Δύο δημότες καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν για εμπρησμό σε παράνομη χωματερή στη Δ.Ε. Αυλίδας. Κάποιοι τηλεφωνούν να πουν «μπράβο». Εγώ δεν επιχαίρω. Γιατί όταν η μόνη “πολιτική” που λειτουργεί είναι ο ποινικός κώδικας, τότε όλα τα άλλα έχουν καταρρεύσει: πρόληψη, έλεγχος, θεσμική ευθύνη, κράτος δικαίου, στοιχειώδης προστασία της υγείας.
Δεν είναι “δικαίωση”. Είναι ομολογία αποτυχίας.
Η καταδίκη δεν καθαρίζει το νερό. Δεν γυρίζει πίσω τον υδροφόρο.
Ας μιλήσουμε χωρίς ντροπαλά “ίσως” και “πιθανόν”.
Στη Δ.Ε. Αυλίδας, μέσα σε πέντε χρόνια, έγιναν παράνομες αποθέσεις αποβλήτων:
- σε πέντε κύρια σημεία και σε άλλα τόσα δευτερεύοντα,
- άνω του 1.000.000 τόνων.
Ένα εκατομμύριο τόνοι. Όχι σακούλες. Όχι «μπάζα». Βουνά από κάθε είδους απόβλητα.
Όγκος που αντιστοιχεί σε απορρίμματα δεκαετιών ενός μεγάλου δήμου.
Και η πιο βαριά ζημιά δεν είναι το μάτι που προσβάλλεται. Είναι το νερό που δεν φαίνεται.
Υδροφόρος ορίζοντας: εκεί που η ρύπανση δεν κάνει story, δεν παίρνει like, δεν κόβει κορδέλα — αλλά μένει. Και γράφει.
Ποιο είναι το πραγματικό σκάνδαλο;
Όχι ότι δύο άνθρωποι βρέθηκαν να κάνουν έγκλημα.
Το σκάνδαλο είναι ότι το έγκλημα μπορούσε να υπάρχει για χρόνια.
Ότι μια περιοχή μπορεί να μετατρέπεται σε χωματερή-τέρας, με διαδρομές, φορτηγά, αποθέσεις, καύσεις, “δουλειές”, ρουτίνες, και ο μηχανισμός να κάνει πως δεν βλέπει.
Ή να βλέπει και να μην μπορεί. Ή να βλέπει και να μην θέλει.
Γιατί εδώ δεν μιλάμε για “μια κακή στιγμή”. Μιλάμε για βιομηχανία ανομίας.
Τι απέτυχε πριν φτάσουμε στη φυλακή
- Επιτήρηση: ανύπαρκτη ή τυπική.
- Άμεση αποτροπή: μηδέν.
- Διοικητικά μέτρα: αργά, αποσπασματικά, χωρίς συνέχεια.
- Κυρώσεις: είτε δεν έρχονται, είτε δεν πονούν.
- Σοβαρή αποκατάσταση: μετατίθεται στο “μετά”.
Κι όταν όλα αυτά καταρρέουν, μένει μόνο το τελευταίο εργαλείο: η ποινική καταδίκη.
Αλλά τότε έχει ήδη γίνει η ζημιά.
Δήμος και Περιφέρεια: όχι “ευαισθησία” — ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ
Ο Δήμος και η Περιφέρεια δεν έχουν ρόλο σχολιαστή. Έχουν θεσμική υποχρέωση:
- Επιτήρηση (συνεχής, στοχευμένη, με παρουσία στο πεδίο)
- Αποτροπή (μπάρες, έλεγχοι, πρόσβαση, άμεση παρέμβαση)
- Αποκατάσταση (καθαρισμός, διαχείριση, αδειοδοτημένες λύσεις, παρακολούθηση)
Κι αν κάποιος νομίζει ότι αυτά είναι “πολυτέλειες”, ας κάνει μια βόλτα στο νερό που πίνει, στο χώμα που πατά, στον αέρα που αναπνέει.
“Ερωτήματα” (για να τελειώνουμε με τα λόγια)
- Ποια είναι η επιχειρησιακή επιτήρηση σήμερα; Ποιος, πότε, πού, με τι μέσα;
- Πόσα σημεία έχουν χαρτογραφηθεί επίσημα και με ποια επικινδυνότητα;
- Ποιο είναι το σχέδιο αποκατάστασης με χρονοδιάγραμμα και υπεύθυνους;
- Ποια χρηματοδότηση έχει δεσμευτεί και από ποιο πρόγραμμα;
- Ποιος εγγυάται ότι αύριο δεν θα ξαναφορτώσει το ίδιο φορτηγό στο ίδιο σημείο;
- Πόσες μηνύσεις/πράξεις έγιναν τα τελευταία χρόνια και με τι αποτέλεσμα;
- Ποιος ελέγχει τις διαδρομές; Γιατί αυτά τα πράγματα δεν πέφτουν από τον ουρανό. Έρχονται με ρόδες.
Σταματήστε να βαφτίζετε την αδράνεια “κανονικότητα”
Το “έτσι γίνεται” είναι ο κώδικας του βούρκου.
Το “δεν μπορούμε” είναι η ταμπέλα της παραίτησης.
Το “το κοιτάμε” είναι η κηδεία της ευθύνης.
Στην Αυλίδα δεν “κοιτάμε”. Καθαρίζουμε. Προλαμβάνουμε. Σφραγίζουμε. Αποκαθιστούμε.
Ζητάμε αποτέλεσμα.
Εγώ δεν θα σηκώσω πανηγύρι επειδή κάποιοι πήγαν φυλακή.
Θα σηκώσω τη φωνή μου γιατί δεν έπρεπε να φτάσουμε εκεί για να κάνει το κράτος το αυτονόητο.
Και θα είμαστε εκεί — όσο χρειαστεί — μέχρι να υπάρξει οριστική λύση.
Όχι άλλη “διαχείριση”. Όχι άλλη “μελέτη στο συρτάρι”. Όχι άλλη “υπομονή”.
- Η φυλακή δεν είναι περιβαλλοντική πολιτική. Είναι το τέλος της αποτυχίας.
- Το έγκλημα δεν το έκανε μόνο ο δράστης — το άφησε να μεγαλώσει η απουσία ελέγχου.
- Το νερό δεν έχει χρώμα μέχρι να είναι αργά.
- Ένα εκατομμύριο τόνοι δεν είναι “παράβαση”. Είναι καθεστώς.
- Αν δεν αποκαταστήσεις, απλώς μεταθέτεις τη δηλητηρίαση.
- Όποιος έχει αρμοδιότητα και δεν πράττει, δεν είναι θεατής. Είναι μέρος του προβλήματος.
Αυτό είναι το μέτρο. Αυτό είναι το διακύβευμα.
Και στην Αυλίδα, αρκετά πληρώσαμε για να παριστάνουμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.