Στις 27 Απριλίου 2023, ο τότε Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας είπε δημόσια αυτό που σε κάθε σοβαρό κράτος είναι αυτονόητο: ότι η παρακολούθηση ενός ΥΠΕΞ είναι πράξη βαριά, διεθνώς εκρηκτική, ποινικά και θεσμικά ασύλληπτη.
Σήμερα, μετά από δικαστική απόφαση που καταγράφει την υπόθεση ως πραγματικό γεγονός (έστω και σε επίπεδο «απόπειρας»), η κυβέρνηση εξακολουθεί να τη βαφτίζει «υπόθεση ιδιωτών».
Και εδώ μπαίνει το καθαρό ερώτημα: ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας συμφωνεί;
Τι είπε ο Δένδιας τότε (και γιατί είχε δίκιο)
Ο Δένδιας δεν μίλησε ως κομματικό στέλεχος. Μίλησε ως ΥΠΕΞ.
Είπε, ουσιαστικά, ότι αν κάποιος παρακολουθεί Υπουργό Εξωτερικών, διαπράττει κακούργημα σε πολλές έννομες τάξεις, θέτει ζητήματα κρατικών μυστικών, διπλωματικών συνομιλιών, διακρατικών σχέσεων και εθνικής ασφάλειας.
Και για αυτό, πρόσθεσε, το θεωρεί «απονενοημένο διάβημα» που δύσκολα θα το τολμούσε κάποιος.
Ήταν μια τοποθέτηση “κράτους”. Όχι “γραφείου Τύπου”.
Τι ξέρουμε σήμερα (και γιατί δεν χωρά “ιδιώτες”)
Σήμερα, μετά από δικαστική εξέλιξη, δεν υπάρχει πια το άλλοθι της «μη βεβαιότητας».
Υπάρχει απόφαση που περιγράφει την πράξη ως τελεσθείσα σε βάρος Υπουργού Εξωτερικών, με συγκεκριμένα πρόσωπα να εμφανίζονται ως δράστες/συναυτουργοί και με τη δικονομική συνέχεια να ανοίγει νέους δρόμους διερεύνησης.
Και όμως, πολιτικά, το σύστημα εξουσίας επιμένει στη φράση-πλυντήριο:
«Ιδιώτες».
Λες και το πρόβλημα είναι μια ιδιωτική παρεξήγηση.
Λες και η παρακολούθηση ΥΠΕΞ είναι “επιχειρηματική διαφορά”.
Λες και οι συνομιλίες του ΥΠΕΞ, οι επαφές του, η ατζέντα του, η διπλωματική πληροφορία, είναι “προσωπικά δεδομένα” τύπου lifestyle.
Δεν είναι. Είναι κρατικό υλικό.
Το κρίσιμο: ο ΥΠΕΘΑ μπορεί να σιωπά;
Ο Δένδιας σήμερα είναι Υπουργός Εθνικής Άμυνας.
Δηλαδή θεσμικά βρίσκεται στον πυρήνα της εθνικής ασφάλειας.
Δεν είναι ένας “πρώην” που μπορεί να πετάξει την υπόθεση στη λήθη.
Δεν είναι ένας “ιδιώτης” που μπορεί να πει «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα».
Αν παρακολούθησαν τον ΥΠΕΞ, τότε η υπόθεση δεν είναι “ιδιωτική”.
Είναι υπόθεση κρατικής ασφάλειας.
Και όποιος την κατεβάζει σε “ιδιώτες”, κάνει κάτι συγκεκριμένο:
ρίχνει το γεγονός από το επίπεδο του κράτους στο επίπεδο του κουτσομπολιού.
Timeline
- 27/04/2023: Ο Δένδιας δηλώνει ότι δεν μπορεί να αποδεχθεί «βεβαιότητα» παρακολούθησης ΥΠΕΞ, γιατί θα ήταν βαρύτατη πράξη σε διεθνές επίπεδο.
- 2026: Η δικαστική εξέλιξη καταγράφει την υπόθεση ως πραγματικότητα και ανοίγει νέο κύκλο ευθυνών και διερεύνησης.
- Σήμερα: Η κυβερνητική γραμμή εξακολουθεί να μιλά για «υπόθεση ιδιωτών».
Ερωτήματα
- Συμφωνεί ο Νίκος Δένδιας με τον χαρακτηρισμό «υπόθεση ιδιωτών» για την παρακολούθηση του Υπουργού Εξωτερικών; Ναι ή όχι;
- Επιμένει σήμερα ότι η παρακολούθηση ΥΠΕΞ είναι πράξη που αγγίζει κρατικά μυστικά και εθνική ασφάλεια;
- Αν είναι “ιδιώτες”, τότε ποιος διασφάλισε ότι δεν υπήρξε διαρροή διπλωματικού υλικού; Ποιος το πιστοποίησε;
- Αν δεν είναι “ιδιώτες”, τότε ποιος πολιτικός προϊστάμενος ανέλαβε ευθύνη για το θεσμικό φιάσκο;
- Έχει ενημερώσει –ή σκοπεύει να ενημερώσει– όσους ομολόγους “καθησύχασε” τότε, ότι τελικά το θέμα δεν ήταν φήμη, ήταν γεγονός;
Το κράτος δεν μπορεί να μιλά σαν να κάνει “damage control”.
Η παρακολούθηση Υπουργού Εξωτερικών δεν είναι «ιδιωτική υπόθεση».
Ή ο Δένδιας θα σταθεί στο ύψος της δικής του δήλωσης του 2023, ή θα την ακυρώσει σιωπηρά το 2026.
Και αν την ακυρώσει, τότε δεν θα έχει απαντήσει μόνο στην Όλγα Τρέμη.
Θα έχει απαντήσει σε όλους μας.