Ο Θανάσης Αυγερινός επέλεξε τις δημόσιες αιχμές, τις βαριές καταγγελίες και τώρα τις προσβολές. Η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να βάλει τέλος στην εσωστρέφεια και να υπερασπιστεί την πολιτική αυτονομία της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία».
Η απόφαση της Μαρίας Καρυστιανού να θέσει τον Θανάση Αυγερινό εκτός της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» δεν αποτελεί πράξη «εγωμανίας». Αποτελεί πολιτική απόφαση ευθύνης.
Κανένα νέο κίνημα δεν μπορεί να οικοδομηθεί όταν κορυφαία στελέχη του αμφισβητούν δημόσια τη λειτουργία του, καταγγέλλουν «φυτευτούς συμβουλάτορες», αφήνουν υπονοούμενα για παράλληλους μηχανισμούς και στη συνέχεια εμφανίζονται ως αδικημένοι επειδή η ηγεσία τούς ζητά να αναλάβουν τις συνέπειες των λόγων τους.
Ο Θανάσης Αυγερινός είχε γνωστοποιήσει ότι δεν ασκούσε πλέον καθήκοντα εκπροσώπου Τύπου, συνοδεύοντας την αποχώρησή του από βαριές αιχμές για πρόσωπα στο εσωτερικό του Κινήματος. Η δημόσια σύγκρουση είχε ήδη ανοίξει. Η Μαρία Καρυστιανού απλώς αρνήθηκε να αφήσει την κατάσταση να σαπίζει στο παρασκήνιο και τον έθεσε επισήμως εκτός, καταλογίζοντάς του διχαστικές τοποθετήσεις και παραβίαση της βασικής γραμμής περί μη συνεργασίας με τα κόμματα του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Η απόφαση και το σκεπτικό της δημοσιοποιήθηκαν στις 2 Αυγούστου.
Από την πολιτική διαφωνία στην προσωπική προσβολή
Ο κ. Αυγερινός είχε κάθε δικαίωμα να διαφωνήσει. Είχε κάθε δικαίωμα να παραιτηθεί. Είχε ακόμη και το δικαίωμα να αποχωρήσει καταγγέλλοντας όσα θεωρούσε προβληματικά.
Δεν είχε, όμως, κάποιο αυτονόητο δικαίωμα να παραμένει μέλος ενός Κινήματος το οποίο ο ίδιος απαξίωνε δημοσίως.
Η τελευταία ανάρτησή του, με τη φράση «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» και την αναφορά στις «εγωμανίες», δεν αποτελεί πολιτική απάντηση. Είναι προσωπική επίθεση καλυμμένη πίσω από μια λογοτεχνική αναφορά. Η επίμαχη διατύπωση δημοσιεύθηκε στον λογαριασμό του στο Χ.
Όταν τελειώνουν τα πολιτικά επιχειρήματα, επιστρατεύονται τα αποφθέγματα. Και όταν δεν υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις, περισσεύουν τα υπονοούμενα.
Αν ο πρώην εκπρόσωπος Τύπου έχει συγκεκριμένα στοιχεία για όσα καταγγέλλει, οφείλει να τα παρουσιάσει καθαρά: πρόσωπα, αποφάσεις, ημερομηνίες και γεγονότα. Οι γενικόλογες αναφορές σε «διαδρόμους», «φυτευτούς» και «εγωμανίες» μπορεί να δημιουργούν εντυπώσεις, αλλά δεν συνιστούν τεκμηριωμένη πολιτική θέση.
Η Καρυστιανού δεν χρωστά σε κανέναν την ηγεσία του Κινήματος
Η Μαρία Καρυστιανού δεν εμφανίστηκε στην πολιτική ζωή επειδή την επέλεξαν κομματικοί μηχανισμοί, επιχειρηματικά κέντρα ή επαγγελματίες της επικοινωνίας. Βρέθηκε στο επίκεντρο επειδή συγκρούστηκε με ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας και απαίτησε αλήθεια, δικαιοσύνη και λογοδοσία.
Το πολιτικό κεφάλαιο της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» δημιουργήθηκε πρωτίστως από τη δική της δημόσια στάση. Οι συνεργάτες είναι απαραίτητοι, αλλά κανένας συνεργάτης δεν μπορεί να θεωρεί ότι απέκτησε δικαίωμα ελέγχου πάνω στην κατεύθυνση του Κινήματος.
Ο εκπρόσωπος Τύπου εκπροσωπεί τη συλλογική γραμμή. Δεν χαράζει προσωπική εξωτερική πολιτική, δεν επιβάλλει συμμαχίες και δεν μετατρέπει τη θέση του σε αυτόνομο κέντρο εξουσίας.
Εάν υπήρχε ουσιαστική διαφωνία για τη στρατηγική, αυτή έπρεπε να κατατεθεί στα θεσμικά όργανα. Εάν η διαφορά αποδεικνυόταν αγεφύρωτη, η καθαρή αποχώρηση θα ήταν η έντιμη λύση. Όχι η παραμονή με το ένα πόδι εντός και το άλλο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, εκτοξεύοντας βέλη κατά της ίδιας της ηγεσίας.
Η ενότητα δεν σημαίνει σιωπή – σημαίνει κοινή κατεύθυνση
Ασφαλώς, η Μαρία Καρυστιανού θα κριθεί για τις επιλογές, τους συνεργάτες και την οργάνωση του Κινήματος. Κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω κριτικής. Η δημοκρατική λειτουργία απαιτεί διαφωνίες, αντίλογο και διαφάνεια.
Άλλο, όμως, η εσωτερική δημοκρατία και άλλο η δημόσια υπονόμευση.
Άλλο η πολιτική κριτική και άλλο η προσβολή.
Άλλο η διαφορετική άποψη και άλλο η απαίτηση να παραμένει κάποιος σε έναν πολιτικό φορέα ενώ επιτίθεται στην ηγεσία και αμφισβητεί τη βασική στρατηγική του.
Η Καρυστιανού έκανε αυτό που όφειλε να κάνει: πήρε θέση. Δεν κρύφτηκε πίσω από μισόλογα, δεν διατήρησε μια προσχηματική ισορροπία και δεν επέτρεψε να συνεχίζεται ένα θέατρο εσωτερικής συνύπαρξης που είχε ήδη καταρρεύσει.
Και τελικά, ίσως το βιβλίο «Ζητείται Ελπίς» να ήταν πράγματι συμβολική επιλογή. Μόνο που η ελπίδα δεν οικοδομείται με προσωπικούς υπαινιγμούς και λογοτεχνικές κατάρες. Οικοδομείται με καθαρές θέσεις, συνέπεια και ανάληψη ευθύνης.
Σε αυτή τη σύγκρουση, η Μαρία Καρυστιανού ανέλαβε τη δική της. Ο Θανάσης Αυγερινός οφείλει πλέον να αναλάβει τη δική του.