Αυτό δεν ήταν απλώς ένα επεισόδιο έντασης μέσα σε έναν ναό. Ήταν μια δημόσια έκρηξη εξουσίας, μπροστά σε πιστούς, οικογένειες και παιδιά, τη νύχτα που υποτίθεται ότι συμβολίζει τη συμφιλίωση, τη συγχώρεση και το φως.
Στη Νότια Εύβοια, η Αναστάσιμη Ακολουθία μετατράπηκε σε σκηνικό δημόσιας διαπόμπευσης, όταν ιερέας διέκοψε τη λατρευτική διαδικασία και επιτέθηκε φραστικά σε αντιδήμαρχο που επιχείρησε να αποχωρήσει, εκτοξεύοντας μπροστά σε όλους φράσεις όπως «σήκω και φύγε τώρα» και «μην σε ξαναδώ».
Από την Ανάσταση στην επίδειξη ισχύος
Η εικόνα είναι από μόνη της σοκαριστική. Την ώρα που ο ναός θα έπρεπε να είναι τόπος κατάνυξης και ενότητας, η Ακολουθία διακόπτεται όχι για λόγο πίστης, αλλά για να στηθεί μια δημόσια επίπληξη με προσωπικούς όρους. Ο ιερέας δεν περιορίστηκε σε μια παρατήρηση. Σύμφωνα με την περιγραφή του περιστατικού, πέρασε σε ανοιχτή, ονομαστική στοχοποίηση, με ύφος αποπομπής και λεκτικής ταπείνωσης.
Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ουσία του σκανδάλου: όταν το ράσο μετατρέπεται από σύμβολο πνευματικής διακονίας σε εργαλείο δημόσιας επιβολής, τότε το πρόβλημα παύει να είναι προσωπικό και γίνεται βαθιά θεσμικό.
Ο αντιδήμαρχος έφυγε νωρίς – αλλά ποιος έσβησε πραγματικά το νόημα της βραδιάς;
Ακόμη κι αν η αποχώρηση ενός αιρετού αμέσως μετά το «Χριστός Ανέστη» μπορεί να κριθεί αρνητικά ή να θεωρηθεί ασέβεια προς το πνεύμα της Ακολουθίας, αυτό δεν νομιμοποιεί κανέναν να διαλύει τη λειτουργική τάξη και να μετατρέπει το εκκλησίασμα σε κοινό δημόσιου εξευτελισμού.
Η Εκκλησία δεν είναι χώρος επίδειξης νεύρων. Και ο άμβωνας δεν είναι μικρόφωνο προσωπικής οργής. Διότι από ένα σημείο και μετά, η υπόθεση δεν αφορά το αν έπρεπε να φύγει ο αντιδήμαρχος. Αφορά το ποιος τελικά βεβήλωσε τη στιγμή: εκείνος που σηκώθηκε να αποχωρήσει ή εκείνος που σταμάτησε την ιερή πράξη για να επιβάλει πειθαρχία με κραυγές.
Όταν ο δημόσιος βίος κατρακυλά σε θέαμα
Το περιστατικό αποκτά ακόμη βαρύτερη διάσταση επειδή αφορά δύο πρόσωπα με δημόσιο ρόλο: έναν ιερέα και έναν αντιδήμαρχο. Δηλαδή δύο θεσμικές παρουσίες που, ο καθένας από διαφορετικό μετερίζι, οφείλουν να εκπέμπουν μέτρο, ευθύνη και παράδειγμα.
Αντί γι’ αυτό, οι πιστοί παρακολούθησαν ένα επεισόδιο αυταρχισμού και αποσύνθεσης της στοιχειώδους δημόσιας ευπρέπειας. Όταν η νύχτα της Ανάστασης γίνεται αρένα προσωπικής επιβολής, τότε το μήνυμα που φεύγει προς την κοινωνία είναι δηλητηριώδες: ότι η εξουσία, είτε αυτοδιοικητική είτε εκκλησιαστική, δεν αισθάνεται την ανάγκη να αυτοσυγκρατηθεί ούτε στο ιερότερο συλλογικό βίωμα.
Η Ανάσταση δεν είναι πεδίο επίδειξης δύναμης, ούτε σκηνή για δημόσιες αποπομπές. Όποιος διακόπτει τη λατρεία για να διαπομπεύσει άνθρωπο μπροστά στο εκκλησίασμα δεν υπερασπίζεται την πίστη· ακυρώνει το ίδιο το μήνυμα που υποτίθεται ότι υπηρετεί. Και όταν το «Χριστός Ανέστη» πνίγεται από κραυγές, τότε κάτι πολύ πιο σοβαρό από ένα επεισόδιο έχει συμβεί: έχει εκτεθεί ολόκληρη η εικόνα μιας κοινωνίας που δεν ξέρει πια να ξεχωρίζει το κύρος από τον τραμπουκισμό.