Δεν νομίζω η στάση της να επηρέασε έστω και κατ΄ελάχιστο τη διάθεση των συμμετεχόντων στη δεξίωση για την επέτειο της αποκατάστασης της Δημοκρατίας, αλλά εκείνη σίγουρα θεώρησε ότι έκανε κάτι σημαντικό. Κάτι θεαματικό (τρομάρα της). Η Ρένα Δούρου, που ανακοίνωσε με μια βαρύγδουπη επιστολή στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, ότι δεν θα παραστεί στη δεξίωση της 24ης Ιουλίου, πιθανώς πιστεύει ότι η απουσία της ήταν το μέγα θέμα της ημέρας. Ότι τάραξε τα νερά. Δυστυχώς, δεν θέλω να τη στεναχωρήσω αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια, πέρασε σχεδόν απαρατήρητο- σίγουρα ως ένα μάλλον αδιάφορο γεγονός, τελείως ήσσονος σημασίας.
Ολοι κατάλαβαν ότι απλώς ήθελε να κάνει θόρυβο. Να δείξει ότι υπάρχει και ότι κινείται. Να δείξει ότι το κόμμα υπό την ηγεσία της επιστρέφει στη σκληρή αντιπολίτευση, στις ιδέες της αριστεράς και στους κοινωνικούς αγώνες. Όχι σαν κάτι άλλους που κρυφοκοιτάζουν προς το ακραίο κέντρο…
Ειδικά όμως η επίκληση εκ μέρους της ότι δεν θέλει να συνεορτάσει την επέτειο, μαζί με “νοσταλγούς της χούντας, εκπροσώπους της ακροδεξιάς και αναθεωρητές της ιστορίας”, ερέθισε ορισμένους. Τόσα χρόνια που συγκυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ με τον Πάνο Καμμένο- που δεν τον λες και εκπρόσωπο της προοδευτικής διανόησης εν πάση περιπτώσει- και που έδινε το παρόν στη δεξίωση κανονικά και εκείνη προσωπικά και όλος ο συρφετός του ΣΥΡΙΖΑ, δεν προσέβαλλαν τους δημοκρατικούς αγώνες του λαού; Τώρα μόνο προσβάλλεται ο λαός;
Επίσης απορίες προκάλεσε η άποψή της ότι η δεξίωση- με αυτούς τους καλεσμένους- προσβάλλει τους πραγματικούς αντιστασιακούς. Εγώ μια χαρά τους είδα στη δεξίωση τους αντιστασιακούς, να καμαρώνουν μαζί με τον κ. Τασούλα- και πολύ καλά κάνουν και καμαρώνουν- έχουν κάθε δίκιο να είναι υπερήφανοι για τη δράση τους και το παρελθόν τους. Κι εμείς ευγνώμονες.
Ισως το κουμπί να είναι τελικά στον “αναστοχασμό για τη δημοκρατία, τους θεσμούς και τη συλλογική ιστορική μνήμη” που λέει πάντα με μπόλικο στόμφο και η Ρένα. Ισως, υπονοοεί, δεν θα έπρεπε να γίνεται κανενός είδους γιορτή. Ισως θα έπρεπε να μένουμε σπίτι και να αναστοχαζόμαστε την ιστορία και τη μεταπολίτευση. Είναι μια ιδέα για του χρόνου. Την κρατάμε.
Η άρνηση όμως της Ρένας Δούρου να προσέλθει στη δεξίωση για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, μια σταθερά της ελληνικής Δημοκρατίας μετά τη μεταπολίτευση, μαζί με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Βελόπουλο και τον Νατσιό, δεν θα έπρεπε να υποτιμηθεί. Ούτε προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη αυτή η σύμπραξη και η σύμπλευση της ριζοσπαστικής αριστεράς, με την ακραία, εθνικολαϊκιστική δεξιά. Ούτε προκαλεί έκπληξη, ούτε είναι η πρώτη φορά.
Τα κόμματα αυτά, που επισήμως ανακοίνωσαν ότι δεν θα προσέλθουν στη γιορτή της Δημοκρατίας, θέλουν με αυτόν τον τρόπο και με μπόλικη δόση φθηνής ηθικολογίας, να εκφράσουν την απόσταση που τους χωρίζει με την “αστική δημοκρατία”, τους εκπροσώπους της και τις εκδηλώσεις της. Τις διαδικασίες της.
Αυτό είναι το νόημα της απουσίας τους και όχι η ίδια η γιορτή, το ύφος της ή οι προσκεκλημένοι. “Αυτή η δημοκρατία εμάς δεν μας ταιριάζει”, λένε η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Νατσιός, η Ρένα Δούρου και ο Βελόπουλος, φλερτάροντας με όλες τις αντιφιλελεύθερες και αντιδημοκρατικές δοξασίες που σαρώνουν τα social media, κλείνοντας ταυτόχρονα το μάτι σε εκείνους τους ψηφοφόρους που σήμερα χαρακτηρίζουμε ως “αντισυστημικούς.” Και εκπαιδεύουν έτσι τους οπαδούς τους να αντιμετωπίζουν τη Δημοκρατία, τους εκπροσώπους της και τις τελετές της, με επιφύλαξη αν όχι με εχθρότητα.
Δηλώνουν ότι δεν ταιριάζουν με αυτή την Δημοκρατία, ότι δεν τους εκπροσωπεί και θέλουν να την μεταμορφώσουν, ενώ ταυτόχρονα υπονοούν- ειδικά οι αριστεροί- ότι αυτοί που ήταν στο Προεδρικό Μέγαρο δεν δικαιούνται να εορτάζουν τη νίκη της Δημοκρατίας. Ότι η ηθική τους αποσκευή δεν τους καθιστά άξιους να τιμήσουν τους αγωνιστές κατά της δικτατορίας. Μόνο οι αριστεροί έχουν αυτό το προνόμιο, ως απόγονοι της δρακογενιάς πιθανώς- και ας ήταν η υπόθεση της αντίστασης κατά της χούντας μια κατ΄εξοχήν υπόθεση αστών ακτιβιστών (βλ ΠΑΚ, Δημοκρατική Αμυνα, Παναγούλης κα).
Όχι ότι και η γιορτή δεν έχει περιθώρια βελτίωσης. Μια πιο λιτή εκδήλωση ίσως συμβαδίζει περισσότερο με την εποχή και το κλίμα των ημερών. Η ιδέα του προέδρου Τασούλα να καλέσει τους/τις συζύγους και να ενισχύσει τον κοσμικό χαρακτήρα της, ήταν μια πολύ κακή ιδέα. Εδωσε πάτημα σε διάφορες υστερικές φωνές που μέχρι χθες μοστράριζαν τις τουαλέτες τους παρέα με τους οπαδούς του Πατακού, να αρχίσουν τις αηδίες για το πόσο κάνει ο σολωμός και η γραβιέρα. Ενώ συμβολικές κινήσεις για το άνοιγμα του προεδρικού σε ειδικές κατηγορίες πολιτών, όπως έκανε η πρώην πρόεδρος Κατερίνα Σακελλαροπούλου, σίγουρα θα βοηθούσαν.
CAPITAL