Μετά την απόφαση ασφαλιστικών μέτρων για την ανεμογεννήτρια στη θέση Τσίκνα, το Κοινοτικό Συμβούλιο και η Ομάδα Δράσης Αργυρού βάζουν ευθέως στο κάδρο τον Δήμο Κύμης – Αλιβερίου και ζητούν άμεση αποκατάσταση της πρόσβασης

Στο Αργυρό Ευβοίας, το ζήτημα της ανεμογεννήτριας στη θέση Τσίκνα δεν είναι πλέον μόνο περιβαλλοντικό, θεσμικό ή πολεοδομικό. Έχει γίνει ζήτημα καθημερινής ζωής.

Οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι, μετά τις εργασίες που έγιναν στην περιοχή, δρόμοι μέσα και γύρω από το χωριό έχουν σκαφτεί, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται ή να εμποδίζεται η πρόσβαση σε σπίτια και αγρούς. Και το ερώτημα που απευθύνουν προς τη δημοτική αρχή είναι απλό, καθαρό και πολιτικά βαρύ:

Ποιος θα αποκαταστήσει την ανεμπόδιστη πρόσβαση των δημοτών;

Από την ανεμογεννήτρια στη θεσμική ευθύνη

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Κοινοτικού Συμβουλίου Αργυρού και της Ομάδας Δράσης Αργυρού, η εγκατάσταση της ανεμογεννήτριας συνοδεύτηκε από σειρά σοβαρών καταγγελιών, που οι κάτοικοι συνδέουν με αδειοδοτήσεις, περιβαλλοντικές ζώνες, αρχαιολογικό ενδιαφέρον, την περιοχή Natura της Λίμνης Δύστου και το καθεστώς των ενεργειακών κοινοτήτων.

Οι κάτοικοι υποστηρίζουν ότι για αυτούς τους λόγους προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη, μαζί με το τοπικό κοινοτικό συμβούλιο και με τη στήριξη του Συλλόγου του χωριού, ζητώντας ασφαλιστικά μέτρα.

Όπως αναφέρουν, το Πρωτοδικείο Χαλκίδας έκανε δεκτή την προσφυγή τους και διέταξε τη διακοπή κάθε εργασίας που σχετίζεται με την ανεμογεννήτρια στη θέση Τσίκνα, είτε πρόκειται για εγκατάσταση, είτε για λειτουργία, είτε για συνοδά έργα.

Και εδώ ξεκινά το μεγάλο πολιτικό ερώτημα.

Η Πολεοδομία, ο Δήμος και το «όλα καλά»

Στην ανακοίνωση γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στην Πολεοδομία, υπηρεσία του Δήμου Κύμης – Αλιβερίου, την οποία οι κάτοικοι εγκαλούν πολιτικά και διοικητικά για τη στάση της απέναντι στην πολεοδομική άδεια του έργου.

Υποστηρίζουν ότι, παρά τις παρατυπίες και τα προβλήματα που οι ίδιοι καταγγέλλουν, η αρμόδια υπηρεσία αξιολόγησε την υπόθεση σαν να μην υπήρχε κανένα ζήτημα.

Ακόμη πιο αιχμηρή είναι η αναφορά στον δήμαρχο Νίκο Μπαράκο. Οι κάτοικοι σημειώνουν ότι, κατά την άποψή τους, η δημοτική αρχή είχε περιθώριο παρέμβασης, τουλάχιστον μέχρι να εκδοθεί η απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό:

Όταν μια τοπική κοινωνία φωνάζει, όταν ένα κοινοτικό συμβούλιο αντιδρά και όταν μια υπόθεση βρίσκεται ενώπιον της Δικαιοσύνης, μπορεί ένας Δήμος να στέκεται απλώς θεατής;

Το σήμερα: δρόμοι σκαμμένοι, κάτοικοι εγκλωβισμένοι

Το πιο άμεσο πρόβλημα, όμως, δεν είναι πλέον η γενική συζήτηση για τις ανεμογεννήτριες. Είναι οι δρόμοι.

Οι κάτοικοι του Αργυρού καταγγέλλουν ότι η εταιρεία έχει σκάψει μεγάλο μέρος του οδικού δικτύου στο χωριό και περιμετρικά αυτού, δημιουργώντας προβλήματα πρόσβασης και ζητήματα οδικής ασφάλειας.

Δεν μιλούν για μια θεωρητική όχληση. Μιλούν για την καθημερινή δυνατότητα ενός ανθρώπου να πάει στο σπίτι του, στο χωράφι του, στην περιουσία του.

Και γι’ αυτό ζητούν συγκεκριμένη απάντηση από τη δημοτική αρχή:

Τι προτίθεται να κάνει ο Δήμος Κύμης – Αλιβερίου για να αποκαταστήσει άμεσα την πρόσβαση;

Τρία ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις

Πρώτον: Ποια είναι σήμερα η ακριβής κατάσταση των δρόμων στο Αργυρό και ποιος έχει την ευθύνη αποκατάστασής τους;

Δεύτερον: Έχει γίνει έλεγχος από τις αρμόδιες δημοτικές και τεχνικές υπηρεσίες για την ασφάλεια της κυκλοφορίας και της πρόσβασης;

Τρίτον: Μετά την απόφαση των ασφαλιστικών μέτρων, ποια είναι η στάση του Δήμου απέναντι στα έργα που έχουν ήδη γίνει και στις επιπτώσεις τους στην τοπική κοινωνία;

Το Αργυρό δεν ζητά χάρη — ζητά δικαίωμα

Η υπόθεση του Αργυρού δεν είναι μια ακόμη τοπική διαμαρτυρία που μπορεί να θαφτεί κάτω από τεχνικές διατυπώσεις, φακέλους, άδειες και αρμοδιότητες.

Είναι μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της σχέσης πολίτη – κράτους – αυτοδιοίκησης.

Γιατί όταν οι κάτοικοι ενός χωριού φτάνουν στο σημείο να απαιτούν το αυτονόητο, δηλαδή να έχουν πρόσβαση στα σπίτια και στα χωράφια τους, τότε κάτι έχει πάει πολύ στραβά.

Και τότε η δημοτική αρχή δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από διαδικασίες.

Οφείλει να απαντήσει.

Οφείλει να ελέγξει.

Οφείλει να αποκαταστήσει.

Γιατί η ανάπτυξη που περνά πάνω από χωριά, δρόμους, αγρούς και ανθρώπους, χωρίς να λογαριάζει την τοπική κοινωνία, δεν είναι ανάπτυξη.

Είναι επιβολή.