Δυστυχώς, τα τελευταία περιστατικά καταδεικνύουν ότι η εποχή των παρακολουθήσεων δεν έχει παρέλθει, όπως πολλοί θα πίστευαν. Η δημόσια καταγραφή και παρακολούθηση πολιτών σε δρόμους, εκδηλώσεις και ακόμη και σε χώρους που συνδέονται με τη Δικαιοσύνη, εγείρουν σοβαρά ζητήματα θεσμικής τάξης και σεβασμού των ατομικών δικαιωμάτων.
Ιδιαίτερα προβληματική είναι η πραγματοποίηση τέτοιων ενεργειών όταν στο πλευρό των πολιτών βρίσκονται παιδιά και άτομα με αναπηρία. Οι πρακτικές αυτές δεν προσβάλλουν μόνο την ιδιωτικότητα, αλλά και την ίδια την έννοια της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατικής πολιτείας.
Το ερώτημα είναι σαφές:
- Με ποια ιδιότητα και υπό ποιες συνθήκες υπάλληλοι ή πρόσωπα που σχετίζονται με δημόσιες υπηρεσίες βρίσκονται σε χώρους όπου δεν δικαιολογείται η παρουσία τους;
- Ποιος ελέγχει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δρουν;
- Ποιοι μηχανισμοί διασφαλίζουν ότι δεν παραβιάζονται δικαιώματα πολιτών;
Η Δικαιοσύνη οφείλει να σταθεί αρωγός απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Ήδη έχουν δρομολογηθεί οι απαιτούμενες νομικές ενέργειες, με στόχο την πλήρη διερεύνηση των περιστατικών και την απόδοση ευθυνών σε όσους προβαίνουν σε πρακτικές που παραπέμπουν σε άλλες, σκοτεινές εποχές.
Οι θεσμοί υπάρχουν για να προστατεύουν τον πολίτη και όχι για να τον τρομοκρατούν. Η κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχθεί ως «κανονικότητα» την ανεξέλεγκτη παρακολούθηση. Ο δρόμος που απομένει είναι ο δικαστικός, γιατί μόνο μέσα από τους θεσμούς μπορεί να διασφαλιστεί η αποκατάσταση της νομιμότητας και η προστασία των δικαιωμάτων.
Η υπόσχεση προς τα παιδιά μας είναι ξεκάθαρη: να μεγαλώσουν σε μια κοινωνία που σέβεται την ελευθερία, την ιδιωτικότητα και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου. Και αυτή η υπόσχεση θα τηρηθεί.