Την ώρα που έξι νέες γυναίκες ιπτάμενες της Πολεμικής Αεροπορίας έπαιρναν τα ξίφη τους και έστελναν ένα πραγματικό μήνυμα αξιοκρατίας, κόπου και εθνικής αξιοπρέπειας, το πολιτικό σύστημα έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα: παρασκήνιο, υπολογισμούς, τραπέζια, δεξιώσεις και εκλογικά σενάρια.
Αυτή είναι η Ελλάδα σε δύο εικόνες.
Από τη μία, οι νέοι και οι νέες της Σχολής Ικάρων. Παιδιά που πέρασαν από πραγματική δοκιμασία. Που δεν τους χάρισε κανείς τίποτα. Που δεν μπήκαν από παράθυρα, δεν διορίστηκαν από κομματικά γραφεία, δεν τους έστρωσε κανείς κόκκινο χαλί. Έδωσαν εξετάσεις, άντεξαν πίεση, εκπαίδευση, πειθαρχία, σωματική και ψυχική δοκιμασία.
Και ανάμεσά τους, έξι γυναίκες πιλότοι. Έξι παρουσίες που δεν χρειάζονται επικοινωνιακά σποτ για να αποδείξουν τι αξίζουν. Το αποδεικνύουν με τη στολή, με την πουλάδα, με το ξίφος, με την πορεία τους. Εκεί όπου δεν μετράει το φύλο, αλλά η ικανότητα. Εκεί όπου η ισότητα δεν είναι αφίσα συνεδρίου, αλλά αποτέλεσμα ιδρώτα.
Από την άλλη, έχουμε το γνωστό πολιτικό θέατρο.
Συζητήσεις για εκλογές. Σενάρια για Οκτώβριο. Φόβοι για δικογραφίες. Υπολογισμοί για το αν συμφέρει να στηθούν κάλπες πριν ή μετά από αποφάσεις, πριν ή μετά από νέα σκάνδαλα, πριν ή μετά από ενδεχόμενες κινήσεις της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Δηλαδή όχι «πότε χρειάζεται η χώρα εκλογές», αλλά «πότε βολεύει το σύστημα».
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά.
Οι Ίκαροι μετριούνται με κανόνες.
Οι πολιτικοί μετρούν συγκυρίες.
Οι πρώτοι ξέρουν ότι ένα λάθος στον αέρα κοστίζει.
Οι δεύτεροι έχουν μάθει ότι τα λάθη τους τα πληρώνουν άλλοι.
Στο ίδιο φόντο, ανοίγει ξανά η κουβέντα για τη ρητορική μίσους, για τη Βουλή, για τους χαρακτηρισμούς, για την τοξικότητα. Πολύ σωστά να υπάρξει πολιτικός πολιτισμός. Πολύ σωστά να μπει φρένο στη λεκτική βία. Αλλά ας μη γελιόμαστε: το πρόβλημα δεν λύνεται μόνο με αλλαγές στον Κανονισμό της Βουλής.
Γιατί η τοξικότητα δεν γεννήθηκε στα έδρανα. Τρέφεται από την αλαζονεία, την ατιμωρησία, την αδικία, τη συγκάλυψη, την περιφρόνηση του πολίτη. Όταν ένας λαός αισθάνεται ότι οι ισχυροί δεν λογοδοτούν ποτέ, τότε η οργή γίνεται εύφλεκτο υλικό. Και τότε οι ίδιοι που έσπειραν την απαξίωση, εμφανίζονται ξαφνικά ως θεματοφύλακες της ευπρέπειας.
Όχι, κύριοι.
Η δημοκρατία δεν προστατεύεται μόνο με απαγορεύσεις λέξεων.
Προστατεύεται με δικαιοσύνη, διαφάνεια και ευθύνη.
Την ίδια ώρα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενημερώνεται στο Πεντάγωνο για drones, νέα όπλα, νησιά και αμυντικό σχεδιασμό. Θεσμικά σωστό. Πολιτικά χρήσιμο. Επικοινωνιακά βολικό. Διότι όλοι γνωρίζουν ότι μπαίνουμε σε προεκλογικό κύκλο και κανείς δεν θέλει να φαίνεται εκτός εθνικού κάδρου.
Στην Ελλάδα, άλλωστε, ακόμη και η ενημέρωση για την άμυνα μπορεί να γίνει κομμάτι πολιτικής σκηνοθεσίας.
Και μετά, περνάμε στο Μαξίμου. Δεξιώσεις, τραπέζια, καλεσμένοι, διπλωματικές κουβέντες, Αμερικανοί αξιωματούχοι, ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, Ιράν, ενεργειακά, ΝΑΤΟ. Όλα ωραία, όλα ευγενικά, όλα σερβιρισμένα.
Μόνο που η χώρα έξω από τα τραπέζια δεν τρώει διπλωματικό μενού.
Ο πολίτης μετράει ακρίβεια, χρέη, φόρους, νοίκια, λογαριασμούς, ανασφάλεια, νοσοκομεία που στενάζουν, υπηρεσίες που καταρρέουν, δρόμους που διαλύονται, θεσμούς που κλονίζονται. Και βλέπει ένα πολιτικό προσωπικό να κινείται σαν να ζει σε άλλη χώρα. Μια χώρα δεξιώσεων, τραπεζιών, κλειστών συσκέψεων και ψιθύρων.
Ακόμη και το θέμα των συντάξεων χηρείας παρουσιάζεται ως μεγάλη κυβερνητική λύση. Μα όταν ένα ζήτημα χρόνιζε επί δέκα χρόνια, το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος το λύνει σήμερα. Είναι ποιοι το άφησαν να σαπίζει τόσα χρόνια. Πόσοι άνθρωποι έζησαν με αγωνία, πόσες οικογένειες έμειναν στον αέρα, πόσοι δικαιούχοι περίμεναν το αυτονόητο.
Δεν είναι κατόρθωμα να διορθώνεις καθυστερημένα μια αδικία που το ίδιο το κράτος επέτρεψε να χρονίσει. Είναι υποχρέωση.
Και στο τέλος, έρχεται και το ΝΑΤΟ. Δείπνα αρχηγών, δείπνα υπουργών, τραπέζια με Τραμπ, Μελάνια, Ερντογάν, Εμινέ, Μητσοτάκη, Μαρέβα, Γεραπετρίτη, Δένδια. Η γεωπολιτική ως πρωτόκολλο. Η διπλωματία ως seating plan.
Μόνο που η ασφάλεια της χώρας δεν κρίνεται από το ποιος θα καθίσει δίπλα σε ποιον. Κρίνεται από το αν υπάρχει σοβαρή στρατηγική. Από το αν ξέρουμε τι θέλουμε. Από το αν έχουμε εθνική γραμμή και όχι επικοινωνιακές φωτογραφίες.
Και εδώ επιστρέφουμε στην αρχική εικόνα.
Στους Ικάρους.
Στις έξι γυναίκες πιλότους.
Στους νέους αξιωματικούς που ορκίστηκαν να υπηρετήσουν την πατρίδα.
Εκεί βρίσκεται η πραγματική Ελλάδα. Όχι στα σαλόνια. Όχι στις δεξιώσεις. Όχι στα εκλογικά μαγειρέματα. Όχι στις διαρροές και στα παρασκήνια.
Η πραγματική Ελλάδα είναι αυτοί που εκπαιδεύονται, εργάζονται, ρισκάρουν, αντέχουν και δεν ζητούν χειροκρότημα για να κάνουν το καθήκον τους.
Το πολιτικό σύστημα, αντί να τους χρησιμοποιεί ως φόντο εθνικής υπερηφάνειας, ας τους κοιτάξει λίγο σοβαρά.
Μήπως μάθει κάτι.
Γιατί στους αιθέρες δεν πετάς με ψέματα.
Δεν πετάς με δημόσιες σχέσεις.
Δεν πετάς με κομματικά non paper.
Πετάς μόνο αν αξίζεις.
Και αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει περισσότερο ένα σύστημα που έχει μάθει να επιβιώνει χωρίς να αξίζει.