Η Claudia Tănase περιγράφει είκοσι λεπτά αγωνίας δίπλα στο λιμάνι και ζητά απαντήσεις για την επέμβαση του Λιμενικού, την απουσία ναυαγοσωστών και τα στοιχειώδη μέσα ασφαλείας
Σοβαρά ερωτήματα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες χάθηκε μία ανθρώπινη ζωή στην Αιδηψό προκαλεί επιστολή πολίτη προς τον Δήμαρχο Ιστιαίας–Αιδηψού.
Η Claudia Tănase, αυτόπτης μάρτυρας του περιστατικού, περιγράφει λεπτό προς λεπτό την αγωνιώδη προσπάθεια διάσωσης λουομένων που παρασύρθηκαν από θαλάσσια ρεύματα στην παραλία δίπλα στο λιμάνι. Παράλληλα, διατυπώνει βαριές καταγγελίες για την ετοιμότητα και τον τρόπο αντίδρασης στελέχους του Λιμενικού που έφτασε στο σημείο.
Οι αναφορές της αποτελούν μαρτυρία που πρέπει να διερευνηθεί επίσημα, καθώς αφορούν έναν ανθρώπινο θάνατο και ενδεχόμενα σοβαρά κενά στον μηχανισμό άμεσης διάσωσης.
Οι φωνές για βοήθεια και η επέμβαση πολιτών
Σύμφωνα με την επιστολή, μια ομάδα γυναικών και ένας άνδρας κολυμπούσαν κοντά στην τσιμεντένια προβλήτα, όταν παρασύρθηκαν ξαφνικά προς τα ανοιχτά από τα θαλάσσια ρεύματα.
Ένας άνδρας από τη Σερβία έπεσε αμέσως στη θάλασσα επιχειρώντας να βοηθήσει, χωρίς όμως να τα καταφέρει. Στη συνέχεια βούτηξε ο σύζυγος της επιστολογράφου, ο οποίος, όπως αναφέρει η ίδια, κατάφερε να σώσει ένα από τα τρία άτομα που βρίσκονταν σε κίνδυνο.
Οι παρευρισκόμενοι φώναζαν απεγνωσμένα για βοήθεια, ενώ πολύτιμα λεπτά περνούσαν.
«Δεν μπορούσε να λύσει τα σχοινιά των σωσιβίων»
Ιδιαίτερα σοβαρή είναι η περιγραφή της μάρτυρος για την αντίδραση στελέχους του Λιμενικού που έφτασε πεζός στην παραλία.
Όπως καταγγέλλει η Claudia Tănase, ο λιμενικός επέστρεψε στο λιμάνι και έφερε δύο σωσίβιους δακτυλίους, όμως φέρεται να μην μπορούσε να λύσει τα σχοινιά τους. Η ίδια υποστηρίζει ακόμη ότι αρνήθηκε τη βοήθεια των πολιτών, εμφανιζόταν πανικόβλητος και περιοριζόταν σε τηλεφωνικές επικοινωνίες, χωρίς να φαίνεται ότι είχε ενεργοποιηθεί κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο διάσωσης.
Η βαρύτερη αναφορά της επιστολής είναι ότι, ενώ είχαν ήδη περάσει περίπου δέκα λεπτά, το συγκεκριμένο στέλεχος φέρεται να δήλωσε πως δεν μπορούσε να κάνει κάτι και να απέδωσε ευθύνη στην ίδια τη γυναίκα επειδή μπήκε στη θάλασσα.
Πρόκειται για καταγγελίες που δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες. Το Λιμεναρχείο οφείλει να παρουσιάσει τη δική του επίσημη και τεκμηριωμένη εκδοχή, με το ακριβές χρονικό της ενημέρωσης, της κινητοποίησης και της επιχείρησης διάσωσης.
Η βάρκα πέρασε δίπλα από τη γυναίκα
Λίγα λεπτά αργότερα, σύμφωνα πάντα με την επιστολή, έφτασε μικρό αλιευτικό σκάφος με δύο άνδρες. Η μάρτυρας υποστηρίζει ότι το σκάφος πέρασε αρχικά δίπλα από τη γυναίκα που κινδύνευε και κατευθύνθηκε πρώτα προς την προβλήτα για να παραλάβει τον λιμενικό.
Μόνο στη συνέχεια επέστρεψε στο σημείο όπου βρισκόταν η λουόμενη. Ένας από τους δύο ψαράδες βούτηξε, την ανέσυρε και τη μετέφερε στην ακτή. Ήταν, όμως, ήδη πολύ αργά.
Κατά την καταγγελία, η γυναίκα παρέμεινε στη θάλασσα για περισσότερο από είκοσι λεπτά.
Τρεις παραλίες χωρίς σωστικά μέσα
Η επιστολή δεν περιορίζεται στην περιγραφή της τραγωδίας. Θέτει ευθέως το ζήτημα της πρόληψης και των υποδομών ασφαλείας στις τρεις παραλίες που βρίσκονται δίπλα στο λιμάνι της Αιδηψού.
«Πόσο θα κόστιζε να τοποθετηθεί τουλάχιστον ένας σωσίβιος δακτύλιος σε κάθε παραλία, εφόσον ο Δήμος δεν μπορεί να διαθέσει ναυαγοσώστες;», διερωτάται η Claudia Tănase.
Παράλληλα, επισημαίνει ότι, σύμφωνα με όσα γνωρίζει, στην περιοχή σημειώνονται σχεδόν κάθε χρόνο περιστατικά πνιγμών.
Τα ερωτήματα είναι πλέον συγκεκριμένα:
- Έχει αξιολογηθεί επίσημα η επικινδυνότητα των θαλάσσιων ρευμάτων;
- Υπάρχει προειδοποιητική σήμανση για τους λουομένους;
- Έχει εξεταστεί αν οι παραλίες πρέπει να διαθέτουν ναυαγοσωστική κάλυψη;
- Υπάρχουν άμεσα προσβάσιμοι σωσίβιοι δακτύλιοι, σχοινιά και εξοπλισμός διάσωσης;
- Υπήρχε διαθέσιμο επιχειρησιακό σκάφος και ποιος ήταν ο πραγματικός χρόνος ανταπόκρισης;
- Θα διεξαχθεί έρευνα για την επιχειρησιακή διαχείριση του περιστατικού;
Δήμος και Λιμεναρχείο οφείλουν καθαρές απαντήσεις
Η Αιδηψός αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Βόρειας Εύβοιας και υποδέχεται κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η ασφάλεια στις παραλίες δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από την αυτοθυσία περαστικών και λουομένων.
Η επιστολογράφος επισημαίνει, επίσης, την κακή συντήρηση των δημόσιων παραλιών και την απουσία ακόμη και βασικών υποδομών, όπως οι ντουζιέρες. Κυρίως, όμως, ζητά να ληφθούν μέτρα ώστε να μη χαθεί ξανά ανθρώπινη ζωή.
Η συγκεκριμένη μαρτυρία πρέπει να διασταυρωθεί με καταθέσεις, τηλεφωνικές κλήσεις, υπηρεσιακά ημερολόγια και κάθε διαθέσιμο οπτικό υλικό. Εάν τα όσα περιγράφονται επιβεβαιωθούν, τότε δεν θα μιλάμε απλώς για μια άτυχη στιγμή, αλλά για ένα επικίνδυνο κενό ετοιμότητας.
Όταν μία γυναίκα χάνει τη ζωή της λίγα μέτρα από ένα λιμάνι, το «δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι» δεν μπορεί να θεωρηθεί απάντηση.