Από χλεύη σε “εθνικά επικίνδυνο” όταν οι κυβερνητικές γραμμές δεν συναντιούνται ποτέ
Η διγλωσσία — για να μην πούμε «τριγλωσσία» — μεταξύ Πρωθυπουργού, Υπουργών και Κοινοβουλευτικών Εκπροσώπων της Νέα Δημοκρατία μπορεί να είναι υλικό χλεύης όταν αφορά την καθημερινή πολιτική. Όταν όμως ακουμπά τα Εθνικά, παύει να είναι γελοιογραφία. Γίνεται ρίσκο για τη χώρα.
1) Η διγλωσσία ως σύμπτωμα: “γραμμές” που αλλάζουν ανά πρόσωπο
Σε κανονικές συνθήκες, η ασυνεννοησία ή οι αντικρουόμενες δηλώσεις θα ήταν απλώς πολιτικό φαινόμενο προς σαρκασμό. Θα ήταν το “έτοιμο υλικό” που κάθε επικοινωνιακός μηχανισμός θα εκμεταλλευόταν — ακόμη και για αυτοσαρκασμό, αν υπήρχε πραγματικό χιούμορ.
Όμως εδώ δεν έχουμε απλώς «αστοχίες». Έχουμε επαναλαμβανόμενο μοτίβο: άλλος λέει Α, άλλος Β, τρίτος “το μαζεύει” — και στο τέλος, η δημόσια εικόνα της χώρας βγαίνει να μοιάζει με παζάρι δηλώσεων.
2) Όταν αφορά τα Εθνικά, δεν είναι επικοινωνία: είναι ευθύνη
Στα Εθνικά θέματα, η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια “δοκιμών” και αντιφατικών αφηγημάτων. Εκεί η φράση «εθνικά επικίνδυνο» δεν είναι υπερβολή· είναι περιγραφή συνεπειών.
Σε τέτοιες περιπτώσεις, ένα σοβαρό πρωθυπουργικό γραφείο δεν “προσπερνά”.
- Ένας σοβαρός Πρωθυπουργός ζητά συγγνώμη.
- Ένας πολύ σοβαρός, παίρνει κεφάλια.
Όχι από “τιμωρητική διάθεση”, αλλά για να περάσει καθαρό μήνυμα: η χώρα μιλά μία γλώσσα — όχι τρεις.
3) Το αίτημα που ανεβαίνει από κάτω: σοβαρότητα, όχι σλόγκαν
Όταν η κοινωνία ακούει διαφορετικές εκδοχές από διαφορετικά κυβερνητικά στόματα, αυτό που ζητά δεν είναι άλλη “επικοινωνιακή εξήγηση”. Ζητά το αυτονόητο: σοβαρότητα και σοβαρό Πρωθυπουργό.
Και όταν αυτό διατυπώνεται από βήμα Βουλή των Ελλήνων, δεν είναι «ατάκα». Είναι πολιτική προειδοποίηση: η ασάφεια στα μεγάλα δεν συγχωρείται.
Κουτί: Ερωτήματα
- Ποια είναι τελικά η επίσημη εθνική γραμμή όταν κυβερνητικά στελέχη εκπέμπουν αντικρουόμενα μηνύματα;
- Ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τη σύγχυση που παράγεται εντός κι εκτός συνόρων;
- Γιατί η κυβέρνηση επιλέγει “διαχείριση εικόνας” αντί για καθαρή θεσμική διόρθωση;
- Πόσες φορές πρέπει να επαναληφθεί το ίδιο μοτίβο για να υπάρξει πραγματική λογοδοσία;
καταγγελία
Αν η διγλωσσία ήταν απλώς ένα επικοινωνιακό ανέκδοτο, θα τελείωνε στο γέλιο. Όταν όμως αγγίζει τα Εθνικά, δεν τελειώνει στο γέλιο: ανοίγει παράθυρο κινδύνου. Και όταν μια κυβέρνηση δεν μπορεί — ή δεν θέλει — να μιλά ενιαία, τότε το αίτημα γίνεται πια καθαρό και αμείλικτο: η χώρα χρειάζεται σοβαρότητα. Και σοβαρό Πρωθυπουργό.
Παύλος Γερουλάνος