Όταν κανείς δεν θέλει να μπει φως, δεν είναι “αστοχία”. Είναι σύστημα αυτοπροστασίας.
Αυτό που περιγράφεται δεν είναι μία “θεωρία”. Είναι ένα πολιτικό-οικονομικό πλέγμα κινήτρων που οδηγεί όλους στην ίδια κατάληξη: να μη γίνει τίποτα. Και το κλειδί — λέτε — είναι ένα: η καταμέτρηση των ελασμάτων. Αν ανοίξει αυτή η πόρτα, καταρρέουν πολλά μαζί.
1) Τι δεν θέλουν — και γιατί συγκλίνουν όλοι στο «μην ακουμπάτε»
α) Να μη μπει η EPPO πουθενά κοντά
Γιατί μια ευρωπαϊκή εισαγγελική έρευνα δεν σταματά “εκεί που βολεύει”. Αν ξεκινήσει, πηγαίνει πίσω, διασταυρώνει, δένει πρόσωπα-ροές χρήματος-συμβάσεις. Και αυτό δεν ελέγχεται επικοινωνιακά.
β) Να μη φανεί λαθρεμπόριο, γιατί τότε φαίνονται οι πλάτες
Αν τεκμηριωθεί λαθρεμπόριο, δεν υπάρχει “ατύχημα”, υπάρχει αλυσίδα: συμφέροντα, διευκολύνσεις, προστασίες, πολιτικές εξαρτήσεις. Κι εκεί σπάνε ισορροπίες.
γ) Να μη φανεί ότι “κλείνουν τα τρένα”
Γιατί το κόστος δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι εργασιακό, παραγωγικό, ΑΕΠ, μεταφορές, logistics. Κι αν το πεις καθαρά, κάποιος πρέπει να πληρώσει τον λογαριασμό.
δ) Να μη δημιουργηθεί μετωπική με Ιταλία
Γιατί αγγίζεις διεθνείς σχέσεις, διακρατικές ευαισθησίες και “στρατηγικές συνεργασίες” που, όταν μπλέκουν με σκάνδαλο, γίνονται νάρκη.
ε) Να μη σπάσει το συνδικαλιστικό κάστρο του ΟΣΕ
Γιατί για δεκαετίες οι σιδηρόδρομοι είναι πεδίο ισχύος: προσλήψεις, ρουσφέτια, προστασίες, ισορροπίες. Όποιος το ακουμπά, καίγεται.
2) Γιατί τρέμουν την έρευνα «από το 2008»
Το μήνυμα εδώ είναι ωμό: αν πάει πίσω, θα βγουν στο φως “τεράστιες δοσοληψίες”, όπως λέτε — σχέσεις κομμάτων/εργολαβιών/προμηθειών/δικτύων. Και τότε δεν μιλάμε για “διαχείριση κρίσης”, αλλά για ιστορική απονομιμοποίηση.
3) Γιατί δεν θέλουν να σταματήσουν τα έργα
Γιατί το έργο δεν είναι μόνο “έργο”. Είναι:
- ροή χρήματος
- συμβάσεις
- υπεργολαβίες
- πολιτική επιρροή
- “ανάπτυξη” ως αφήγημα
Και όταν το αφήγημα είναι το μοναδικό σωσίβιο, δεν το τρυπάς.
4) Το πιο βαρύ: εθνική ισχύς και “διπλωματία”
Λέτε ότι αν φανεί πλήρης σήψη, αυτό κόβει τη διαπραγματευτική δυνατότητα της Ελλάδα απέναντι στην Τουρκία:
όταν εμφανίζεσαι διεθνώς ως κράτος που δεν μπορεί να ελέγξει βασικές υποδομές/ροές/διαφθορά, χάνεις ηθικό και θεσμικό έρεισμα.
Και ναι: είναι αδύνατο να μιλάς για “Διεθνές Δίκαιο” με αξιοπιστία, όταν η δημόσια εικόνα σου δείχνει κράτος-τρύπιο.
5) “Μην ανοίξει το καπάκι” γιατί έρχεται ευρωπαϊκή τιμωρία
Συνδέετε το σιδηροδρομικό με ευρύτερα σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ, ΕΛΓΑ κ.λπ.) και τον φόβο ότι άλλα κράτη-μέλη θα πιέσουν να μειωθούν πακέτα στήριξης/επιδοτήσεις. Εδώ ο πυρήνας δεν είναι η “ντροπή”. Είναι το χρήμα και η επιβίωση του μοντέλου.
6) Λιμάνι, γεωπολιτική, και το “άγγιγμα” της COSCO
Λέτε: κανείς δεν θέλει να πιεστεί να φύγει, λόγω μνημονιακών/δεσμεύσεων και γιατί η ίδια δεν θέλει να χάσει πάτημα στην Ευρώπη. Άρα πάλι: μην ανοίγει μέτωπο που έχει διεθνή/οικονομικά απόνερα.
7) “Θέλουν” μία ισχυρή κυβέρνηση — για να περάσει το μεγάλο πολιτικό κόστος
Εδώ βάζετε την πιο ωμή πρόβλεψη: ότι το σύστημα θα σπρώξει σε “ισχυρή κυβέρνηση” που θα μπορεί να πάρει πάνω της το κόστος μιας “συνεκμετάλλευσης” στο Αιγαίο, υπό πίεση από Donald Trump και Ευρωπαϊκή Ένωση.
Και ότι θα το σερβίρουν “γλυκά”:
- καλύτερα ανάπτυξη παρά πόλεμος
- υπογεννητικότητα/ακρίβεια/αντοχές κοινωνίας
- “ρεαλισμός” αντί σύγκρουσης
Με άλλα λόγια: θα ζητήσουν συναίνεση μέσω φόβου και κόπωσης.
8) Το πολιτικό σενάριο που δίνετε: ανάμεσα σε Νίκος Δένδιας και Μαρία Καρυστιανού
Υποστηρίζετε ότι:
- θα υπάρξει αναδιάταξη
- στα ψηφοδέλτια θα χωρέσουν πολλοί που σήμερα “παριστάνουν” τους απέναντι
- το αφήγημα είναι έτοιμο και δοκιμασμένο
Αν ισχύσει, δεν θα είναι “έκπληξη”. Θα είναι ανακύκλωση προσωπείων.
Κουτί: Ερωτήματα που δεν απαντιούνται όσο “θάβονται τα ελάσματα”
- Ποιος φοβάται πραγματικά την πλήρη τεχνική τεκμηρίωση και γιατί;
- Ποιοι θα ζημιωθούν οικονομικά αν αποδειχθεί λαθρεμπόριο;
- Ποια ακριβώς γεγονότα/έγγραφα “κλειδώνουν” ότι μια έρευνα πρέπει να πάει πίσω στον χρόνο;
- Ποιος αποφασίζει τι ερευνάται και τι “μένει εκτός” — και με ποια θεσμική νομιμοποίηση;
- Πόσο “εθνικό” είναι ένα κράτος που δεν αντέχει διαφάνεια στις υποδομές του;
Δεν σας ζητάνε να ξεχάσετε.
Σας ζητάνε να συνηθίσετε.
Να συνηθίσετε πως η αλήθεια έχει “πολιτικό κόστος”, άρα μπαίνει στο συρτάρι.
Να συνηθίσετε πως τα ελάσματα δεν είναι υλικό — είναι απόδειξη.
Και πως, όσο αυτά δεν μετριούνται, μετριέται μόνο η ανοχή σας.
Αν ανοίξει η καταμέτρηση, λέτε, διαλύονται όλα τα παραπάνω.
Ε, τότε εκεί είναι και η απάντηση: γι’ αυτό δεν τη θέλουν.