Η πολιτική δεν είναι γήπεδο. Δεν κρίνεται από το ποιος «κέρδισε» την εξουσία, αλλά από το αν ο λαός ζει με δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και εθνική ανεξαρτησία.
Η πολιτική δεν είναι ποδόσφαιρο.
Δεν είναι μια κερκίδα φανατικών που πανηγυρίζει ακόμη κι όταν η «ομάδα» της βάζει γκολ με το χέρι, στις καθυστερήσεις, με τον επιθετικό επτά μέτρα οφσάιντ.
Στην πολιτική, νίκη δεν είναι να κυβερνά ο «δικός μας».
Νίκη δεν είναι να κερδίζει ένα κόμμα, ένας πρωθυπουργός, μια παρέα εξουσίας ή ένα σύστημα συμφερόντων.
Νίκη για τον πολίτη είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο απαιτητικό:
να εφαρμόζονται πολιτικές προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας. Να υπάρχει μέριμνα για τους αδύναμους. Να προστατεύεται η πατρίδα, η ανεξαρτησία της, η εδαφική της ακεραιότητα. Να υπερασπίζεται η χώρα την ειρήνη, το Διεθνές Δίκαιο και την αξιοπρέπειά της απέναντι σε κάθε ισχυρό που τη θέλει δεδομένη, υποτελή ή πρόθυμη.
Η πραγματική νίκη είναι η δικαιοσύνη
Νίκη είναι η πρόοδος.
Όχι η «ανάπτυξη» των λίγων, όχι τα κέρδη μιας μικρής ομάδας οικονομικών συμφερόντων, όχι οι αριθμοί που ευημερούν ενώ οι πολίτες ασφυκτιούν.
Νίκη είναι η Δημοκρατία.
Η Δικαιοσύνη.
Η ισονομία.
Η αξιοκρατία.
Η δημόσια Παιδεία.
Η δημόσια Υγεία.
Ο πολιτισμός.
Η έντιμη διαχείριση του δημόσιου χρήματος και του εθνικού πλούτου.
Νίκη είναι να αισθάνεται ο πολίτης ότι ζει σε κράτος και όχι σε μηχανισμό εξυπηρέτησης ημετέρων. Ότι οι θεσμοί λειτουργούν. Ότι ο νόμος δεν είναι αυστηρός για τους αδύναμους και ελαστικός για τους ισχυρούς. Ότι η πατρίδα δεν ανήκει σε καμία κυβέρνηση, σε κανένα κόμμα, σε κανέναν πρωθυπουργό.
Ανήκει στον λαό της.
Η Ελλάδα δεν είναι αυτό που την κατάντησαν
Η Ελλάδα δεν είναι η χώρα της διαφθοράς.
Δεν είναι η χώρα της κλεπτοκρατίας.
Δεν είναι η χώρα της ανομίας, της ατιμωρησίας και της υποτέλειας.
Δεν είναι αποικία κανενός.
Δεν είναι βοηθητικό εξάρτημα ξένων σχεδίων.
Δεν είναι χώρος προς εκποίηση, ούτε λαός προς εξάντληση.
Αυτό μπορεί να είναι το πρόσωπο που της φόρεσαν όσοι κυβέρνησαν με απληστία για χρήμα και εξουσία. Αλλά δεν είναι η αληθινή Ελλάδα.
Υπάρχει και η άλλη Ελλάδα.
Η Ελλάδα της ένδοξης ιστορίας.
Η Ελλάδα της επιστήμης, της τέχνης, του πολιτισμού.
Η μάνα της Δημοκρατίας, της Εκκλησίας του Δήμου, της Ηλιαίας.
Η Ελλάδα της Επανάστασης του 1821.
Η νεότερη Ελλάδα της θυσίας, της αντίστασης, των μαχών ενάντια στον φασισμό και τον ναζισμό.
Αυτή η Ελλάδα δεν χάθηκε.
Υπάρχει ακόμη κάτω από τα ερείπια της παρακμής.
Υπάρχει στη μνήμη, στην αξιοπρέπεια, στην αντοχή και στην απαίτηση των πολιτών να ζήσουν σε μια χώρα που δεν θα τους ταπεινώνει.
Το χρέος μας
Αυτή η Ελλάδα πρέπει να νικήσει.
Αυτή την Ελλάδα πρέπει να αναδείξουμε.
Αυτή την κληρονομιά οφείλουμε να αποδεχτούμε, όχι ως μουσειακό σύμβολο, αλλά ως καθημερινή ευθύνη.
Το χρέος των Ελλήνων δεν είναι να χειροκροτούν κυβερνήσεις.
Δεν είναι να φανατίζονται σαν οπαδοί.
Δεν είναι να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα επειδή τα διαπράττει η «δική τους» πλευρά.
Το χρέος των Ελλήνων είναι να υπερασπιστούν την πατρίδα από την παρακμή.
Να απαιτήσουν Δημοκρατία με περιεχόμενο.
Δικαιοσύνη χωρίς εξαιρέσεις.
Αξιοκρατία χωρίς πελατείες.
Ανάπτυξη για όλους και όχι για τους λίγους.
Εθνική αξιοπρέπεια χωρίς υποτέλεια.
Γιατί η Ελλάδα δεν είναι το τρόπαιο κανενός.
Είναι ευθύνη όλων μας.
Και αυτή την ευθύνη οφείλουμε να την παραδώσουμε ακέραιη στις επόμενες γενιές.