Σε κρίσιμες αποφάσεις δεν χρειάζεσαι απλώς γνώση. Χρειάζεσαι ευθύνη. Και η ευθύνη δεν είναι αλγόριθμος. Είναι άνθρωπος — με συναίσθημα που, όταν είναι σωστά δεμένο, επιταχύνει τη νοημοσύνη και καθαρίζει την κρίση.
1) Γιατί θέλω δικαστή
Ο δικαστής δεν λύνει εξισώσεις. Ζυγίζει ζωές.
Καλείται να ξεχωρίσει το αληθινό από το “καλοστημένο”, το δίκαιο από το απλώς νόμιμο, το λάθος από το εσκεμμένο.
Εκεί δεν αρκεί η γνώση του νόμου. Χρειάζεται συνείδηση, μέτρο, και ενσυναίσθηση που δεν χαρίζεται — αλλά και δεν εκδικείται.
2) Γιατί θέλω γιατρό
Ο γιατρός δεν “διαβάζει” εξετάσεις. Διαβάζει άνθρωπο.
Πόνο, φόβο, ντροπή, σιωπές. Το σώμα μιλάει και η ψυχή το σπρώχνει.
Χωρίς συναίσθημα ο γιατρός γίνεται τεχνικός. Με ανεξέλεγκτο συναίσθημα γίνεται επικίνδυνος.
Ο σωστός γιατρός κρατάει την πιο δύσκολη ισορροπία: φροντίδα με καθαρό μυαλό.
3) Γιατί θέλω δικηγόρο
Ο δικηγόρος δεν είναι “κόλπο”. Είναι θεσμός.
Υπερασπίζεται δικαιώματα, διαδικασία, αξιοπρέπεια. Μπαίνει μέσα στη σύγκρουση χωρίς να γίνει μέρος της βρωμιάς.
Χωρίς συναίσθημα γίνεται κυνικός. Με θυμό γίνεται τιμωρός.
Ο σωστός δικηγόρος έχει μαχητικότητα με αυτοέλεγχο.
- Θέλουμε ανθρώπους σε κρίσιμες θέσεις ή “χειριστές” που απλώς εκτελούν;
- Ποιος ελέγχει το συναίσθημα όταν αυτό γίνεται μεροληψία, οίκτος ή εκδίκηση;
- Πόση “τεχνοκρατία” αντέχει η δικαιοσύνη, η υγεία και η υπεράσπιση χωρίς να χάσουν την ανθρωπιά τους;
- Αν βγάλεις τον άνθρωπο από την απόφαση, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη όταν η απόφαση καταστρέφει;
Το συναίσθημα είναι δύναμη. Αλλά θέλει χαλινάρι.
Γιατί αλλιώς δεν επιταχύνει τη νοημοσύνη — την παραμορφώνει.
Κι όταν μιλάμε για δικαστή, γιατρό, δικηγόρο, δεν “παίζουμε” με δεδομένα.
Παίζουμε με ζωές.
