Η κυβέρνηση επιχειρεί να μεταφέρει τη δημόσια συζήτηση σε πρόσωπα, θορύβους και επικοινωνιακές θυσίες, όμως η πραγματική απειλή για τη Νέα Δημοκρατία δεν βρίσκεται σε έναν υπουργό, έναν υφυπουργό ή ένα ακόμη φθαρμένο κομματικό στέλεχος. Βρίσκεται στην ακρίβεια, στην κακοδιαχείριση και στη διάχυτη αίσθηση ότι ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας πλουτίζει, ενώ η κοινωνία εξαντλείται.
Η πολιτική φθορά δεν γεννιέται από τα ονόματα. Γεννιέται όταν οι πολίτες αντιλαμβάνονται πως η φτώχεια τους μετατρέπεται σε δημοσιονομικό πλεονέκτημα για το κράτος, σε λογιστικό τρικ για το χρέος και σε χρυσωρυχείο για προνομιούχους και καρτέλ. Τότε δεν καταρρέει απλώς μια κυβέρνηση· αποκαλύπτεται ο μηχανισμός που τη στηρίζει.
Η ακρίβεια δεν είναι αποτυχία, είναι βολικό εργαλείο
Η κυβέρνηση δεν δείχνει καμία πραγματική πρόθεση να συγκρουστεί με την ακρίβεια, γιατί ο πληθωρισμός δεν τη ζημιώνει πολιτικά όσο θα έπρεπε — τη διευκολύνει δημοσιονομικά. Οσο οι τιμές ανεβαίνουν, τα δημόσια έσοδα διογκώνονται, η έμμεση φορολογία γιγαντώνεται και το κράτος εισπράττει περισσότερα από την ίδια ακριβώς κοινωνία που δηλώνει ότι “στηρίζει”.
Η ακρίβεια, λοιπόν, δεν αντιμετωπίζεται ως κοινωνική πληγή αλλά ως βολικός μηχανισμός άντλησης εσόδων. Οι πολίτες πληρώνουν περισσότερα για τρόφιμα, ενέργεια, υπηρεσίες και βασικά αγαθά, ενώ η κυβέρνηση εμφανίζει βελτιωμένες επιδόσεις στα χαρτιά. Αυτό δεν είναι πολιτική προστασίας της κοινωνίας. Είναι διαχείριση της εξαθλίωσης με λογιστικούς όρους.
Ο πληθωρισμός φουσκώνει το ΑΕΠ, αλλά αδειάζει τη ζωή των πολιτών
Η δεύτερη μεγάλη απάτη είναι το κυβερνητικό αφήγημα περί “βελτιωμένων δεικτών”. Οταν το ΑΕΠ αυξάνεται πληθωριστικά, η κυβέρνηση μπορεί να καμαρώνει για αριθμούς, αλλά η κοινωνία δεν ζει με ποσοστά. Ζει με το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, τη βενζίνη και το άγχος του τέλους του μήνα.
Η μείωση του λόγου χρέους προς ΑΕΠ, όταν οφείλεται στη διόγκωση του παρανομαστή από τον πληθωρισμό, δεν συνιστά εθνική επιτυχία. Συνιστά πολιτική εξαπάτηση, όταν οι μισθοί, οι συντάξεις και οι καταθέσεις χάνουν διαρκώς την πραγματική τους αξία. Η κυβέρνηση μπορεί να δείχνει “νοικοκυρεμένη” στα χαρτιά, αλλά η κοινωνία ζει ολοένα πιο βαθιά στην ανασφάλεια.
Η διαφθορά δεν είναι παρέκκλιση — είναι ο τρόπος λειτουργίας του συστήματος
Το πιο εκρηκτικό στοιχείο δεν είναι μόνο η ακρίβεια. Είναι η πεποίθηση ότι μέσα σε αυτήν την κρίση κάποιοι θησαυρίζουν. Οι προνομιούχοι, τα καρτέλ, τα δίκτυα εξουσίας και το κομματικό πελατειακό κράτος φαίνεται να επιβιώνουν όχι παρά την κρίση, αλλά εξαιτίας της. Οσο οι πολλοί πιέζονται, οι λίγοι ενισχύονται.
Εκεί ακριβώς ριζώνει η πολιτική καταδίκη της ΝΔ: στην αίσθηση ότι δεν κυβερνά για την κοινωνία αλλά για τους ημέτερους. Οτι δεν συγκρούεται με την αισχροκέρδεια γιατί τη χρειάζεται. Οτι δεν πολεμά τη διαφθορά γιατί είναι οργανικό στοιχείο του μοντέλου της. Και ότι κάθε επικοινωνιακή μετατόπιση σε πρόσωπα τύπου “Λαζαρίδη” δεν είναι τίποτε άλλο από μια απελπισμένη προσπάθεια να κρυφτεί η σαπίλα του μηχανισμού.
Το δίλημμα δεν είναι «Λαζαρίδης ή τίποτα». Το αληθινό δίλημμα είναι διαφθορά και πληθωρισμός ή κοινωνική αντοχή. Και όταν μια κυβέρνηση επιλέγει να ζει από την ακρίβεια, να ωραιοποιεί τη φτωχοποίηση και να προστατεύει ένα κομματικό σύστημα λεηλασίας, τότε δεν την ρίχνει το επικοινωνιακό κόστος — την ρίχνει η ίδια η κοινωνία που παύει να ανέχεται να τη ληστεύουν στο όνομα της “σταθερότητας”.