Η σύγκρουση στο πλατό δεν ήταν μία ακόμη τηλεοπτική ένταση για κατανάλωση. Ήταν η στιγμή που η κοινωνική αγανάκτηση για τα Τέμπη συνάντησε, χωρίς φτιασίδια και περιστροφές, το γνώριμο ύφος της κυβερνητικής άμυνας.
Από τη μία, ο Σπύρος Χαριτάτος, που αρνήθηκε να λειτουργήσει ως βολικός διεκπεραιωτής μιας γραμμής που δεν πείθει πια κανέναν. Από την άλλη, η Κωνσταντίνα Θεοδώρου Καραμπατσώλη, που αντί να εκπέμψει λογοδοσία, έδωσε την εικόνα μιας πολιτικού που βγήκε να περιφρουρήσει ένα αφήγημα το οποίο καταρρέει κάτω από το βάρος των ίδιων των κενών του.
Ο Χαριτάτος είπε αυτό που σκέφτεται η κοινωνία
Στην υπόθεση των Τεμπών, το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι υπάρχουν ακόμα αναπάντητα ερωτήματα. Το πρόβλημα είναι ότι δύο και πλέον χρόνια μετά, η αλήθεια εξακολουθεί να εμφανίζεται σε δόσεις, μέσα από χαμένες συνομιλίες, αλλοιωμένα ηχητικά ντοκουμέντα, “ξεχασμένα” έγγραφα και στοιχεία που θα έπρεπε να είχαν βρεθεί από την πρώτη στιγμή στο φως.
Μέσα σε αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον, ο Χαριτάτος δεν κράτησε τον ρόλο του ουδέτερου διακοσμητή. Αντίθετα, μίλησε με τη γλώσσα της κοινωνικής δυσπιστίας. Έσπασε το σκηνικό της τηλεοπτικής ευγένειας και αρνήθηκε να επιτρέψει να σερβίρονται ξανά έτοιμες δικαιολογίες πάνω σε μια υπόθεση που εξακολουθεί να ματώνει.
Η έκρηξή του δεν ήταν υπερβολή. Ήταν η φυσική αντίδραση απέναντι σε μια εξουσία που εξακολουθεί να συμπεριφέρεται σαν να μπορεί να διαχειριστεί την οργή με όρους πάνελ.
Η Καραμπατσώλη δεν υπερασπίστηκε την αλήθεια, αλλά τον μηχανισμό
Η εικόνα της Καραμπατσώλη στο πλατό δεν ήταν η εικόνα μιας βουλευτού που συναισθάνεται το βάρος της υπόθεσης. Ήταν η εικόνα ενός κυβερνητικού στελέχους που επέλεξε να σταθεί πίσω από τη γνωστή κομματική ασπίδα, επαναλαμβάνοντας άμυνες που έχουν κουράσει, φθείρει και τελικά εξοργίσει.
Σε μια τόσο βαριά εθνική πληγή, δεν αρκεί να μιλάς με ύφος υπεράσπισης της παράταξης. Δεν αρκεί να επιχειρείς να μετατοπίσεις τη συζήτηση, να σχετικοποιείς τις ευθύνες ή να εμφανίζεις την οργή ως πολιτική υπερβολή. Αυτά μπορεί να βολεύουν έναν κομματικό μηχανισμό, αλλά δεν αντέχουν μπροστά σε μια κοινωνία που ζητά αλήθεια, απόδοση ευθυνών και καθαρό λόγο.
Και εκεί ακριβώς εκτέθηκε. Όχι επειδή δέχθηκε σκληρή πίεση. Αλλά επειδή φάνηκε πως, μπροστά στα πιο βαριά ερωτήματα, δεν είχε να προσφέρει τίποτε περισσότερο από την παλιά, φθαρμένη συνταγή της πολιτικής περιφρούρησης.
Στα Τέμπη δεν καταρρέει η “αντιπολίτευση”, καταρρέει η αξιοπιστία της εξουσίας
Κάθε φορά που κυβερνητικά στελέχη επιχειρούν να βαφτίσουν την κοινωνική αγανάκτηση “τοξικότητα”, αποκαλύπτουν ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα από το μέγεθος του τραύματος. Γιατί το πρόβλημα στα Τέμπη δεν είναι οι φωνές. Είναι τα κενά. Δεν είναι η ένταση. Είναι οι σκιές. Δεν είναι οι επίμονες ερωτήσεις. Είναι το γεγονός ότι αυτές οι ερωτήσεις παραμένουν ανοιχτές.
Η αντιπαράθεση Χαριτάτου – Καραμπατσώλη είχε τόσο ισχυρό αποτύπωμα ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο: γιατί δεν έδειξε απλώς έναν δημοσιογράφο εκνευρισμένο και μια βουλευτή αμυνόμενη. Έδειξε τη σύγκρουση δύο διαφορετικών πραγματικοτήτων. Από τη μία, την κοινωνία που δεν αντέχει άλλο το μισόλογο. Από την άλλη, ένα πολιτικό προσωπικό που εξακολουθεί να φέρεται σαν να μπορεί να ξεφύγει με επικοινωνιακή πειθαρχία.
Και όταν συμβαίνει αυτό, το ζήτημα παύει να είναι τηλεοπτικό. Γίνεται βαθιά πολιτικό, βαθιά ηθικό και βαθιά θεσμικό.
Η στιγμή στο πλατό δεν διέλυσε απλώς μια κακή κυβερνητική άμυνα. Ξεγύμνωσε ολόκληρη τη νοοτροπία μιας εξουσίας που ακόμη και μπροστά στους νεκρούς των Τεμπών επιμένει να εμφανίζεται όχι ως υπόλογη, αλλά ως ενοχλημένη. Ο Χαριτάτος είπε αυτό που δεν αντέχουν να ακούσουν όσοι συνήθισαν να μιλούν χωρίς συνέπειες: ότι η κοινωνία δεν είναι ούτε αφελής ούτε πρόθυμη να καταπιεί άλλο σκοτάδι. Και η Καραμπατσώλη, αντί να σταθεί με το βάρος της ευθύνης που απαιτεί η στιγμή, εμφανίστηκε σαν ακόμη ένας εκπρόσωπος της κομματικής άρνησης. Στα Τέμπη, όμως, δεν δικάζεται πια μόνο ένα δυστύχημα. Δικάζεται το ήθος μιας εξουσίας που πίστεψε ότι μπορεί να θάψει την αλήθεια κάτω από φράσεις, άμυνες και τηλεοπτικά αντανακλαστικά.
Δείτε το βίντεο: