Η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής εισηγείται την άρση της βουλευτικής ασυλίας του προέδρου της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκου Βελόπουλου, μετά από μήνυση πολιτευτή του κόμματος της Αφροδίτης Λατινοπούλου.
Την άρση της βουλευτικής ασυλίας του Κυριάκου Βελόπουλου εισηγείται προς την Ολομέλεια της Βουλής η Επιτροπή Δεοντολογίας, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες. Η εισήγηση φέρεται να ελήφθη ομόφωνα, ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης φέρεται να ζήτησε να αρθεί η ασυλία του, ώστε η υπόθεση να ακολουθήσει τη δικαστική της πορεία.
Η υπόθεση αφορά μήνυση που, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, έχει υποβληθεί από πολιτευτή του κόμματος της Αφροδίτης Λατινοπούλου. Η μήνυση φέρεται να σχετίζεται με αδικήματα εξύβρισης, δημόσιας εξύβρισης κατ’ εξακολούθηση και συκοφαντικής δυσφήμησης, για πράξεις που αποδίδονται στο έτος 2025.
Τι σημαίνει η εισήγηση
Η εισήγηση της Επιτροπής Δεοντολογίας δεν συνιστά από μόνη της τελική άρση ασυλίας. Η τελική απόφαση ανήκει στην Ολομέλεια της Βουλής, η οποία αναμένεται να τοποθετηθεί την ερχόμενη εβδομάδα. Μέχρι τότε, πρόκειται για κοινοβουλευτικό στάδιο της διαδικασίας και όχι για δικαστική κρίση επί της ουσίας της υπόθεσης.
Η πολιτική διάσταση
Η υπόθεση αποκτά πολιτικό ενδιαφέρον, καθώς αφορά τον αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος και προκύπτει από αντιπαράθεση με πρόσωπο που συνδέεται πολιτικά με άλλο κόμμα του ίδιου ευρύτερου δεξιού χώρου. Ωστόσο, στο παρόν στάδιο το κρίσιμο ζήτημα είναι θεσμικό: αν η Βουλή θα επιτρέψει στη Δικαιοσύνη να εξετάσει την υπόθεση χωρίς το εμπόδιο της βουλευτικής ασυλίας.
Η ομόφωνη εισήγηση της Επιτροπής, σε συνδυασμό με την πληροφορία ότι και ο ίδιος ο κ. Βελόπουλος ζήτησε την άρση της ασυλίας του, μετατοπίζει το βάρος στην Ολομέλεια. Εκεί θα φανεί αν το κοινοβουλευτικό σώμα θα ακολουθήσει την εισήγηση ή αν θα υπάρξει διαφορετική στάση.
Το σημείο που χρειάζεται προσοχή
Η άρση ασυλίας δεν ισοδυναμεί με ενοχή. Δεν προδικάζει ποινική ευθύνη, ούτε αποτελεί δικαστική απόφαση. Αποτελεί την κοινοβουλευτική προϋπόθεση ώστε μια υπόθεση που αφορά βουλευτή να μπορέσει να εξεταστεί από τα αρμόδια δικαστικά όργανα.
Το πολιτικό μήνυμα, όμως, είναι σαφές: όταν ένας δημόσιος λειτουργός ζητά ο ίδιος να κριθεί από τη Δικαιοσύνη, η Βουλή καλείται να αποδείξει ότι η ασυλία δεν λειτουργεί ως καταφύγιο, αλλά ως θεσμική εγγύηση που δεν πρέπει να παρερμηνεύεται.