Παιδιά από απομακρυσμένες περιοχές μετακινούνται καθημερινά προς την Αιδηψό με ΚΤΕΛ ή με τα αυτοκίνητα των γονιών τους, επειδή δεν έχει εξασφαλιστεί πλήρως το προβλεπόμενο δρομολόγιο μαθητικής μεταφοράς. Το θέμα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, έχει φτάσει μέχρι τη Βουλή.
Υπάρχουν ειδήσεις που δεν χρειάζονται φωνές για να προκαλέσουν οργή. Αρκεί να τις διαβάσεις ψύχραιμα.
Στη Βόρεια Εύβοια, μαθητές φέρονται να διανύουν καθημερινά 20 και 30 χιλιόμετρα με το ΚΤΕΛ για να φτάσουν στο σχολείο τους στην Αιδηψό, ενώ ακόμη και παιδιά Δημοτικού μεταφέρονται από τους ίδιους τους γονείς τους με αυτοκίνητο. Η εικόνα αυτή δεν αφορά μια απλή ταλαιπωρία. Αφορά την ίδια την πρόσβαση των παιδιών στη δημόσια εκπαίδευση.
Το πρόβλημα, σύμφωνα με το ρεπορτάζ του ΣΚΑΪ και την αναδημοσίευση του Eviathema, προέκυψε επειδή δεν δρομολογήθηκε λεωφορείο από ιδιώτη για τη μεταφορά μαθητών απομακρυσμένων περιοχών, με αποτέλεσμα γονείς και μαθητές να βρίσκονται σε αναβρασμό, καθώς δεν τους παρέχεται η δωρεάν μετακίνηση που προβλέπεται.
Δεν είναι «εξυπηρέτηση». Είναι δικαίωμα.
Η μεταφορά μαθητών δεν είναι χάρη. Δεν είναι προαιρετική κοινωνική παροχή. Είναι οργανωμένη δημόσια υποχρέωση, ιδιαίτερα όταν μιλάμε για παιδιά που ζουν σε απομακρυσμένα χωριά και δεν έχουν άλλη πρακτική δυνατότητα πρόσβασης στο σχολείο.
Η ισχύουσα ρύθμιση προβλέπει ότι οι Περιφέρειες μεταφέρουν δωρεάν μαθητές Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, υπό συγκεκριμένες αποστάσεις και προϋποθέσεις. Για δημόσιες συμβάσεις υπηρεσιών, τα κατώτατα όρια είναι 1.200 μέτρα για μαθητές Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, 3.000 μέτρα για μαθητές Γυμνασίων και 5.000 μέτρα για μαθητές Λυκείων και ΕΠΑΛ.
Άρα, όταν μιλάμε για διαδρομές 20 και 30 χιλιομέτρων, δεν μιλάμε για μια μικρή καθημερινή δυσκολία. Μιλάμε για απόσταση που αλλάζει τη ζωή ενός παιδιού: το ξύπνημα, την κούραση, τον χρόνο μελέτης, την ασφάλεια, την ψυχολογία της οικογένειας.
Η Βόρεια Εύβοια δεν μπορεί να είναι μόνιμα η «ξεχασμένη άκρη»
Η Βόρεια Εύβοια έχει δοκιμαστεί. Από τις φυσικές καταστροφές, από την εγκατάλειψη, από τις αποστάσεις, από την έλλειψη βασικών υποδομών. Και τώρα βλέπουμε να προστίθεται άλλο ένα πρόβλημα: η καθημερινή αγωνία γονιών και παιδιών για το αυτονόητο.
Να πάνε σχολείο.
Όχι να πάνε εκδρομή.
Όχι να πάνε σε πολυτέλεια.
Να πάνε σχολείο.
Και εδώ αρχίζουν τα σοβαρά ερωτήματα:
Ποιος έχει την ευθύνη για το άγονο δρομολόγιο;
Πότε ενημερώθηκαν οι αρμόδιοι;
Τι έκανε η Περιφέρεια;
Τι έκανε ο Δήμος;
Υπάρχει προσωρινή λύση μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία;
Ποιος εγγυάται ότι τα παιδιά δεν θα πληρώνουν με κόπο, χρήμα και ταλαιπωρία την αδυναμία του συστήματος;
Οι γονείς δεν είναι υποκατάστατο του κράτους
Το να αναγκάζονται γονείς να μεταφέρουν οι ίδιοι παιδιά Δημοτικού στο σχολείο επειδή δεν έχει λυθεί το θέμα της μαθητικής μεταφοράς είναι παραδοχή αποτυχίας. Οι οικογένειες δεν μπορούν να γίνουν καθημερινά οδηγοί, συνοδοί, διαχειριστές κρίσεων και χρηματοδότες μιας υποχρέωσης που ανήκει στην Πολιτεία.
Και εδώ δεν χωρούν δικαιολογίες γραφειοκρατίας. Όταν υπάρχει παιδί που πρέπει να πάει σχολείο, η λύση πρέπει να προηγείται της αλληλογραφίας.
Η εικόνα μαθητών που διανύουν έως 30 χιλιόμετρα για να φτάσουν στην τάξη τους δεν είναι απλώς τοπικό πρόβλημα της Βόρειας Εύβοιας. Είναι καθρέφτης ενός κράτους που πολλές φορές θυμάται την περιφέρεια μόνο στις δηλώσεις, στις επισκέψεις και στις φωτογραφίες.
Η δημόσια εκπαίδευση δεν αρχίζει όταν χτυπάει το κουδούνι.
Αρχίζει από τη στιγμή που το παιδί μπορεί με ασφάλεια, δωρεάν και αξιοπρέπεια να φτάσει στο σχολείο.
Και στη Βόρεια Εύβοια, αυτό το αυτονόητο ζητά ακόμη απάντηση.