Καλά τα καρναβάλια και τα βεγγαλικά. Αλλά υπάρχει και η Χαλκίδα που δεν φαίνεται στις αφίσες: η Χαλκίδα της στάσης έξω από την Εφορία, εκεί που ο πολίτης περιμένει μέσα σε εγκατάλειψη.
Στέγαστρο με φθορές, χώρος αναμονής που έχει “φαγωθεί” από χόρτα και θάμνους, μηδενική φροντίδα.
Όχι, δεν είναι «λεπτομέρεια». Είναι η πρώτη επαφή με τη δημόσια ζωή της πόλης: μετακίνηση, αναμονή, υπομονή.
Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ
Όταν δεν υπάρχει καθαρός, προσβάσιμος χώρος δίπλα στη στάση, ο κόσμος σπρώχνεται κυριολεκτικά προς το οδόστρωμα.
Αυτό δεν είναι “αισθητική”. Είναι ρίσκο. Είναι καθημερινή υποτίμηση.
Η ΕΥΘΥΝΗ (ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ)
Θέλουμε άμεσα:
- καθαρισμό/κοπή της βλάστησης,
- στοιχειώδη αποκατάσταση της στάσης (φθορές/σήμανση),
- πρόγραμμα συντήρησης για τις στάσεις εκτός κέντρου — όχι μόνο για τις βιτρίνες.
- Αν η Χαλκίδα μπορεί να στήνει βεγγαλικά, αλλά δεν μπορεί να κρατήσει ανθρώπινη μια στάση λεωφορείου, τότε δεν μιλάμε για “γιορτές”. Μιλάμε για προτεραιότητες που είναι ανάποδα.