Η «Φούρια Ρόχα» νίκησε δίκαια με 1-0 την Αργεντινή στην παράταση και κατέκτησε το δεύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο της ιστορίας της. Ο τελευταίος χορός του Λιονέλ Μέσι δεν είχε το τέλος που ονειρευόταν, όμως ο μύθος του δεν μικραίνει από μία ήττα.
Η Αργεντινή που εμφανίστηκε στον μεγάλο τελικό δεν θύμιζε σχεδόν σε τίποτα την ομάδα που είχε φτάσει μέχρι εκεί με ενέργεια, πάθος και την ακλόνητη πίστη ότι μπορούσε να ανατρέψει τα πάντα.
Μπήκε φοβισμένη. Παραχώρησε από την αρχή την πρωτοβουλία στην Ισπανία και περιορίστηκε σε έναν παθητικό ρόλο, περιμένοντας την καταιγίδα. Οι Ισπανοί είχαν την κατοχή, τις ευκαιρίες, τις τελικές προσπάθειες και τελικά πήραν αυτό που δικαιούνταν.
Το γκολ του Φεράν Τόρες στο 106ο λεπτό έκρινε τον τελικό και χάρισε στην Ισπανία τη νίκη με 1-0, μαζί με το δεύτερο παγκόσμιο στέμμα της ιστορίας της μετά το 2010. Η Αργεντινή είχε ήδη μείνει με δέκα παίκτες, ύστερα από την αποβολή του Ένσο Φερνάντες, και δεν βρήκε πλέον τον τρόπο να επιστρέψει.
Ένας τελικός χωρίς την Αργεντινή που γνωρίζαμε
Η ομάδα του Σκαλόνι έκανε το χειρότερο παιχνίδι της ακριβώς τη βραδιά που δεν επιτρεπόταν να το κάνει.
Για το μεγαλύτερο μέρος του τελικού αμυνόταν σθεναρά, αλλά δεν δημιουργούσε. Δεν πίεζε ουσιαστικά, δεν κρατούσε την μπάλα και δεν κατάφερνε να μεταφέρει το παιχνίδι στην ισπανική περιοχή. Η άμυνα και ο Εμιλιάνο Μαρτίνες παρέτειναν την αγωνία, όμως η ήττα έμοιαζε να πλησιάζει λεπτό προς λεπτό.
Μονάχα για ένα πεντάλεπτο στο δεύτερο μέρος της παράτασης φάνηκε ξανά εκείνη η Αργεντινή που αρνείται να πεθάνει. Ήταν όμως πολύ αργά.
Η Ισπανία είχε ήδη επιβάλει τον ρυθμό και τη λογική της. Ήταν πιο φρέσκια, πιο οργανωμένη και πολύ πιο θαρραλέα. Νίκησε δίκαια και στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια.
Ο Μέσι έμεινε μόνος
Ο Λιονέλ Μέσι ήταν έξυπνα κλεισμένος. Οι Ισπανοί περιόρισαν τους χώρους του, έκοψαν τις γραμμές πάσας και δεν του επέτρεψαν να βρει τον ρυθμό που είχε στους προηγούμενους αγώνες.
Κι όμως, ακόμη και έτσι, δύο δικές του ενέργειες λίγο έλειψε να αναποδογυρίσουν ξανά τα πάντα, κόντρα στη ροή του αγώνα και στην ποδοσφαιρική λογική.
Αυτό ήταν πάντοτε το χάρισμά του: να χρειάζεται μόνο μία στιγμή για να μετατρέψει το αδύνατο σε πιθανό.
Προσωπικά, περίμενα στον τελευταίο του χορό να βγάλει ακόμη έναν άσο από το μανίκι. Αυτή τη φορά, όμως, δεν τον βοήθησαν οι συμπαίκτες του. Η Αργεντινή έφτασε στον τελικό χάρη και στη δική του καθοριστική παρουσία, αλλά στον αγώνα που έκρινε το τρόπαιο τον άφησε σχεδόν μόνο.
Από τον Μέσι στον Γιαμάλ
Η εικόνα είχε έναν σχεδόν κινηματογραφικό συμβολισμό. Από τη μία ο 39χρονος Μέσι, πιθανότατα στον τελευταίο αγώνα του σε Παγκόσμιο Κύπελλο. Από την άλλη ο 19χρονος Λαμίν Γιαμάλ, το παιδί που είχε φωτογραφηθεί ως βρέφος στην αγκαλιά του Αργεντινού μάγου και σήμερα αποτελεί το νέο μεγάλο πρόσωπο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Ο «βαφτισιμιός» πήρε συμβολικά το στέμμα από τον «νονό». Όχι επειδή ένας τελικός μπορεί να αποδείξει ότι ο μαθητής ξεπέρασε τον δάσκαλο, αλλά επειδή το ποδόσφαιρο έμοιαζε να παραδίδει τη σκυτάλη από τη μία εποχή στην επόμενη.
Ο Γιαμάλ έχει μπροστά του ολόκληρη διαδρομή. Ο Μέσι, όμως, έχει ήδη διανύσει έναν δρόμο που ελάχιστοι μπορούν ακόμη και να ονειρευτούν.
Αντίο, μάγε
Ο τελευταίος χορός του «κοντού» μπορεί να απογοήτευσε. Δεν αφαιρεί, όμως, ούτε μία ψηφίδα από τη μαγεία του.
Κάποιοι από εμάς αισθανόμαστε πραγματικά τυχεροί. Μετά τον Ντιέγκο Μαραντόνα ζήσαμε και την εποχή του Λιονέλ Μέσι. Είδαμε έναν άνθρωπο να μετατρέπει το ποδόσφαιρο σε τέχνη και να κάνει ολόκληρες γενιές να περιμένουν μία ντρίμπλα, μία κάθετη πάσα, ένα άγγιγμα της μπάλας.
Σε πείσμα των ορκισμένων εχθρών του, η ιστορία έχει ήδη γράψει την ετυμηγορία της.
Αντίο, μάγε.
Ο τελευταίος χορός δεν ήταν αυτός που ήθελες. Όμως και μόνο το γεγονός ότι στα 39 σου οδήγησες ξανά την Αργεντινή σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου αποτελεί ακόμη μία τεράστια, προσωπική σου επιτυχία.
Η Ισπανία πήρε το κύπελλο. Ο Μέσι, όμως, έχει κερδίσει προ πολλού την αιωνιότητα.