Στην Αυλίδα δεν λείπουν ούτε οι μελέτες, ούτε οι εξαγγελίες, ούτε οι δημόσιες δηλώσεις.
Αυτό που λείπει είναι το αυτονόητο: έργο, πίεση, εκτέλεση και αποτέλεσμα.
Το παράκτιο μέτωπο παραμένει εγκλωβισμένο ανάμεσα σε καθυστερήσεις, αλληλομεταβίβαση ευθυνών και διοικητική νωθρότητα.
Και όσο η δημοτική αρχή αρκείται σε ρόλο παρατηρητή, η Αυλίδα συνεχίζει να πληρώνει την ανικανότητα με στασιμότητα.
Μελέτες πολλές, πράξεις καμία
Το πιο προκλητικό στην υπόθεση της Αυλίδας είναι ότι κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως «δεν ήξερε».
Τα προβλήματα είναι γνωστά, οι παρεμβάσεις έχουν συζητηθεί, οι ανάγκες έχουν καταγραφεί.
Κι όμως, ο τόπος παραμένει βαλτωμένος.
Για άλλη μια φορά, η διοίκηση αποδεικνύεται ικανή στις ανακοινώσεις και ανίκανη στην υλοποίηση.
Η παραλία δεν σώζεται με δικαιολογίες
Το παράκτιο μέτωπο δεν χρειάζεται άλλες κουβέντες, ούτε άλλες δημόσιες σχέσεις.
Χρειάζεται έργα ουσίας, σαφές σχέδιο, πίεση προς κάθε αρμόδιο και διαρκή διεκδίκηση μέχρι να υπάρξει αποτέλεσμα.
Αντί γι’ αυτό, οι πολίτες εισπράττουν αόριστες απαντήσεις, υπεκφυγές και μια μόνιμη αίσθηση εγκατάλειψης.
Και αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι πολιτική απουσία.
Αυτό που λείπει είναι πολιτική βούληση
Η Αυλίδα δεν έχει ανάγκη από μια δημοτική αρχή που περιμένει, μεταθέτει και παρακολουθεί.
Έχει ανάγκη από μια διοίκηση που να συγκρούεται, να πιέζει, να διεκδικεί και να παράγει αποτέλεσμα.
Γιατί όταν ένα τόσο κρίσιμο μέτωπο μένει πίσω, δεν φταίει η έλλειψη σχεδίων.
Φταίει η έλλειψη αποφασιστικότητας, επάρκειας και πολιτικού βάρους.
Στην Αυλίδα το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν μελέτες. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχει διοίκηση που δεν μπορεί να τις κάνει έργο.
Και μια δημοτική αρχή που δεν παραδίδει αποτέλεσμα, απλώς παραδίδει τον τόπο στη φθορά.