Όταν η εξουσία απαντά στην κριτική με ψέματα, υπεκφυγές και προσβλητικό ύφος, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο διοικητικό. Είναι βαθιά πολιτικό.
Υπάρχει ένα σημείο όπου η πολιτική αλαζονεία παύει να είναι απλώς ενοχλητική και γίνεται προσβολή προς την κοινωνία.
Και αυτό το σημείο ξεπερνιέται όταν δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι και τοπικοί παράγοντες εμφανίζονται με ύφος σαράντα καρδιναλίων, σαν να μην οφείλουν λογαριασμό σε κανέναν, σαν να διοικούν ιδιωτικό φέουδο και όχι δημόσιο θεσμό.
Το ακόμη χειρότερο; Όταν απέναντί τους δεν έχουν πολιτικούς αντιπάλους, αλλά ηλικιωμένους ανθρώπους. Ανθρώπους που ζητούν σεβασμό, αξιοπρέπεια, λειτουργικές δομές, καθαρές απαντήσεις και ανθρώπινη συμπεριφορά.
Και αντί για αυτά, εισπράττουν ειρωνεία, υπεκφυγές, χαρακτηρισμούς και απαξίωση.
Οι ηλικιωμένοι δεν είναι βάρος – είναι πολίτες
Οι ηλικιωμένοι δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία για φωτογραφίες σε γιορτές και εκδηλώσεις.
Δεν είναι αριθμοί σε μητρώα.
Δεν είναι «υποχρέωση» που κάποιοι την ανέχονται με το ζόρι.
Είναι άνθρωποι που πλήρωσαν φόρους, δούλεψαν, μεγάλωσαν οικογένειες, κράτησαν όρθιες γειτονιές, συλλόγους, δήμους και κοινωνίες ολόκληρες.
Και όταν διαμαρτύρονται, δεν το κάνουν επειδή έχουν «σκοπιμότητες». Το κάνουν επειδή ζουν την πραγματικότητα.
Την εγκατάλειψη.
Την αδιαφορία.
Την περιφρόνηση.
Την έλλειψη φροντίδας εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει κράτος, δήμος και κοινωνική πολιτική.
Το ύφος αποκαλύπτει την πολιτική νοοτροπία
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι λέγεται. Είναι πώς λέγεται.
Όταν ένας αιρετός μιλά με αυταρχισμό, όταν απαντά με ειρωνείες, όταν θεωρεί ότι η κριτική είναι ενόχληση και όχι υποχρέωση λογοδοσίας, τότε αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο: ότι δεν έχει καταλάβει τον ρόλο του.
Οι δήμοι δεν είναι σκηνή προσωπικής επίδειξης.
Οι αντιδημαρχίες δεν είναι θρόνοι.
Οι καρέκλες δεν είναι κληρονομικό δικαίωμα.
Είναι θέσεις ευθύνης. Και όποιος δεν αντέχει την κριτική, δεν αντέχει ούτε τη δημοκρατία.
Ψέματα, ύφος και προσβολές δεν κρύβουν την πραγματικότητα
Μπορούν να ειπωθούν πολλά.
Μπορούν να στηθούν επικοινωνιακές απαντήσεις.
Μπορούν να βαφτιστούν τα προβλήματα «υπερβολές».
Μπορούν να παρουσιαστούν οι διαμαρτυρίες ως δήθεν πολιτικά υποκινούμενες.
Όμως η καθημερινότητα δεν κρύβεται.
Αν οι δομές δεν λειτουργούν όπως πρέπει, φαίνεται.
Αν οι ηλικιωμένοι αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, ακούγεται.
Αν η διοίκηση απαντά με ύφος αντί με λύσεις, καταγράφεται.
Αν κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να προσβάλλουν πολίτες και να συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει τίποτα, κάνουν μεγάλο λάθος.
Γιατί η κοινωνία μπορεί να σωπαίνει για λίγο. Αλλά δεν ξεχνά.
Και ακόμη στέκονται;
Το ερώτημα είναι απλό:
Μετά από τέτοια συμπεριφορά, μετά από τέτοιο ύφος, μετά από τέτοια απαξίωση απέναντι σε ηλικιωμένους συμπολίτες μας, πώς ακόμη κάποιοι στέκονται πολιτικά;
Πώς συνεχίζουν να μιλούν για κοινωνική ευαισθησία;
Πώς ζητούν σεβασμό, όταν οι ίδιοι δεν τον δείχνουν;
Πώς εμφανίζονται ως υπερασπιστές του δημότη, όταν ο δημότης που διαμαρτύρεται αντιμετωπίζεται σαν ενόχληση;
Η απάντηση είναι σκληρή αλλά καθαρή: γιατί έχουν συνηθίσει να μην λογοδοτούν.
Οι ηλικιωμένοι δεν χρειάζονται δημάρχους και αντιδημάρχους με ύφος εξουσίας.
Χρειάζονται ανθρώπους με ευθύνη, σεβασμό και ενσυναίσθηση.
Όποιος δεν μπορεί να μιλήσει με αξιοπρέπεια στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, δεν έχει θέση να μιλά εξ ονόματος της κοινωνίας.
Και όποιος θεωρεί ότι η καρέκλα τον κάνει ανώτερο από τον πολίτη, ας θυμάται κάτι απλό:
Η καρέκλα δίνεται από τον λαό. Και από τον λαό αφαιρείται.