Η Ουάσιγκτον αλλάζει θέσεις και σχηματισμούς στα αντιαεροπορικά της συστήματα για να μη γίνουν σταθεροί στόχοι. Η Τεχεράνη, με ενισχυμένες δυνατότητες στοχοποίησης και μεγάλο πυραυλικό απόθεμα, πιέζει μια αμερικανική ομπρέλα που δεν είναι ούτε άπειρη ούτε άτρωτη.
Στη Μέση Ανατολή δεν παίζεται απλώς ένα παιχνίδι ισχύος. Παίζεται ένα παιχνίδι επιβίωσης ακριβών και δυσεύρετων οπλικών συστημάτων. Οι ΗΠΑ δεν μετακινούν THAAD και Patriot από ιδιοτροπία, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι κάθε σταθερή θέση που αποκαλύπτεται μπορεί να μετατραπεί σε συντεταγμένες για το επόμενο χτύπημα.
Και εδώ βρίσκεται η πιο σκληρή αλήθεια: η αμερικανική υπεροχή παραμένει τεράστια, αλλά δεν είναι πλέον ανεμπόδιστη. Το Ιράν δεν χρειάζεται να καταστρέψει τα πάντα. Αρκεί να «τυφλώσει» ραντάρ, να κορέσει άμυνες, να πιέσει αποθέματα και να υποχρεώσει την Ουάσιγκτον σε διαρκή αναδίπλωση. Αυτό ακριβώς είναι το νέο πεδίο μάχης.
Γιατί οι Αμερικανοί αλλάζουν συνεχώς θέσεις
Οι συνεχείς μετακινήσεις αντιαεροπορικών και αντιβαλλιστικών συστημάτων δεν είναι ένδειξη πανικού, αλλά παραδοχή κινδύνου. Όταν ο αντίπαλος μπορεί να συλλέγει εικόνα, να διασταυρώνει δεδομένα και να ανανεώνει τη στοχοποίηση, τότε η σταθερή διάταξη μετατρέπεται σε παγίδα.
Η λογική είναι απλή: ό,τι μένει ακίνητο, αργά ή γρήγορα καταγράφεται· και ό,τι καταγράφεται, αργά ή γρήγορα μπαίνει στο στόχαστρο. Γι’ αυτό οι ΗΠΑ δεν «στήνουν» πλέον απλώς αεράμυνα. Την κρατούν σε διαρκή κίνηση για να μειώσουν το παράθυρο ευπάθειας.
Με άλλα λόγια, η αμερικανική πλευρά προσπαθεί να μη δώσει στο Ιράν τον πιο πολύτιμο παράγοντα ενός πρώτου πλήγματος: βεβαιότητα θέσης και χρόνου.
Το Ιράν δεν χρειάζεται να γκρεμίσει την ομπρέλα – αρκεί να τη ραγίσει
Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο οι εκτοξευτές, αλλά τα «μάτια» του συστήματος: ραντάρ, κόμβοι προειδοποίησης, δίκτυα διασύνδεσης, κρίσιμες υποδομές διοίκησης και ελέγχου.
Αν αυτά δεχθούν πλήγμα ή αν υποβαθμιστεί η λειτουργία τους, η αεράμυνα δεν παύει απαραίτητα να υπάρχει, αλλά παύει να λειτουργεί με τη μέγιστη αποτελεσματικότητά της. Και σε μια κρίση δευτερολέπτων, αυτό μπορεί να είναι αρκετό.
Εδώ ακριβώς επενδύει η Τεχεράνη: όχι απαραίτητα στη θεαματική εικόνα της ολοκληρωτικής καταστροφής, αλλά στη φθορά, στον κορεσμό, στην αποδιοργάνωση, στην αύξηση του κόστους για τον αντίπαλο. Να τον αναγκάζει να ξοδεύει πολύτιμα μέσα για να προστατεύει διαρκώς τον εαυτό του.
Το μεγάλο πρόβλημα της Δύσης: τα αποθέματα δεν είναι ανεξάντλητα
Τα THAAD και τα Patriot δεν είναι «φθηνά αναλώσιμα». Είναι πολύτιμα, περιορισμένα και επιχειρησιακά απαιτητικά συστήματα. Κάθε μετακίνηση, κάθε επαναδιάταξη, κάθε αναπλήρωση πυραύλων και κάθε ανάγκη κάλυψης νέου μετώπου αυξάνει την πίεση σε μια ομπρέλα που πρέπει να απλωθεί από τον Κόλπο μέχρι την Ανατολική Μεσόγειο και από την Ιορδανία μέχρι τις αμερικανικές βάσεις στην περιοχή.
Αυτό σημαίνει ότι το πραγματικό δίλημμα της Ουάσιγκτον δεν είναι μόνο πώς θα αναχαιτίσει μια επίθεση, αλλά πώς θα το κάνει χωρίς να εξαντλήσει γρήγορα τα πιο πολύτιμα μέσα της.
Από την άλλη, το Ιράν γνωρίζει ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ εκείνου που μπορεί να προκαλεί μόνιμη φθορά. Αν διαθέτει ακόμη σημαντικό πυραυλικό απόθεμα και βελτιωμένη στοχοποίηση, τότε δεν χρειάζεται να κερδίσει σε μία νύχτα. Του αρκεί να κρατά την περιφέρεια σε διαρκή αστάθεια.
Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα της στιγμής: η αμερικανική αεράμυνα στη Μέση Ανατολή παραμένει ισχυρή, αλλά δεν είναι πια αόρατη, ακούραστη και ανέγγιχτη. Και το Ιράν, ακόμη κι αν δεν μπορεί να επιβληθεί ολοκληρωτικά, έχει αποδείξει ότι μπορεί να μετατρέψει την ανωτερότητα του αντιπάλου σε ακριβό, νευρικό και διαρκώς μετακινούμενο στόχο.
Το πρόβλημα για ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι μόνο αν θα έρθει το επόμενο χτύπημα. Το πρόβλημα είναι ότι ξέρουν πως, όταν έρθει, δεν θα χτυπήσει απλώς εγκαταστάσεις. Θα χτυπήσει την ίδια την ψευδαίσθηση ότι ο ουρανός τους είναι απολύτως ελεγχόμενος.