Νέος δρόμος, παλιά νοοτροπία: απέναντι από την Τράπεζα Πειραιώς υπάρχει σημείο-παγίδα για πεζούς – Κι όμως, κάποιοι το βλέπουν και μιλούν για έργο έτοιμο προς παραλαβή
Στον νέο δρόμο της Βενιζέλου, ακριβώς απέναντι από την Τράπεζα Πειραιώς, υπάρχει ένα σημείο που δεν χρειάζεται να είσαι μηχανικός για να καταλάβεις ότι κάτι δεν πάει καλά.
Το βλέπει ο πεζός. Το βλέπει ο επαγγελματίας. Το βλέπει ο ηλικιωμένος που περνάει από εκεί. Το βλέπει ο γονιός με το καρότσι. Το βλέπει ο πολίτης που περπατάει στον δρόμο και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε μια ασυνέχεια, σε ένα «σκαλοπάτι», σε μια κατασκευή που από τη μία πλευρά φαίνεται κανονική και από την άλλη μπορεί να σε ρίξει κάτω.
Και το ερώτημα είναι απλό:
Ποιος το σχεδίασε αυτό; Ποιος το ενέκρινε; Ποιος το επέβλεψε; Και ποιος μπορεί να το κοιτάζει και να λέει ότι είναι “μια χαρά”;
Η εικόνα μιλάει από μόνη της
Η φωτογραφία δεν αφήνει πολλά περιθώρια για ωραιοποίηση. Στο νέο διαμορφωμένο τμήμα της Βενιζέλου υπάρχει σημείο όπου η προσβασιμότητα και η ομαλή διέλευση δεν φαίνονται εξασφαλισμένες με τον τρόπο που θα έπρεπε.
Από τη μία πλευρά η διαμόρφωση μοιάζει κανονική. Από την άλλη όμως, ο πεζός μπορεί να βρεθεί μπροστά σε απότομη διαφορά, σε κακή σύνδεση, σε σημείο που δημιουργεί κίνδυνο πτώσης.
Και εδώ δεν μιλάμε για «λεπτομέρεια». Μιλάμε για δημόσιο χώρο. Για καθημερινή χρήση. Για έναν δρόμο που υποτίθεται ότι παραδίδεται στους πολίτες ως βελτιωμένο έργο και όχι ως νέα παγίδα μέσα στην πόλη.
Γιατί σε τέτοια σημεία δεν σκοντάφτει μόνο ο απρόσεκτος. Σκοντάφτει ο ηλικιωμένος. Σκοντάφτει το παιδί. Σκοντάφτει ο άνθρωπος με κινητική δυσκολία. Σκοντάφτει ο πολίτης που δεν είναι υποχρεωμένος να περπατάει κοιτώντας συνεχώς κάτω για να γλιτώσει από τις κακοτεχνίες.
Αν έγινε αυτοψία και τα βρήκαν όλα καλά, το πρόβλημα είναι βαθύτερο
Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, στο σημείο έγινε αυτοψία από τον Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας Φάνη Σπανό, μαζί με τη Δήμαρχο Χαλκιδέων Έλενα Βάκα και τον Γιώργο Κελαϊδίτη, και το συμπέρασμα ήταν ότι ο δρόμος είναι σε κατάσταση που μπορεί να παραληφθεί.
Αν αυτό ισχύει, τότε το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό. Είναι πολιτικό. Είναι διοικητικό. Είναι ζήτημα ευθύνης.
Διότι όταν ένα σημείο δείχνει προβληματικό με γυμνό μάτι, η απάντηση δεν μπορεί να είναι «όλα καλά». Όταν ένας πολίτης επισημαίνει κίνδυνο, η διοίκηση δεν μπορεί να κάνει πως δεν βλέπει. Και όταν ένα έργο ετοιμάζεται να παραληφθεί, δεν αρκεί να είναι καινούργιο, καθαρό ή «φωτογενές». Πρέπει να είναι ασφαλές.
Η ασφάλεια δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο. Είναι προϋπόθεση.
Με ποια λογική να παραληφθεί ένα έργο που έχει τέτοια σημεία;
Το κρίσιμο ερώτημα είναι ένα:
Πώς μπορεί να παραληφθεί ένας δρόμος όταν υπάρχουν τέτοιες ασυνέχειες στον δημόσιο χώρο;
Υπάρχει τεχνική έκθεση που λέει ότι το σημείο είναι ασφαλές;
Υπάρχει έλεγχος προσβασιμότητας;
Υπάρχει γνωμοδότηση ότι η συγκεκριμένη διαμόρφωση δεν δημιουργεί κίνδυνο για πεζούς;
Έχει ελεγχθεί το σημείο για ηλικιωμένους, παιδιά, ΑμεΑ, γονείς με καρότσια;
Ή απλώς περνάμε, βλέπουμε, χαμογελάμε, βγάζουμε συμπεράσματα και προχωράμε στην παραλαβή;
Γιατί αν αυτή είναι η λογική, τότε η πόλη δεν αντιμετωπίζεται ως χώρος ζωής. Αντιμετωπίζεται ως βιτρίνα έργων.
Και η Βενιζέλου δεν είναι βιτρίνα. Είναι δρόμος καθημερινής κίνησης. Είναι σημείο από όπου περνούν άνθρωποι. Και οι άνθρωποι δεν είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν με πτώσεις, τραυματισμούς και φόβο την προχειρότητα όσων σχεδιάζουν, επιβλέπουν και παραλαμβάνουν έργα.
Τι πρέπει να γίνει άμεσα
Πρώτον, να γίνει νέα, σοβαρή αυτοψία στο σημείο από την Τεχνική Υπηρεσία, με καταγραφή του προβλήματος και όχι με πολιτική διάθεση συγκάλυψης.
Δεύτερον, να υπάρξει προσωρινή σήμανση μέχρι να αποκατασταθεί η ασυνέχεια, ώστε να μην κινδυνεύσει κανένας πεζός.
Τρίτον, να διορθωθεί τεχνικά το σημείο με ασφαλή, ομαλή και ενιαία διαμόρφωση. Όχι με μπαλώματα. Όχι με πρόχειρες λύσεις. Όχι με «θα το δούμε». Με καθαρή τεχνική παρέμβαση.
Τέταρτον, να απαντηθεί δημόσια αν το έργο έχει παραληφθεί ή αν πρόκειται να παραληφθεί, ποιοι υπογράφουν και με ποιες παρατηρήσεις.
Γιατί η παραλαβή ενός δημόσιου έργου δεν είναι τυπική διαδικασία. Είναι ανάληψη ευθύνης. Και όποιος υπογράφει ότι ένα έργο είναι εντάξει, υπογράφει και ότι είναι ασφαλές για τον πολίτη.
Δεν είναι γκρίνια. Είναι προειδοποίηση.
Ας τελειώνουμε με το γνωστό παραμύθι ότι όποιος επισημαίνει κακοτεχνίες είναι «γκρινιάρης» ή «αντιπολιτεύεται». Εδώ δεν μιλάμε για χρώματα, κόμματα και εντυπώσεις. Μιλάμε για ασφάλεια.
Αν αύριο ένας άνθρωπος πέσει εκεί, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι δεν ήξερε. Η εικόνα υπάρχει. Η καταγγελία υπάρχει. Το σημείο υπάρχει. Η ευθύνη επίσης υπάρχει.
Και όταν η διοίκηση ενημερώνεται για έναν κίνδυνο, έχει δύο επιλογές: ή τον διορθώνει ή τον φορτώνεται.
Η Βενιζέλου δεν χρειάζεται άλλες ωραίες δηλώσεις. Χρειάζεται σοβαρότητα. Χρειάζεται έλεγχο. Χρειάζεται διορθώσεις εκεί που υπάρχουν αστοχίες. Και κυρίως χρειάζεται σεβασμό στον πολίτη.
Αν ο Φάνης Σπανός, η Έλενα Βάκα και ο Γιώργος Κελαϊδίτης είδαν αυτό το σημείο και το βρήκαν «μια χαρά», τότε το πρόβλημα δεν βρίσκεται μόνο στο πεζοδρόμιο. Βρίσκεται στον τρόπο που αντιλαμβάνονται την ευθύνη.
Γιατί όταν μια κακοτεχνία βαφτίζεται κανονικότητα, όταν μια παγίδα παρουσιάζεται ως ολοκληρωμένο έργο και όταν ο πολίτης που φωνάζει αντιμετωπίζεται σαν ενοχλητικός, τότε δεν έχουμε διοίκηση.
Έχουμε κοροϊδία.
Και η κοροϊδία στον δημόσιο χώρο, αργά ή γρήγορα, πληρώνεται. Δυστυχώς, όχι πάντα από αυτούς που την υπέγραψαν.