Όταν ακόμη και ένας χώρος για παιδιά μοιάζει πεταμένος στην τύχη του, δεν φταίει ούτε η εποχή ούτε η βλάστηση. Φταίει η δημοτική ραθυμία και η πολιτική ανεπάρκεια όσων έχουν ευθύνη και παριστάνουν ότι δεν βλέπουν.
Ούτε τα αυτονόητα δεν μπορούν να κρατήσουν όρθια
Δεν μιλάμε για ένα μεγάλο έργο, για μια δύσκολη εργολαβία ή για μια σύνθετη παρέμβαση. Μιλάμε για ένα πάρκο, για έναν δημόσιο χώρο δίπλα σε σπίτια και παιδιά, που έχει αφεθεί να πνιγεί στα χόρτα σαν να μην υπάρχει διοίκηση, σαν να μην υπάρχει ευθύνη, σαν να μην υπάρχει κανείς να ντρέπεται γι’ αυτή την εικόνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα που παραδίδεται στους κατοίκους της Αρτάκης: εγκατάλειψη ντυμένη με σιωπή.
Ο Δημοσθένης Κουτούλης είναι πολιτικά εκτεθειμένος
Ο αντιδήμαρχος Δημοσθένης Κουτούλης δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από τη γνωστή δημοτική τέχνη της υπεκφυγής. Όταν ο κοινόχρηστος χώρος σαπίζει μπροστά στα μάτια της γειτονιάς, ο αρμόδιος δεν είναι παρατηρητής. Είναι υπόλογος. Γιατί η αδιαφορία δεν είναι απλή αβλεψία. Είναι διοικητική υπογραφή. Είναι η απόδειξη ότι κάποιοι θυμούνται την κοινωνία μόνο όταν υπάρχει κάμερα, εκδήλωση ή δημόσια παράσταση, αλλά εξαφανίζονται όταν πρέπει να υπηρετήσουν το στοιχειώδες.
Τα παιδιά της Αρτάκης δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία
Οι χώροι για παιδιά δεν είναι βιτρίνα προεκλογικού φυλλαδίου, ούτε φόντο για χαμόγελα και κούφιες δηλώσεις. Είναι δοκιμασία πολιτισμού και ευθύνης. Και εδώ ο πήχης δεν έπεσε απλώς χαμηλά — εξαφανίστηκε. Όταν αφήνεις έναν τέτοιο χώρο να δείχνει έτσι, λες στους γονείς ότι δεν σε νοιάζουν, λες στα παιδιά ότι αξίζουν τα απομεινάρια της φροντίδας σου και λες στην κοινωνία ότι έχεις μάθει να ζεις με τη μετριότητα. Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι παραίτηση σε αργή κίνηση.
Ο Δημοσθένης Κουτούλης δεν εκτίθεται επειδή ψήλωσαν τα χόρτα. Εκτίθεται επειδή ψήλωσε μαζί τους και η ανικανότητα μιας δημοτικής αντίληψης που δεν μπορεί να προστατεύσει ούτε έναν χώρο για παιδιά. Και όταν μια πόλη αρχίζει να σαπίζει από τα αυτονόητα, τότε δεν φταίει η εικόνα — φταίνε όσοι τη διοικούν.