Όταν τα ίδια ονόματα, οι ίδιες παρέες, οι ίδιες “άκρες” και οι ίδιες πολιτικές σκιές αρχίζουν να εμφανίζονται ξανά και ξανά πίσω από υποθέσεις διαφθοράς, αρπαχτής και τώρα πίσω από υπόθεση που μυρίζει ανθρώπινη εκμετάλλευση, τότε δεν μιλάμε για “μεμονωμένα περιστατικά”. Μιλάμε για μηχανισμό. Μιλάμε για ένα αρρωστημένο σύστημα εξουσίας που έχει μάθει να τρέφεται από το δημόσιο χρήμα, τον φόβο, την εξάρτηση και την ατιμωρησία.
Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί πια να παριστάνει την ανήξερη. Δεν γίνεται κάθε φορά που σκάει ένα νέο σκάνδαλο να εμφανίζεται ως δήθεν έκπληκτη, λες και δεν κυβερνά αυτή τη χώρα αλλά παρακολουθεί τις εξελίξεις από την τηλεόραση. Όταν γύρω από το ίδιο πολιτικό περιβάλλον ξεφυτρώνουν διαρκώς υποθέσεις με επιδοτήσεις, κυκλώματα, ρουσφέτια, εκβιασμούς και εκμετάλλευση των πιο αδύναμων, τότε η βρόμα δεν είναι ατομική. Είναι βαθιά κομματική και απολύτως πολιτική.
Δεν είναι “παρέκκλιση”, είναι υπόδειγμα εξουσίας
Αυτό που αποκαλύπτεται δεν σοκάρει επειδή είναι ξένο προς τη δεξιά αντίληψη εξουσίας. Σοκάρει επειδή είναι η πιο ωμή της μορφή.
Από τη μία οι σημαίες περί “νόμου και τάξης”. Από την άλλη οι γνωστές διαδρομές της αρπαχτής, της εκμετάλλευσης, της βρώμικης διαχείρισης και της προστασίας των ημετέρων.
Για τους αδύναμους έχουν αυστηρότητα, καταστολή και κηρύγματα. Για τους δικούς τους έχουν σιωπή, κουκούλωμα και πολιτική ομπρέλα.
Αυτή είναι η ηθική τους: σιδερένια πυγμή προς τα κάτω, βούτυρο στο ψωμί προς τα πάνω.
Πατριωτισμός στα λόγια, δουλεμπόριο στη σκιά
Όλοι αυτοί που πουλάνε πατρίδα, σύνορα, τάξη, έθνος και “καθαρότητα”, αποδεικνύονται για άλλη μια φορά οι καλύτεροι πελάτες του πιο βρόμικου παρασκηνίου.
Στα κανάλια ουρλιάζουν για τον “κίνδυνο των ξένων”, αλλά στα υπόγεια της εξουσίας οι ξένοι γίνονται φθηνό εργατικό κρέας, εργαλείο κέρδους, αναλώσιμη ύλη.
Αυτό είναι το πραγματικό τους πρόσωπο.
Δεν τους ενοχλεί η παρανομία όταν τους αποφέρει λεφτά. Δεν τους ενοχλεί η εξαθλίωση όταν μπορούν να την μετατρέψουν σε μπίζνα. Δεν τους ενοχλεί η ανθρώπινη ταπείνωση όταν χωράει μέσα στο κομματικό τους θερμοκήπιο.
Το πρόβλημα λέγεται ατιμωρησία
Το πιο επικίνδυνο σε αυτή την ιστορία δεν είναι μόνο η δυσωδία της υπόθεσης. Είναι η βεβαιότητα με την οποία λειτουργούν όσοι νιώθουν ότι ανήκουν στο σωστό στρατόπεδο, ότι έχουν τις σωστές γνωριμίες, ότι βρίσκονται κοντά στο σωστό πολιτικό μαγαζί.
Εκεί γεννιέται η αλαζονεία. Εκεί θεριεύει η ασυλία. Εκεί ριζώνει η πεποίθηση ότι “εμάς δεν μας αγγίζει κανείς”.
Και αυτή ακριβώς η πεποίθηση είναι το πιο σάπιο προϊόν της σημερινής εξουσίας: ένα καθεστώς που δεν παράγει μόνο σκάνδαλα, αλλά και την αίσθηση ότι το σκάνδαλο είναι φυσιολογικό, αναμενόμενο, σχεδόν δικαίωμα των κυβερνώντων.
Η ΝΔ δεν είναι απλώς μια κυβέρνηση που απέτυχε να καθαρίσει τη χώρα.
Είναι η κυβέρνηση που έκανε τη σαπίλα κανονικότητα.
Κάθε μέρα και ένα νέο επεισόδιο. Κάθε εβδομάδα και μια νέα δυσωδία. Κάθε μήνα και μια ακόμη απόδειξη ότι πίσω από τα συνθήματα περί “σταθερότητας” κρύβεται ένας βούρκος από διαπλοκή, κυνισμό και πολιτική αποσύνθεση.
Δεν γεννούν πολιτική. Γεννούν σκάνδαλα.
Και η χώρα δεν αντέχει άλλο να κυβερνάται από ανθρώπους που αντιμετωπίζουν το κράτος σαν λάφυρο και την κοινωνία σαν κορόιδο.