Ποιος πληρώνει πραγματικά τη «χρυσή» 35ετή παραχώρηση
Η ανακοίνωση ότι η ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ αναμένει 11 δισ. ευρώ έσοδα και 6,9 δισ. ευρώ λειτουργικά κέρδη από τη 35ετή παραχώρηση της Εγνατία Οδός δεν αποτελεί απλώς ένα εταιρικό success story. Αποτελεί πολιτικό και οικονομικό σκάνδαλο, με σαφείς κοινωνικές επιπτώσεις.
Ένα έργο που κατασκευάστηκε με περί τα 7 δισ. ευρώ δημόσιου χρήματος, δηλαδή με τους φόρους των πολιτών, παραχωρήθηκε για 35 χρόνια έναντι 1,269 δισ. ευρώ, δηλαδή 226 εκατ. ευρώ λιγότερα από το αρχικώς συμφωνηθέν τίμημα των 1,495 δισ. ευρώ πριν πέντε χρόνια.
Χωρίς καμία ουσιαστική δημόσια εξήγηση. Χωρίς πολιτικό λογαριασμό. Χωρίς διαφάνεια.
Αυξήσεις διοδίων «με το καλημέρα»
Σχεδόν αμέσως μετά την παραχώρηση, τα διόδια στην Εγνατία αυξήθηκαν κατά περίπου 20%, ενώ στη βασική αρτηρία Αθήνα – Θεσσαλονίκη καταγράφηκαν αυξήσεις της τάξης του 13%, στο πλαίσιο ενός παγιωμένου καρτέλ παραχωρησιούχων.
Οι συνέπειες είναι συγκεκριμένες και μετρήσιμες:
- αύξηση κόστους μεταφορών
- επιβάρυνση της περιφερειακής οικονομίας
- πλήγμα στην ανταγωνιστικότητα
- τροφοδότηση της ακρίβειας
- ασφυξία για αγρότες και μικρομεσαίους
Το πραγματικό κόστος ενός ταξιδιού
Για ένα μεσαίο Ι.Χ., το ταξίδι Αθήνα – Θεσσαλονίκη κοστίζει σήμερα περίπου:
- 36,5 € διόδια
- εκ των οποίων 8,76 € ΦΠΑ (24%) πάνε απευθείας στο κράτος
- 66,5 € καύσιμα
- εκ των οποίων περίπου 39,9 € είναι φόροι (ΕΦΚ + ΦΠΑ)
Σύνολο κόστους: ~103 €
Έσοδα κράτους: ~48,7 €
Ποσοστό φορολόγησης: περίπου 47% του συνολικού κόστους μετακίνησης
Αν αυτό δεν συνιστά υπερφορολόγηση, τότε ο όρος έχει χάσει κάθε νόημα.
Μετά απορούν…
Μετά απορεί η κυβέρνηση:
- γιατί υπάρχει ακρίβεια
- γιατί αυξάνεται το κόστος ζωής
- γιατί οι αγρότες βγαίνουν στους δρόμους
- γιατί η κοινωνία στηρίζει τις κινητοποιήσεις
Η απάντηση είναι απλή:
Οι πολίτες αναγνωρίζουν ότι υποφέρουν από τα ίδια καρτέλ και την ίδια οικονομική πολιτική. Βλέπουν ότι ληστεύονται διπλά:
από ιδιωτικά μονοπώλια με κρατική ανοχή και
από ένα κράτος που φορολογεί αδιάκριτα την καθημερινή μετακίνηση και την παραγωγή.
Το πραγματικό ερώτημα
Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι γιατί διαμαρτύρονται οι αγρότες.
Είναι γιατί δεν διαμαρτύρονται όλοι.
Διότι μια χώρα που έχει μετατρέψει τις υποδομές της σε μηχανές υπερκερδών για λίγους και σε μόνιμο χαράτσι για τους πολλούς, δεν μπορεί να μιλά ούτε για ανάπτυξη, ούτε για αυξήσεις μισθών, ούτε για κοινωνική συνοχή.
Και σίγουρα δεν μπορεί να απορεί γιατί οι πολίτες της αισθάνονται τελευταίοι στην Ευρώπη — ακόμη και πίσω από χώρες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν οικονομικά περιθωριακές.
