Έξι ολόκληρα χρόνια χωρίς εγκεκριμένο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα. Έξι χρόνια χωρίς θεσμικά κατοχυρωμένο στρατηγικό σχέδιο. Έξι χρόνια με μια δημοτική αρχή που ζητά να θεωρείται “διοίκηση” αυτό που στην πραγματικότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με πρόχειρη, αυτάρεσκη και επικίνδυνη διαχείριση της τύχης του Δήμου.
Και σαν να μην έφτανε η θεσμική γύμνια, η εικόνα που εκπέμπεται είναι πως η δήμαρχος θεωρεί ότι αρκεί ό,τι “έχει στο μυαλό της”. Μόνο που ο Δήμος Χαλκιδέων δεν είναι το προσωπικό της μπλοκάκι, ούτε οικογενειακή επιχείρηση, ούτε χώρος διοικητικού αυτοσχεδιασμού. Είναι ένας ολόκληρος Δήμος που πληρώνει ακριβά την αλαζονεία της προχειρότητας.
Ο Δήμος δεν διοικείται με έμπνευση της στιγμής
Η διοίκηση ενός Δήμου δεν είναι υπόθεση μνήμης, εντυπώσεων και πρόχειρων εμπνεύσεων.
Δεν είναι “το έχω στο κεφάλι μου”.
Δεν είναι “ξέρω εγώ”.
Δεν είναι προσωπική άσκηση εξουσίας χωρίς χαρτί, χωρίς σχέδιο, χωρίς λογοδοσία.
Όταν λείπει το εγκεκριμένο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα, λείπει η στοιχειώδης απόδειξη ότι υπάρχει κατεύθυνση, ιεράρχηση, στόχευση και σοβαρότητα.
Όλα τα υπόλοιπα είναι φθηνά διοικητικά προσχήματα για να καλύπτεται ένα πολιτικό κενό.
Έξι χρόνια θεσμικής ανεπάρκειας
Δεν μιλάμε για μια μικρή καθυστέρηση.
Δεν μιλάμε για μια τεχνική εκκρεμότητα.
Μιλάμε για έξι χρόνια θεσμικής ανεπάρκειας.
Για έξι χρόνια χωρίς το βασικό εργαλείο που ορίζει πού πάει ο Δήμος, τι προτεραιότητες έχει και με ποιον τρόπο λογοδοτεί στους πολίτες.
Και όσο αυτό απουσιάζει, τόσο επιβεβαιώνεται ότι η δημοτική αρχή δεν λειτουργεί με συγκροτημένο σχέδιο, αλλά με το μοντέλο “βλέποντας και κάνοντας”.
Δηλαδή με τον πιο επικίνδυνο τρόπο που μπορεί να διοικηθεί ένας Δήμος: χωρίς πυξίδα και χωρίς ντροπή.
Το ερώτημα που τους εκθέτει
Στην Ειδική Συνεδρίαση Λογοδοσίας τέθηκε το αυτονόητο:
Πώς διοικείται ένας Δήμος χωρίς εγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο;
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η πολιτική γύμνια της δημοτικής αρχής.
Γιατί όποια απάντηση κι αν δοθεί, η πραγματικότητα δεν αλλάζει:
είτε δεν υπάρχει σχέδιο, είτε υπάρχει μόνο στο μυαλό της δημάρχου.
Και τα δύο είναι καταστροφικά.
Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε διοικητική ανυπαρξία.
Στη δεύτερη, έχουμε θεσμική αλαζονεία.
Και στις δύο περιπτώσεις, ο Δήμος Χαλκιδέων πληρώνει το τίμημα.
Ένας σοβαρός Δήμος δεν κυβερνιέται με μισόλογα, αυτοσχεδιασμούς και προσωπικές βεβαιότητες.
Δεν διοικείται με την αλαζονική φαντασίωση ότι μια δήμαρχος μπορεί να υποκαθιστά με το μυαλό της ολόκληρο θεσμικό σχεδιασμό.
Αυτά δεν είναι σημάδια “ισχυρής διοίκησης”.
Είναι συμπτώματα διοικητικής παρακμής.
Έξι χρόνια χωρίς εγκεκριμένο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα δεν είναι απλώς αποτυχία. Είναι πολιτικό κατηγορητήριο.
Και όσο η δημοτική αρχή συνεχίζει να αντιμετωπίζει τον Δήμο σαν προσωπικό χώρο αυτοσχεδιασμού, τόσο θα αποδεικνύει ότι δεν διοικεί.
Απλώς κρατά μια καρέκλα ενώ ο Δήμος βουλιάζει στο διοικητικό κενό.