Η υπόθεση που αποκαλύφθηκε στη Βουλγαρία δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η πρώτη σοβαρή προειδοποίηση για όσα έρχονται με τη συμφωνία ΕΕ–Mercosur και για όσα οι αγρότες φώναζαν εδώ και μήνες, αλλά κυβερνήσεις και Βρυξέλλες έκαναν πως δεν άκουγαν.
Εντοπίστηκε παρτίδα από την Αργεντινή με επικίνδυνα υπολείμματα φυτοφαρμάκων πάνω από τα επιτρεπτά όρια. Δηλαδή, άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ανοίγει τον δρόμο σε προϊόντα και πρώτες ύλες που δεν παράγονται με τους ίδιους κανόνες που επιβάλλει στους δικούς της παραγωγούς.
Αυτό είναι το κεντρικό πολιτικό σκάνδαλο.
Η ΕΕ απαιτεί από τον Έλληνα και τον Ευρωπαίο αγρότη:
να καλλιεργεί με αυστηρούς περιορισμούς,
να πληρώνει δυσβάστακτο κόστος συμμόρφωσης,
να επενδύει σε “πράσινες” υποχρεώσεις,
να δέχεται ελέγχους, πρόστιμα και διαρκή πίεση.
Και την ίδια στιγμή επιτρέπει να εισέρχονται στην αγορά της προϊόντα από τρίτες χώρες που λειτουργούν με πολύ χαλαρότερους όρους.
Αυτό δεν είναι ελεύθερο εμπόριο.
Αυτό είναι οργανωμένος αθέμιτος ανταγωνισμός εις βάρος της ευρωπαϊκής παραγωγής.
Οι αγρότες στην Ελλάδα, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Πολωνία και σε όλη την Ευρώπη δεν κινητοποιήθηκαν από “συντεχνιακή λογική”, όπως βολεύτηκαν να λένε ορισμένοι. Κινητοποιήθηκαν γιατί έβλεπαν καθαρά το αυτονόητο: ότι η Mercosur δεν είναι μια “ισορροπημένη εμπορική συμφωνία”, αλλά ένας μηχανισμός πίεσης πάνω στον πρωτογενή τομέα της Ευρώπης.
Και μέσα σε όλα αυτά, στην Ελλάδα ακούσαμε και πολιτικούς να βγαίνουν στα κανάλια και να μας λένε ότι η συμφωνία είναι “ευκαιρία”.
Ευκαιρία για ποιον;
Για τον Έλληνα αγρότη που παράγει με πανάκριβες εισροές, με μειωμένα περιθώρια κέρδους, με ενεργειακό κόστος που τον πνίγει και με κανονισμούς που τον στραγγαλίζουν;
Ή για τα μεγάλα εμπορικά κυκλώματα που θέλουν φθηνές εισαγωγές, αδιαφορώντας για την ποιότητα, την παραγωγική αυτάρκεια και τη δημόσια υγεία;
Το περιστατικό της Βουλγαρίας δείχνει και κάτι ακόμη: εκεί τουλάχιστον έγιναν έλεγχοι και εντοπίστηκε το πρόβλημα. Στην Ελλάδα γίνονται οι ίδιοι ουσιαστικοί έλεγχοι; Υπάρχει η ίδια ετοιμότητα; Υπάρχει η ίδια πολιτική βούληση να προστατευτεί ο καταναλωτής και ο παραγωγός; Ή εδώ θα μάθουμε πάλι τα πάντα όταν θα είναι αργά;
Το ΑΚΚΕΛ προειδοποιεί ξεκάθαρα:
η Mercosur δεν απειλεί μόνο το εισόδημα των αγροτών.
Απειλεί την ίδια τη λογική της ευρωπαϊκής διατροφικής ασφάλειας.
Δεν μπορεί η Ευρώπη να μιλά για υψηλά πρότυπα, ενώ ανοίγει την αγορά της σε εισαγωγές που παράγονται με όρους που η ίδια θεωρεί μη αποδεκτούς για τους δικούς της πολίτες και τους δικούς της παραγωγούς.
Δεν μπορεί να ζητά θυσίες από τον Έλληνα αγρότη και ταυτόχρονα να τον πετά στον λάκκο του διεθνούς ανταγωνισμού χωρίς ίσους όρους.
Δεν μπορεί να καταστρέφει τον πρωτογενή τομέα και μετά να μιλά για “ανθεκτικότητα”, “βιωσιμότητα” και “στρατηγική αυτονομία”.
Η αλήθεια είναι μία:
η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε επιλογή.
Ή θα στηρίξει έμπρακτα τους δικούς της παραγωγούς, την ποιότητα των τροφίμων και την ασφάλεια των πολιτών της,
ή θα συνεχίσει να θυσιάζει τα πάντα στον βωμό μιας εμπορικής πολιτικής που εξυπηρετεί αριθμούς, λόμπι και εισαγωγικά συμφέροντα.
Το περιστατικό της Βουλγαρίας δεν είναι λεπτομέρεια.
Είναι προειδοποίηση.
Και όποιος σήμερα κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, αύριο θα είναι συνένοχος.
Η Mercosur δεν φέρνει “ανάπτυξη” για τον Έλληνα αγρότη. Φέρνει ξεκλήρισμα, εξάρτηση και τρόφιμα δύο ταχυτήτων.