Σαν σήμερα, στις 15 Ιουλίου 1974, η χούντα των συνταγματαρχών και η ΕΟΚΑ Β’ ανέτρεπαν τον Μακάριο στην Κύπρο, ανοίγοντας τον δρόμο για την τουρκική εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή του 37% του νησιού. Πενήντα ένα χρόνια μετά, η ημέρα μνήμης συνοδεύεται από μια εκκωφαντική σιωπή — ειδικά από εκείνους που καταγγέλλουν με κάθε ευκαιρία την “υποκρισία της Αριστεράς” επειδή “φωνάζει για την Παλαιστίνη αλλά όχι για την Κύπρο”.
Είναι αυτοί που αποφεύγουν επιμελώς να αναφερθούν στον ρόλο της ελληνικής ακροδεξιάς στο πραξικόπημα. Είναι οι πολιτικοί κληρονόμοι ενός εγκλήματος που αποφεύγουν να κοιτάξουν στον καθρέφτη της Ιστορίας. Θέλουν να φωνάζουμε για την κατοχή στην Κύπρο, αρκεί να μην πούμε ποιος την προκάλεσε. Να θυμόμαστε τη διχοτόμηση, αλλά να ξεχάσουμε ποιοι έριξαν τον Μακάριο, ποιοι άνοιξαν την πόρτα στον Αττίλα.
Και βολεύονται με τη σιωπή. Γιατί η Κύπρος δεν προσφέρεται για “εθνικό αφήγημα” με καλούς και κακούς. Γιατί το ’74 δεν επιτρέπει απλουστεύσεις. Η τραγωδία του νησιού εκθέτει τους σημερινούς «πατριώτες», που καμώνονται τους υπερασπιστές του ελληνισμού αλλά ξεχνούν ποιοι τον πρόδωσαν.
Όχι, δεν φωνάζουμε λιγότερο για την Κύπρο. Απλώς μιλάμε διαφορετικά. Με ευθύνη, με ιστορική συνέπεια, χωρίς να αποκρύπτουμε τον ρόλο της Χούντας. Και ναι, φωνάζουμε και για την Παλαιστίνη. Γιατί η αλληλεγγύη δεν είναι επιλεκτική. Γιατί δεν μπορείς να πονάς μόνο για τους «δικούς σου». Η δικαιοσύνη δεν φοράει εθνικά γυαλιά.