Ο Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε μήνυση στον Λάκη Λαζόπουλο για «ηθική βλάβη». Και μόνο η φράση ακούγεται σαν εθνικό ανέκδοτο. Διότι για να μιλά κάποιος για ηθική βλάβη, πρέπει πρώτα να διαθέτει ηθικό βάρος, πολιτική συνέπεια και στοιχειώδη ντροπή. Και ο Άδωνις, σε όλη τη δημόσια διαδρομή του, απέδειξε ακριβώς το αντίθετο: ότι είναι ο άνθρωπος που μπορεί να αλλάζει γραμμή, αφεντικό, αφήγημα και προσωπείο με την ταχύτητα που άλλοι αλλάζουν γραβάτα.
Ο Λαζόπουλος δεν τον συκοφάντησε. Τον ξεβράκωσε πολιτικά. Έβαλε σε σειρά τις δηλώσεις του, τις κωλοτούμπες του, τις μεταμορφώσεις του, και εμφάνισε μπροστά στο κοινό όχι έναν «αδικημένο υπουργό», αλλά ένα από τα πιο κυνικά και ευέλικτα προϊόντα της μεταπολιτευτικής παρακμής. Αυτό δεν είναι προσβολή. Είναι δημόσια ανάγνωση βιογραφικού.
Δεν υπέστη ηθική βλάβη· έπαθε πολιτική αποκάλυψη
Ο Άδωνις δεν πληγώθηκε επειδή τον αδίκησαν. Πληγώθηκε επειδή τον πέτυχαν.
Πληγώθηκε επειδή ακούστηκε δυνατά αυτό που χρόνια ψιθυρίζει η κοινωνία: ότι δεν πρόκειται για πολιτικό αρχών, αλλά για πολιτικό μηχανισμό. Για μια φιγούρα που δεν υπηρετεί ιδέες, αλλά συμφέροντα επιβίωσης. Για έναν άνθρωπο που έμαθε να υπάρχει μόνο μέσα από την ένταση, την πρόκληση, την τηλεοπτική φασαρία και τη λατρεία της εξουσίας.
Η «ηθική βλάβη» του είναι ότι κάποιος τόλμησε να του αφαιρέσει το μακιγιάζ.
Να δείξει ότι πίσω από τη φωνασκία δεν υπάρχει σταθερότητα.
Πίσω από τη ρητορεία δεν υπάρχει συνέπεια.
Πίσω από τον θεσμικό μανδύα δεν υπάρχει κύρος, αλλά μια ατελείωτη πολιτική μεταμφίεση.
Ο Άδωνις δεν ενοχλείται όταν λέει τα πάντα και τα αντίθετά τους.
Ενοχλείται όταν κάποιος τα θυμάται.
Από τον λαϊκισμό στον φιλελευθερισμό και από εκεί ξανά στην κυνική καρέκλα
Η πολιτική του διαδρομή δεν είναι πορεία ιδεολογικής ωρίμανσης. Είναι εγχειρίδιο καιροσκοπισμού.
Καρατζαφερική εποχή, ακροδεξιές κορώνες, φθηνός εθνικισμός.
Μετά κυβερνητική προσαρμογή, ύφος «σοβαρού παράγοντα», καινούρια στολή, ίδιο σώμα.
Έπειτα πλήρης ενσωμάτωση στο μητσοτακικό σύστημα, ως φανατικός υπερασπιστής όσων άλλοτε θα κατήγγελλε ο ίδιος με αφρούς στο στόμα.
Αυτό δεν λέγεται εξέλιξη.
Λέγεται πολιτική αμοιβάδα.
Λέγεται άνθρωπος χωρίς σπονδυλική σταθερότητα, που παίρνει πάντα το σχήμα του δοχείου που τον φιλοξενεί.
Και κάθε φορά που αλλάζει στρατόπεδο, ζητά και χειροκρότημα για τη νέα του πίστη.
Ο Λαζόπουλος έκανε το ασυγχώρητο: ένωσε τις τελείες.
Και όταν ενώνονται οι τελείες στον Άδωνι, προκύπτει μια ολόκληρη εικόνα πολιτικής απάτης προς το κοινό αίσθημα. Όχι απαραίτητα νομικής· αλλά σίγουρα ηθικής, πολιτικής και ιστορικής.
Ο Άδωνις δεν είναι εξαίρεση. Είναι ο καθρέφτης της σαπίλας
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ο ίδιος ο Άδωνις. Είναι ότι το σύστημα όχι μόνο τον άντεξε, αλλά τον αξιοποίησε. Τον έκανε σημαία, τηλεοπτικό πολιορκητικό κριό, πωλητή φόβου, μανάβη εντυπώσεων και μόνιμο ντελάλη της εξουσίας.
Ο άνθρωπος που σήμερα μιλά για «ηθική βλάβη» είναι ακριβώς ο τύπος πολιτικού που έζησε και ανέβηκε πάνω στην ηθική βλάβη της ίδιας της δημόσιας ζωής.
Στην υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών.
Στη χυδαιοποίηση του διαλόγου.
Στην εμπορευματοποίηση της πολιτικής.
Στην αλαζονεία εκείνου που πιστεύει ότι επειδή έχει μικρόφωνο, έχει και δίκιο.
Γι’ αυτό και οι αγωγές δεν είναι απόδειξη ισχύος. Είναι η τρέμουσα αντίδραση ενός πολιτικού που ξέρει πως χωρίς θόρυβο, χωρίς κάμερες και χωρίς το προστατευτικό κουβούκλιο της εξουσίας, μένει γυμνός απέναντι στην κοινωνία. Και τότε δεν μένει ο υπουργός. Μένει το πολιτικό τίποτα με πολύ φωνή.
Timeline
Πρώτη φάση: κραυγή, υπερπατριωτισμός, πολιτικός τσαμπουκάς για κατανάλωση.
Δεύτερη φάση: μετάβαση στην κυβερνητική κανονικότητα με την άνεση επαγγελματία γυρολόγου της εξουσίας.
Τρίτη φάση: απόλυτη προσαρμογή στο εκάστοτε κέντρο ισχύος, με αντάλλαγμα θέση, ρόλο, προβολή και ασυλία στο δημόσιο ξεγύμνωμα.
Τηλεοπτική στιγμή αλήθειας: ο Λαζόπουλος παραθέτει αντιφάσεις, ακυρώνει το αφήγημα, κατεβάζει τη μάσκα.
Απάντηση Άδωνι: μήνυση. Δηλαδή η γνωστή απόπειρα της εξουσίας να εμφανιστεί ως θύμα όταν χάνει τον έλεγχο της εικόνας της.
Η αλήθεια είναι πιο βρόμικη από τη σάτιρα και πιο σκληρή από κάθε τηλεοπτική ατάκα:
Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν προσβλήθηκε επειδή του αδίκησαν την τιμή.
Προσβλήθηκε επειδή του υπενθύμισαν ποιος είναι.
Ένας πολιτικός που δεν άφησε ποτέ την αλήθεια να σταθεί εμπόδιο στην καριέρα του.
Ένας επαγγελματίας της μετάλλαξης.
Ένας άνθρωπος που πουλάει κάθε φορά ό,τι ζητά το μαγαζί.
Και τώρα, με περισσό θράσος, ζητά να πείσει και την κοινωνία ότι είναι φορέας «ηθικής».
Όχι.
Ο Άδωνις δεν είναι θύμα ηθικής βλάβης.
Είναι το ζωντανό αποτύπωμα της ηθικής βλάβης που υπέστη η ίδια η πολιτική ζωή αυτού του τόπου.