Οι προτάσεις 14 βουλευτών της ΝΔ ενσωματώθηκαν στο σχέδιο νόμου του ΥΠΟΙΚ – Ανάσα για επιχειρήσεις, αλλά με αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση την προστασία της κοινόχρηστης παραλίας
Η πολιτική έχει νόημα όταν μετατρέπει ένα τοπικό πρόβλημα σε συγκεκριμένη νομοθετική λύση. Όχι όταν εξαντλείται σε επισκέψεις, φωτογραφίες, δηλώσεις και δελτία Τύπου. Στην περίπτωση των παραχωρήσεων αιγιαλού και παραλίας, η παρέμβαση των 14 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας φαίνεται να φέρνει ένα πρακτικό αποτέλεσμα: ρυθμίσεις που ενσωματώθηκαν στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση.
Το ζήτημα δεν είναι μικρό. Για πολλές παράκτιες επιχειρήσεις, ειδικά σε περιοχές που έχουν δοκιμαστεί από φυσικές καταστροφές, η καθυστέρηση μιας άδειας ή μιας παραχώρησης δεν είναι απλώς γραφειοκρατικό εμπόδιο. Είναι χαμένη σεζόν. Είναι χαμένος τζίρος. Είναι εργαζόμενοι που μένουν στον αέρα. Είναι τοπικές οικονομίες που περιμένουν να αναπνεύσουν μέσα σε λίγους καλοκαιρινούς μήνες.
Τι αλλάζει με τις νέες ρυθμίσεις
Οι παρεμβάσεις που περιλαμβάνονται στο σχέδιο νόμου κινούνται σε τρεις βασικές κατευθύνσεις.
Πρώτον, προβλέπεται δυνατότητα προσωρινής παραχώρησης απλής χρήσης αιγιαλού ή παραλίας σε όμορες επιχειρήσεις, όταν έχει υποβληθεί εμπρόθεσμα αίτηση και η εξέτασή της εκκρεμεί στην αρμόδια Κτηματική Υπηρεσία. Με απλά λόγια, επιχειρήσεις που έχουν κάνει την αίτησή τους δεν θα μένουν όμηροι μιας διοικητικής καθυστέρησης που μπορεί να καταστρέψει ολόκληρη την τουριστική περίοδο.
Δεύτερον, δίνεται δυνατότητα νέας αίτησης μέσα στο 2026 σε επιχειρήσεις που είχαν αποκλειστεί λόγω διοικητικών κυρώσεων για αυθαίρετη κατάληψη αιγιαλού ή παραλίας, υπό την προϋπόθεση ότι θα έχει προηγηθεί εξόφληση του επιβληθέντος προστίμου. Αυτό είναι κρίσιμο σημείο. Η ρύθμιση δεν πρέπει να διαβαστεί ως αμνηστία. Πρέπει να διαβαστεί ως δεύτερη ευκαιρία με όρους: πληρώνεις, συμμορφώνεσαι, επανέρχεσαι νόμιμα.
Τρίτον, προβλέπεται ειδικότερη μεταχείριση για επιχειρήσεις που εμπίπτουν στο πεδίο των ρυθμίσεων για πληγείσες περιοχές από την κακοκαιρία Daniel. Στην πράξη, αυτό αφορά περιοχές που κουβαλούν ακόμη τις συνέπειες μεγάλων φυσικών καταστροφών και χρειάζονται ειδική διοικητική μέριμνα, όχι άλλη μία σεζόν χαμένη στα συρτάρια των υπηρεσιών.
Για τη Βόρεια Εύβοια, αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια
Η Βόρεια Εύβοια δεν είναι μια οποιαδήποτε περιοχή στον χάρτη. Είναι τόπος που χτυπήθηκε σκληρά, που είδε το φυσικό του κεφάλαιο να τραυματίζεται και την οικονομία του να δοκιμάζεται. Όταν λοιπόν μιλάμε για παραχώρηση αιγιαλού σε επιχειρήσεις που λειτουργούν νόμιμα και στηρίζουν την τοπική οικονομία, δεν μιλάμε για πολυτέλεια. Μιλάμε για εργαλείο επιβίωσης.
Οι παραθαλάσσιες επιχειρήσεις, τα καταλύματα, η εστίαση, οι μικρομεσαίοι επαγγελματίες και οι τοπικές κοινότητες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται με την ίδια ψυχρή διοικητική λογική που εφαρμόζεται παντού, ανεξαρτήτως ζημιών, απωλειών και ιδιαιτεροτήτων. Η ισότητα δεν σημαίνει να κάνεις πως όλες οι περιοχές ξεκινούν από την ίδια αφετηρία. Σημαίνει να αναγνωρίζεις πότε μια περιοχή χρειάζεται ειδική στήριξη για να ξανασταθεί στα πόδια της.
Αν η ρύθμιση εφαρμοστεί σωστά, μπορεί να λειτουργήσει ως ανάσα. Όχι μόνο για τους επιχειρηματίες, αλλά και για την τοπική απασχόληση, τον τουρισμό και τα δημοτικά έσοδα.
Η αναβάθμιση του βουλευτή δεν είναι σύνθημα
Εδώ υπάρχει και μια καθαρά πολιτική διάσταση. Πολύ συχνά ακούμε για την ανάγκη αναβάθμισης του ρόλου του βουλευτή. Όμως ο βουλευτής δεν αναβαθμίζεται επειδή το λέει σε μια ανάρτηση. Αναβαθμίζεται όταν εντοπίζει πραγματικό πρόβλημα, το τεκμηριώνει, πιέζει θεσμικά, συνεργάζεται με το αρμόδιο υπουργείο και τελικά βλέπει την πρότασή του να γίνεται διάταξη.
Αυτό είναι κοινοβουλευτικός ρόλος στην πράξη. Να μεταφέρεις τη φωνή της περιφέρειας στο κέντρο λήψης αποφάσεων. Να μη λειτουργείς ως χειροκροτητής της εκτελεστικής εξουσίας, αλλά ως κρίκος ανάμεσα στον πολίτη, την επιχείρηση, την τοπική κοινωνία και το κράτος.
Και σε αυτό το σημείο, η πρωτοβουλία των 14 βουλευτών έχει πολιτική αξία. Όχι επειδή λύνει όλα τα προβλήματα. Αλλά επειδή δείχνει ότι όταν υπάρχει πίεση με συγκεκριμένο περιεχόμενο, μπορούν να υπάρξουν διορθώσεις σε ένα πλαίσιο που στην εφαρμογή του δημιούργησε εμπόδια.
Η κόκκινη γραμμή: Ο αιγιαλός δεν είναι λάφυρο
Όμως χρειάζεται προσοχή. Η διευκόλυνση των νόμιμων επιχειρήσεων δεν μπορεί να μετατραπεί σε γενικό προσκλητήριο ασυδοσίας. Η παραλία παραμένει κοινόχρηστος χώρος. Ο αιγιαλός δεν ανήκει ούτε στον επιχειρηματία, ούτε στον δήμο, ούτε στο υπουργείο, ούτε στον βουλευτή που πέτυχε τη ρύθμιση. Ανήκει στους πολίτες.
Άρα, η επιτάχυνση των διαδικασιών πρέπει να συνοδευτεί από έλεγχο, διαφάνεια και αυστηρή τήρηση των όρων. Να ξέρει κάθε επιχείρηση τι δικαιούται. Να ξέρει κάθε πολίτης τι πρέπει να μένει ελεύθερο. Να ξέρει κάθε υπηρεσία ότι δεν μπορεί να καθυστερεί αδικαιολόγητα. Και να ξέρει κάθε παραβάτης ότι η δεύτερη ευκαιρία δεν είναι άδεια επανάληψης της ίδιας συμπεριφοράς.
Η Βόρεια Εύβοια χρειάζεται στήριξη. Οι επιχειρήσεις χρειάζονται λειτουργικές διαδικασίες. Οι πολίτες χρειάζονται πρόσβαση στις παραλίες. Και το κράτος χρειάζεται κανόνες που εφαρμόζονται, όχι νόμους που γράφονται ωραία και χάνονται στην πράξη.
Η συγκεκριμένη παρέμβαση μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη. Μπορεί να δώσει λύσεις εκεί όπου η γραφειοκρατία έστηνε εμπόδια. Μπορεί να αποκαταστήσει αδικίες σε περιοχές που δοκιμάστηκαν. Μπορεί να δείξει ότι ο βουλευτής, όταν θέλει, δεν είναι απλώς παρατηρητής των αποφάσεων αλλά παράγοντας διόρθωσης.
Αλλά η τελική κρίση δεν θα γίνει από τις ανακοινώσεις. Θα γίνει στις παραλίες της Βόρειας Εύβοιας. Εκεί θα φανεί αν η ρύθμιση ήταν πραγματική ανάσα για την τοπική οικονομία ή ακόμη μία πολιτική κορδέλα. Εκεί θα φανεί αν το κράτος μπορεί να στηρίξει χωρίς να χαρίζει, να επιταχύνει χωρίς να κλείνει τα μάτια και να προστατεύει τον αιγιαλό χωρίς να στραγγαλίζει τη νόμιμη επιχειρηματικότητα.
Γιατί η ανάπτυξη χωρίς κανόνες γίνεται αυθαιρεσία. Και οι κανόνες χωρίς λογική γίνονται τιμωρία.