Του Ευάγγελου Λιαμπότη
Έχουμε απ’ όλα σε αυτόν τον τόπο. Και ψηφοφόρους και απέχοντες. Και αγανακτισμένους και βολεμένους. Και θύματα και συνένοχους. Και ανθρώπους που υποφέρουν πραγματικά, αλλά και ανθρώπους που έχουν μάθει να διαχειρίζονται την αδικία, αρκεί να μην αγγίζει τη δική τους πόρτα.
Υπάρχει μια σημαντική μερίδα πολιτών που ψηφίζει. Υπάρχει, όμως, και μια εξίσου σημαντική μερίδα που επιλέγει να μην ψηφίζει, ώστε την επόμενη ημέρα να μπορεί να βρίζει και να καταριέται τους εκμεταλλευτές και τους δυνάστες της ζωής της.
Η αποχή παρουσιάζεται συχνά ως πράξη διαμαρτυρίας. Στην πραγματικότητα, όμως, γίνεται πολλές φορές το καλύτερο δώρο σε εκείνους που διαθέτουν κομματικούς στρατούς, οργανωμένους μηχανισμούς και εξασφαλισμένη πελατεία.
Όταν εσύ απέχεις, εκείνοι δεν ανησυχούν.
Σε ευχαριστούν.
Έχουμε και τους φανατικούς υποστηρικτές της περίφημης «σταθερότητας».
Μιας σταθερότητας της οποίας οι πραγματικές σταθερές είναι η κερδοσκοπία, η ακρίβεια, η διαφθορά, η παρανομία, η αδικία και η εμπορευματοποίηση των πάντων.
Σταθερές τιμές προς τα πάνω.
Σταθεροί μισθοί προς τα κάτω.
Σταθερή υποβάθμιση της δημόσιας υγείας και της παιδείας.
Σταθερή ασυλία για τους ισχυρούς.
Σταθερή ανασφάλεια για τον απλό πολίτη.
Μας ζητούν να φοβόμαστε κάθε πολιτική αλλαγή, αλλά να θεωρούμε φυσιολογική τη μόνιμη επιδείνωση της ζωής μας.
Αυτό το ονομάζουν σταθερότητα.
Εμείς το ζούμε ως σταθερή κατηφόρα.
Έχουμε και τα αφελή θύματα μιας αισχρής προπαγάνδας. Ανθρώπους που πληρώνουν από την τσέπη τους τους μηχανισμούς οι οποίοι τους παραπλανούν, τους φοβίζουν και τους πείθουν ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.
Είναι οι περίφημοι «κοψοχέρηδες» της επομένης των εκλογών.
Εκείνοι που πριν από την κάλπη δεν άκουγαν, δεν έβλεπαν και δεν καταλάβαιναν τίποτε, αλλά λίγους μήνες αργότερα δηλώνουν απογοητευμένοι και εξαπατημένοι.
Μόνο που η πολιτική εξαπάτηση δεν μπορεί να επαναλαμβάνεται αιωνίως χωρίς πολιτική ευθύνη και από εκείνον που επιμένει να εξαπατάται.
Υπάρχει άγνοια.
Υπάρχει παραπληροφόρηση.
Υπάρχει φόβος.
Υπάρχει, όμως, και προσωπική ευθύνη.
Έχουμε και κάμποσους ξεπλένηδες. Ανθρώπους που πιστεύουν ότι, ψηφίζοντας το κόμμα των ισχυρών, των πλουσίων και των προνομιούχων, αποκτούν και οι ίδιοι θέση στην ανώτερη κοινωνική τάξη.
Νομίζουν ότι, επειδή χειροκροτούν τον πλούσιο, έγιναν πλούσιοι.
Επειδή υπερασπίζονται τον ισχυρό, έγιναν ισχυροί.
Επειδή αναπαράγουν την προπαγάνδα της εξουσίας, έγιναν μέλη της εξουσίας.
Δεν κατάλαβαν ακόμη ότι στο τραπέζι των ισχυρών δεν τους προορίζουν θέση.
Τους προορίζουν για σερβιτόρους.
Και όταν τελειώσει το γλέντι, θα τους στείλουν να πληρώσουν και τον λογαριασμό.
Έχουμε, βέβαια, και εκείνο το ποσοστό —ας το υπολογίσουμε περίπου στο 20%— που κρατά την πρόσκληση για το πάρτι.
Είναι όσοι τρώνε, πίνουν και την Άρτα φοβερίζουν εις υγείαν των κορόιδων.
Είναι όσοι έχουν απευθείας αναθέσεις, προνομιακές συμβάσεις, κομματικούς διορισμούς, προστασία, πρόσβαση και διασυνδέσεις.
Είναι οι ευνοημένοι κάθε καθεστώτος.
Εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται αν η χώρα βυθίζεται, αρκεί το δικό τους τραπέζι να παραμένει γεμάτο.
Για αυτούς η οικονομία πηγαίνει περίφημα.
Η Δικαιοσύνη λειτουργεί άψογα.
Οι θεσμοί είναι ισχυροί.
Η ενημέρωση είναι αντικειμενική.
Το κράτος είναι αποτελεσματικό.
Γιατί;
Επειδή το κράτος λειτουργεί για λογαριασμό τους.
Οι υπόλοιποι απλώς το χρηματοδοτούμε.
Τέλος, έχουμε και εκείνους που πιστεύουν ότι κατέχουν τη μοναδική, απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια.
Μια αλήθεια η οποία θα λάμψει κάποτε, στη Δευτέρα Παρουσία, όταν «ωριμάσουν οι συνθήκες», όταν «αφυπνιστεί ο λαός», όταν «καταρρεύσει το σύστημα» και όταν επιτέλους όλοι καταλάβουμε πόσο δίκιο είχαν.
Μέχρι τότε, αρνούνται κάθε συνεργασία, απορρίπτουν κάθε διαφορετική άποψη, καταγγέλλουν κάθε προσπάθεια ως συμβιβασμό και περιμένουν την ιδεολογική καθαρότητα να κατέβει από τον ουρανό.
Μόνο που η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει.
Οι οικογένειες δεν μπορούν να περιμένουν.
Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να περιμένουν.
Οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι και οι νέοι δεν μπορούν να περιμένουν.
Η ζωή δεν σταματά μέχρι να ωριμάσουν οι θεωρίες μας.
Χρειάζεται πράξη.
Χρειάζεται συμμετοχή.
Χρειάζεται ευθύνη.
Χρειάζεται να πάψουμε να αντιμετωπίζουμε την πολιτική ως ποδοσφαιρικό αγώνα, θρησκευτικό δόγμα ή οικογενειακή παράδοση.
Να κρίνουμε.
Να συγκρίνουμε.
Να απαιτούμε.
Να τιμωρούμε πολιτικά εκείνους που αποτυγχάνουν, εξαπατούν ή καταχρώνται την εμπιστοσύνη μας.
Να μην παραδίδουμε τη ζωή μας ούτε στους επαγγελματίες της εξουσίας ούτε στους επαγγελματίες της αναμονής.
Έχουμε, λοιπόν, και τι δεν έχουμε.
Έχουμε θυμό, φόβο, συμφέρον, αφέλεια, φανατισμό και παραίτηση.
Αυτό που μας λείπει είναι η συλλογική απόφαση να σταματήσουμε να είμαστε θεατές της ίδιας μας της καταστροφής.
Έχουμε και εμένα.
Κι εγώ κουράστηκα να περιμένω τη Δευτέρα Παρουσία.
Γιατί η χώρα δεν χρειάζεται άλλο ένα θαύμα.
Χρειάζεται πολίτες που θα σηκωθούν από τον καναπέ, θα αναλάβουν την ευθύνη τους και θα απαιτήσουν το αυτονόητο:
Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και μια ζωή που να αξίζει να τη ζούμε.