Κανένας ανασχηματισμός δεν σβήνει τη ντροπή μιας εξουσίας που βουλιάζει μέσα στη συλλογική πολιτική ευθύνη, τη δυσωδία της διαπλοκής και την ηθική αποσύνθεση. Όταν το πρόβλημα δεν είναι ένα πρόσωπο αλλά ο ίδιος ο μηχανισμός εξουσίας, τότε καμία αποπομπή υπουργού δεν αρκεί για να βαφτίσει το σάπιο «κάθαρση».
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κυβέρνησε χωρίς πραγματικά αντίβαρα, χωρίς εσωκομματική απειλή, με απόλυτο έλεγχο και λευκή επιταγή. Και αυτή τη λευκή επιταγή την μετέτρεψε σε πολιτικό φιάσκο, θεσμική φθορά και γενικευμένη απαξίωση. Όταν η αποτυχία είναι απόλυτη, η μόνη σοβαρή πολιτική πράξη δεν είναι ο ανασχηματισμός. Είναι η παραίτηση.
Ο ανασχηματισμός δεν είναι κάθαρση, είναι ομολογία πανικού
Κάθε φορά που η εξουσία στριμώχνεται, πετάει μερικά πρόσωπα στη φωτιά για να σώσει τον πυρήνα της. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ένα «λάθος», για μια αστοχία ή για μια κακή επιλογή προσώπων. Μιλάμε για μια συνολική εικόνα παρακμής, που δεν διορθώνεται με αλλαγές φρουράς. Όταν το Μαξίμου εμφανίζεται να ψάχνει σωσίβιο σε αποπομπές και ανακατατάξεις, στην πραγματικότητα ομολογεί ότι το πρόβλημα έχει φτάσει στην καρδιά του συστήματος.
Η ευθύνη είναι στην κορυφή και είναι ακέραιη
Δεν μπορεί να εμφανίζεται αθώος ένας πρωθυπουργός που κυβέρνησε με συγκεντρωτισμό, προσωπικό έλεγχο και απόλυτη πολιτική κυριαρχία. Δεν γίνεται να πιστώνεται όλη τη δύναμη όταν όλα δείχνουν ισχύ και να χρεώνονται «οι άλλοι» όταν έρχεται η ώρα της σήψης. Η επιτυχία, όταν επικοινωνούνταν, ήταν “έργο Μητσοτάκη”. Ε, λοιπόν, και η αποτυχία είναι έργο Μητσοτάκη. Ολόκληρη. Χωρίς αστερίσκους, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς επικοινωνιακές σαπουνόφουσκες.
Η ΝΔ δεν είναι ιδιοκτησία κανενός
Αν υπάρχουν ακόμη βουλευτές που δεν αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους ως υπαλληλική σχέση με το αρχηγικό κέντρο, τώρα είναι η ώρα να το αποδείξουν. Η κοινοβουλευτική ομάδα δεν μπορεί να παραμένει βυθισμένη στην πολιτική υπνηλία, την ώρα που η κοινωνία βλέπει το οικοδόμημα να τρίζει. Μπορεί να μην είναι πολλοί όσοι διαθέτουν ακόμη πυγμή, συνείδηση και πολιτικό ένστικτο. Αλλά αρκούν για να υπενθυμίσουν ότι η δημοκρατία δεν είναι μηχανισμός σιωπής, ούτε η παράταξη προσωπικό κατάστημα του αρχηγού.
Το σάπιο δεν γίνεται φρέσκο. Δεν εξαγνίζεται, δεν ανακαινίζεται, δεν σώζεται με βαψίματα και αλλαγές προσώπων. Το σάπιο πετιέται. Και όταν ένα καθεστώς εξουσίας έχει εξαντλήσει κάθε απόθεμα αξιοπιστίας, τότε η κοινωνία δεν ζητά πια «διορθώσεις». Ζητά τέλος. Τέλος στους επαγγελματίες της υποκρισίας, τέλος στους ψευτοσωτήρες, τέλος στο επιτελικό θέατρο της παρακμής. Η χώρα χρειάζεται νέο λαϊκό πατριωτικό φορέα, με αρχές, αξίες και πραγματική προοπτική. Όλα τα υπόλοιπα είναι ανακύκλωση σήψης.