Του Ευάγγελου Λιαμπότη / Outnews.gr
Ο ανασχηματισμός ανακοινώθηκε. Ο Γιώργος Κώτσηρας αναλαμβάνει αναπληρωτής υπουργός Μεταφορών, ο Δημήτρης Μαρκόπουλος υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών για τη Φορολογική Πολιτική, η Μαριλένα Σούκουλη υφυπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας και ο Τάσος Χατζηβασιλείου υφυπουργός Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις. Ο Παύλος Μαρινάκης παραμένει κυβερνητικός εκπρόσωπος, ενώ η ορκωμοσία των νέων μελών της κυβέρνησης έχει οριστεί για την Παρασκευή 12 Ιουνίου.
Και η Χαλκίδα;
Και η Εύβοια;
Ουδείς.
Μα κανένας;
Ντροπή.
Όχι γιατί ένας τόπος πρέπει σώνει και καλά να έχει υπουργό για λόγους τοπικισμού. Αλλά γιατί η Εύβοια είναι ένας νομός με τεράστια προβλήματα, με ανοιχτά μέτωπα, με πληγές, με ανάγκες, με υποδομές που περιμένουν, με υγεία που πιέζεται, με μεταφορές που χωλαίνουν, με περιβάλλον που απειλείται, με πολίτες που νιώθουν ότι τους θυμούνται μόνο όταν χρειάζονται ψήφους.
Και όμως, όταν μοιράζονται υπουργεία, αρμοδιότητες και πραγματική πολιτική ισχύς, η Χαλκίδα και η Εύβοια μένουν ξανά έξω από την πόρτα.
Ή δεν μας υπολογίζουν ή δεν τους υπολογίζουν
Το πολιτικό ερώτημα είναι σκληρό, αλλά πρέπει να ειπωθεί καθαρά:
Η κυβέρνηση δεν υπολογίζει τη Χαλκίδα και την Εύβοια; Ή μήπως δεν θεωρεί κανέναν από τους εκπροσώπους του τόπου ικανό να αναλάβει υπουργική ευθύνη;
Γιατί δύο εξηγήσεις υπάρχουν.
Η πρώτη είναι ότι η Εύβοια αντιμετωπίζεται ως εκλογική αποθήκη. Καλή για περιοδείες, καλή για φωτογραφίες, καλή για χειροκροτήματα, καλή για κάλπες, αλλά όχι αρκετά σημαντική για να αποκτήσει ισχυρή φωνή στο κυβερνητικό τραπέζι.
Η δεύτερη είναι ακόμα πιο προσβλητική: ότι από όσους πολιτεύονται, εκλέγονται, εμφανίζονται, υπόσχονται και ζητούν ψήφο στον τόπο μας, κανένας δεν κρίθηκε κατάλληλος για υπουργική θέση.
Και στις δύο περιπτώσεις, το μήνυμα είναι βαρύ.
Όταν καίγεται, υπάρχει. Όταν ψηφίζει, υπάρχει. Όταν μοιράζονται θέσεις, εξαφανίζεται.
Η Εύβοια υπάρχει όταν καίγεται.
Υπάρχει όταν πλημμυρίζει.
Υπάρχει όταν σειέται.
Υπάρχει όταν χρειάζονται κυβερνητικές επισκέψεις, κάμερες και δηλώσεις συμπαράστασης.
Υπάρχει όταν έρχονται εκλογές.
Αλλά όταν έρχεται η ώρα της πολιτικής αναβάθμισης, τότε ξαφνικά η Εύβοια εξαφανίζεται.
Η Χαλκίδα δεν είναι κομπάρσος.
Η Εύβοια δεν είναι παράρτημα κανενός κομματικού μηχανισμού.
Οι πολίτες της δεν είναι δεδομένοι.
Και οι ψήφοι τους δεν μπορεί να θεωρούνται ιδιοκτησία κανενός.
Και οι τοπικοί παράγοντες τι λένε;
Εδώ είναι το μεγάλο ζήτημα.
Θα υπάρξει αντίδραση;
Θα υπάρξει πολιτική ενόχληση;
Θα υπάρξει έστω μία δημόσια τοποθέτηση;
Ή θα αρκεστούν όλοι στα γνωστά χαμόγελα, στις δηλώσεις περί «στήριξης της κυβέρνησης» και στις φωτογραφίες δίπλα σε υπουργούς άλλων περιοχών;
Γιατί όταν ένας τόπος μένει εκτός εξουσίας, δεν φταίει μόνο αυτός που δεν τον επιλέγει. Φταίνε και όσοι δεν καταφέρνουν να κάνουν τον τόπο τους απαραίτητο.
Η πολιτική δεν είναι μόνο παρουσία σε εκδηλώσεις.
Δεν είναι μόνο δελτία Τύπου.
Δεν είναι μόνο χειραψίες.
Δεν είναι μόνο «είμαστε δίπλα στον πολίτη».
Η πολιτική είναι ισχύς. Είναι διεκδίκηση. Είναι αποτέλεσμα. Είναι να μπορείς να χτυπάς το χέρι στο τραπέζι και να σε ακούνε.
Αν δεν σε ακούνε, τότε κάτι πάει πολύ στραβά.
Η Χαλκίδα ζητά απάντηση
Ο σημερινός ανασχηματισμός δεν έδωσε μήνυμα αναβάθμισης για τη Χαλκίδα και την Εύβοια. Έδωσε μήνυμα απουσίας.
Και η απουσία αυτή δεν μπορεί να περάσει στα ψιλά.
Δεν γίνεται ένας τόπος με τόσο βάρος, με τόσα προβλήματα και με τόσες ανάγκες να αντιμετωπίζεται ως πολιτική υποσημείωση.
Ας απαντήσουν λοιπόν καθαρά:
Δεν υπάρχει κανείς από τη Χαλκίδα;
Δεν υπάρχει κανείς από την Εύβοια;
Δεν υπάρχει κανείς άξιος;
Ή απλώς η Εύβοια δεν μετράει όσο πρέπει στο Μαξίμου;
Γιατί αν η απάντηση είναι ότι «δεν ήταν η στιγμή», τότε να μας πουν πότε θα είναι.
Όταν τελειώσουν τα έργα;
Όταν κλείσουν οι πληγές;
Όταν λυθούν τα προβλήματα;
Όταν ξαναχρειαστούν ψήφους;
Η Εύβοια δεν ζητά χάρη. Ζητά σεβασμό.
Και ο σεβασμός δεν φαίνεται στις προεκλογικές επισκέψεις.
Φαίνεται όταν μοιράζεται η εξουσία.
Σήμερα, η Χαλκίδα και η Εύβοια έμειναν πάλι απ’ έξω.
Και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι πολιτική προσβολή.