Η καρέκλα είναι γεμάτη. Η ηγεσία άδεια.
Η Χαλκίδα δεν κυβερνιέται. Σέρνεται. Και το χειρότερο δεν είναι η στασιμότητα, αλλά η προσπάθεια να βαφτιστεί αυτή η παρακμή ως «διοίκηση».
Όταν μια πόλη κουράζεται να περιμένει, όταν συνηθίζει την εγκατάλειψη και όταν η εξουσία μοιάζει περισσότερο με σκιά παρά με παρουσία, τότε δεν έχεις δημοτική αρχή. Έχεις πολιτική απουσία με επίσημη σφραγίδα.
Η Χαλκίδα δεν έμεινε χωρίς δήμαρχο. Έμεινε χωρίς πυγμή
Δεν είναι ανάγκη να υπάρξει παραίτηση για να καταρρεύσει πολιτικά μια δημαρχία. Αρκεί να χαθεί το νεύρο, η αποφασιστικότητα, η αίσθηση ότι κάποιος κρατά σταθερά το τιμόνι. Και σήμερα αυτό ακριβώς βλέπει η πόλη: μια εξουσία που κατοικεί στο δημαρχείο, αλλά δεν φτάνει ποτέ στην πραγματική ζωή των πολιτών.
Η διοίκηση δεν κρίνεται από τις εμφανίσεις. Κρίνεται από το αποτύπωμα. Και όταν το αποτύπωμα είναι χλωμό, αδύναμο και κουρασμένο, τότε η καρέκλα δεν δίνει κύρος. Εκθέτει το κενό.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια. Είναι η μόνιμη προσβολή
Η πόλη δεν εξοργίζεται μόνο επειδή βλέπει πράγματα να λιμνάζουν. Εξοργίζεται γιατί νιώθει ότι της ζητούν να θεωρεί φυσιολογικό αυτό που είναι βαθιά προβληματικό. Να συμβιβάζεται με το λίγο. Να χειροκροτεί τη μετριότητα. Να αποδέχεται ως “σταθερότητα” αυτό που μοιάζει όλο και περισσότερο με διοικητική αφωνία.
Και κάπου εκεί αρχίζει η προσβολή. Όχι απέναντι στην αντιπολίτευση. Απέναντι στην ίδια την κοινωνία. Στον πολίτη που βλέπει, υπομένει και ακούει διαρκώς ότι όλα βαίνουν καλώς, ενώ γύρω του συσσωρεύεται το ακριβώς αντίθετο.
Όταν μια πόλη δεν εμπνέεται, αρχίζει να σαπίζει πολιτικά
Οι πόλεις δεν πεθαίνουν μόνο από τα μεγάλα λάθη. Πεθαίνουν και από τη χρόνια έλλειψη οράματος. Από τη διοίκηση που δεν εμπνέει, δεν συγκρούεται, δεν ανατρέπει, δεν σηκώνει ποτέ το βάρος της στιγμής. Από την εξουσία που δεν παράγει κατεύθυνση, μόνο παρουσία.
Και αυτή είναι η πιο πικρή αλήθεια: η Χαλκίδα δεν δείχνει σήμερα μια πόλη που νιώθει ότι κάποιος παλεύει γι’ αυτήν. Δείχνει μια πόλη που αφέθηκε να συνηθίσει το λίγο, το ρηχό, το άχρωμο. Μια πόλη που βλέπει τη δημαρχία όχι ως ελπίδα, αλλά ως μηχανισμό επιβίωσης μιας φθαρμένης κανονικότητας.
Η Χαλκίδα δεν έμεινε χωρίς δήμαρχο επειδή άδειασε η θέση.
Έμεινε χωρίς δήμαρχο επειδή άδειασε το περιεχόμενό της.
Και όταν μια πόλη έχει εξουσία χωρίς ηγεσία, τότε η παρακμή δεν διορθώνεται. Απλώς φωτογραφίζεται.