Κύριε Μητσοτάκη, τον κόσμο μπορεί να μην τον ακούτε. Τον μεγάλο δημιουργό, όμως, δεν μπορούσατε να τον σεβαστείτε μέχρι το τέλος;
Μια σπουδαία βραδιά Πολιτισμού στη Βουλή κατέληξε να αφήσει πίσω της μια πικρή και άκρως συμβολική πολιτική εικόνα.
Η Βουλή των Ελλήνων άνοιξε τις πόρτες της για να τιμήσει έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικούς δημιουργούς, τον Σταύρο Ξαρχάκο. Μια λαμπρή πρωτοβουλία του Προέδρου της Βουλής, Νικήτα Κακλαμάνη, που απέδειξε ότι το Κοινοβούλιο δεν πρέπει να είναι μόνο χώρος αντιπαράθεσης, κομματικών διαξιφισμών και ψυχρών ψηφοφοριών, αλλά μπορεί να γίνει και χώρος Πολιτισμού, μνήμης και εθνικής αυτογνωσίας.
Στην πρώτη σειρά βρισκόταν από την έναρξη της εκδήλωσης ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, μαζί με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη και εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων.
Όταν όμως πλησίαζε η στιγμή να παρουσιαστεί το νέο τραγούδι του Σταύρου Ξαρχάκου, σε στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου και με την ερμηνεία της Ηρώς Σαΐα, οι δύο κορυφαίοι κυβερνητικοί παράγοντες είχαν αποχωρήσει.
Είχαν γίνει… καπνός.
Δεν γνωρίζουμε ποιο ακριβώς ήταν το πρόγραμμά τους, ούτε μπορεί κανείς να αποδείξει ότι γνώριζαν τους στίχους και έφυγαν για να μην τους ακούσουν. Η πολιτική, όμως, δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις. Κρίνεται και από τις εικόνες, τους συμβολισμούς και το μήνυμα που τελικά φτάνει στην κοινωνία.
Και η εικόνα ήταν αποκαλυπτική:
Την ώρα που ο μεγάλος δημιουργός ετοιμαζόταν να παρουσιάσει ένα τραγούδι για τη σημερινή Ελλάδα, ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δεν βρίσκονταν πλέον στις θέσεις τους.
Έχασαν έτσι το τελευταίο και πιο δυνατό μήνυμα:
«Τέσσερα χρόνια θες
για μια ψηφοφορία,
ψηφίζεις το αύριο
και βγαίνει πάλι χθες».
Ίσως τελικά αυτοί οι τέσσερις στίχοι να περιγράφουν ολόκληρη τη σύγχρονη ελληνική πολιτική πραγματικότητα καλύτερα από εκατοντάδες κυβερνητικές ομιλίες, συνεντεύξεις και προεκλογικά προγράμματα.
Ο πολίτης ψηφίζει ελπίζοντας στο αύριο και ξυπνά ξανά μέσα στο χθες.
Στα ίδια προβλήματα. Στις ίδιες υποσχέσεις. Στις ίδιες δικαιολογίες. Στην ίδια αλαζονεία μιας εξουσίας που εμφανίζεται πρόθυμη να φωτογραφηθεί δίπλα στους μεγάλους ανθρώπους του Πολιτισμού, αλλά όχι πάντα πρόθυμη να ακούσει μέχρι τέλους όσα εκείνοι έχουν να πουν.
Κύριε Μητσοτάκη, η παρουσία σε μια τιμητική εκδήλωση δεν είναι μόνο πρωτόκολλο. Δεν είναι μια φωτογραφία στην πρώτη σειρά, ένα χειροκρότημα μπροστά στις κάμερες και μετά αποχώρηση.
Σεβασμός στον Σταύρο Ξαρχάκο σημαίνει να παραμείνεις μέχρι την τελευταία νότα.
Να ακούσεις ακόμη και εκείνο που σε ενοχλεί.
Κυρίως εκείνο που σε ενοχλεί.
Γιατί ο πραγματικός Πολιτισμός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο της εξουσίας. Δεν υπάρχει για να προσφέρει όμορφες εικόνες στα δελτία Τύπου. Είναι φωνή ελεύθερη, αιχμηρή και πολλές φορές ενοχλητική. Είναι καθρέφτης που αποκαλύπτει όσα η πολιτική επικοινωνία προσπαθεί να κρύψει.
Η πρωτοβουλία του Νικήτα Κακλαμάνη άξιζε συγχαρητήρια. Τίμησε έναν μεγάλο Έλληνα και άνοιξε συμβολικά τη Βουλή στον Πολιτισμό.
Η αποχώρηση, όμως, του πρωθυπουργού και του αντιπροέδρου πριν από την ολοκλήρωση της συναυλίας έριξε βαριά σκιά στη βραδιά.
Και το χειρότερο για την κυβέρνηση είναι ότι οι απόντες πρωταγωνίστησαν τελικά περισσότερο από τους παρόντες.
Γιατί μπορεί να μην άκουσαν τους στίχους μέσα στη Βουλή.
Τους άκουσε, όμως, ολόκληρη η Ελλάδα.
Και κατάλαβε πολύ καλά σε ποιους απευθύνονταν:
«Ψηφίζεις το αύριο και βγαίνει πάλι χθες».