Γιατί αυτό που ζούμε δεν είναι απλώς κακή διαχείριση. Είναι οργανωμένη μετατόπιση της αλήθειας, ώστε να μη μιλήσουμε ποτέ για το πραγματικό έγκλημα: την εγκατάλειψη της χώρας που παράγει.
1) Mercosur: “φρένο” έξω – κοροϊδία μέσα
Στην Ευρώπη η συμφωνία Mercosur δεν περνάει ανέμελα, δεν “κουμπώνει” όπως ήθελαν, δεν σφραγίζεται στο σκοτάδι χωρίς αντιδράσεις. Μπαίνει σε διαδικασίες που δείχνουν ότι υπάρχει φόβος, υπάρχει αντίσταση, υπάρχει θεσμικό μπλέξιμο.
Και στην Ελλάδα;
Εδώ έχουμε το γνωστό πανηγύρι της κυβέρνησης:
μια κυβέρνηση που παριστάνει τον θεατή ενώ το χωράφι καίγεται.
Μια κυβέρνηση που μιλάει με μισόλογα ενώ οι αγρότες ζητούν καθαρές απαντήσεις:
- θα πλημμυρίσει ή όχι η αγορά με φθηνότερα προϊόντα;
- θα πιεστεί ή όχι η τιμή παραγωγού;
- θα αντέξει ή όχι η ελληνική κτηνοτροφία όταν ο ανταγωνισμός γίνεται με άλλους κανόνες, άλλο κόστος, άλλες ανοχές;
Αν έχει θέση, να την πει.
Αν δεν έχει, να πάψει να παριστάνει ότι “διαπραγματεύεται”.
Διότι αυτό που κάνει δεν είναι πολιτική. Είναι εμπαιγμός.
Και το ερώτημα είναι απλό, ωμό, αμείλικτο:
Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό της Mercosur;
Ο υπουργός ή ο αγρότης;
Ο πρωθυπουργός ή ο κτηνοτρόφος;
Η “ανάπτυξη” των Βρυξελλών ή το ψωμί της ελληνικής οικογένειας;
2) «Ιερείς δίπλα σε ΛΟΑΤΚΙ»: τεχνητή φωτιά για να περάσει η πραγματική ζημιά
Και τώρα πάμε στο δεύτερο μέτωπο.
Το πιο βρώμικο, γιατί παίζει με το πιο ιερό: την πίστη.
Όταν στήνεις εικόνες, καμπάνιες ή “μήνυμα” που βάζει τους ιερείς και την Εκκλησία ως φόντο σε πολιτισμικό ντόρο, δεν υπηρετείς κανέναν.
Ούτε την κοινωνική ειρήνη.
Ούτε τον σεβασμό.
Ούτε την παράδοση.
Υπηρετείς μόνο ένα πράγμα: την αποπροσανατολιστική έκρηξη.
Να ανάψει καυγάς. Να χωριστεί ο κόσμος. Να τρέχει ο πολίτης πίσω από το θυμικό του.
Και στο μεταξύ;
Στο μεταξύ να περνάνε “ήσυχα” τα μεγάλα: οι συμφωνίες, οι εισαγωγές, οι πιέσεις, η διάλυση της παραγωγής.
Και ας είμαστε ξεκάθαροι:
Το ζήτημα δεν είναι να στοχοποιηθεί κανένας άνθρωπος.
Το ζήτημα είναι ότι η πίστη δεν είναι διακοσμητικό, δεν είναι σκηνικό, δεν είναι εργαλείο για πολιτικό μάρκετινγκ.
Όποιος το κάνει, δεν “εκσυγχρονίζει”. Προκαλεί.
Και όποιος προκαλεί, ξέρει γιατί το κάνει: για να μη μιλήσουμε για τα ουσιώδη.
Το κοινό νήμα: μια κυβέρνηση που ζει από τον καπνό
Από τη μία, θεσμικές εμπλοκές και μάχες για τη Mercosur.
Από την άλλη, τεχνητές πολιτισμικές φωτιές για να σκεπάσουν την αλήθεια.
Το ίδιο σχέδιο.
Η ίδια μέθοδος.
Να μη μιλήσουμε ποτέ για την παραγωγή, για το εισόδημα, για την επιβίωση.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες “επικοινωνιακές νίκες”.
Χρειάζεται μια στοιχειώδη εθνική αξιοπρέπεια:
- να προστατεύσει τον αγρότη,
- να προστατεύσει την κτηνοτροφία,
- να προστατεύσει τον καταναλωτή,
- και να σταματήσει να παίζει με τα ιερά και τα νεύρα της κοινωνίας για να περνάνε τα μεγάλα στο παρασκήνιο.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το αποτέλεσμα είναι ένα:
άλλοι υπογράφουν – άλλοι πληρώνουν.