Ενόχλησε πολλούς το κήρυγμα του Μητροπολίτη Κοζάνης, γιατί μίλησε χωρίς να επιδιώξει να γίνει αρεστός. Και αυτό, στην εποχή μας, έχει κόστος. Η αλήθεια συχνά πληρώνεται ακριβά. Άλλωστε, δεν πρέπει να το ξεχνάμε: ο Χριστός σταυρώθηκε ακριβώς επειδή είναι η «Αλήθεια».
Ο Μητροπολίτης μίλησε για την κατάντια της κοινωνίας μας. Για την εικόνα νέων ανθρώπων που παραδίνονται στο μεθύσι και στην απώλεια ορίων, κυκλοφορώντας ξημερώματα και εκθέτοντας τη ζωή τους σε πραγματικό κίνδυνο. Αναρωτήθηκε εύλογα: πού είναι οι γονείς; πού είναι η επίβλεψη, η φροντίδα, το ενδιαφέρον; Η ευθύνη απέναντι στα παιδιά δεν είναι σύνθημα· είναι καθημερινή πράξη. (Μόλις σήμερα, άλλωστε, έγινε γνωστό περιστατικό μεταφοράς 16χρονης στο νοσοκομείο μετά από κατανάλωση αλκοόλ.)
Μίλησε επίσης για μια άλλη «κατάντια»: για τη χλεύη που συχνά αντιμετωπίζουν όσοι εκκλησιάζονται, σαν να ζουν δήθεν στον Μεσαίωνα, ενώ όσοι ειρωνεύονται αυτοπαρουσιάζονται ως «οι προοδευτικοί». Όμως πρόοδος χωρίς αξίες, χωρίς σεβασμό, χωρίς αυτοσυγκράτηση και χωρίς ανθρωπιά, δεν είναι πρόοδος· είναι αποσύνθεση.
Και στάθηκε σε κάτι που πονά: στο πώς πολλές φορές φαίνεται να έχει αντιστραφεί η ιεράρχηση των πραγμάτων. Να αποδίδεται τεράστια ευαισθησία για ένα χαριτωμένο τετράποδο, ενώ για τον άνθρωπο που υποφέρει δίπλα μας —τον ηλικιωμένο στο γηροκομείο, τον άρρωστο, τον μόνο— «δεν βρίσκουμε χρόνο». Η αγάπη προς τα ζώα είναι ευλογία όταν συνοδεύεται από ακόμη μεγαλύτερη αγάπη προς τον άνθρωπο. Όταν όμως γίνεται υποκατάστατο της ανθρώπινης ευθύνης, κάτι πάει λάθος.
Μετά το κήρυγμα ξέσπασε ένας οχετός ύβρεων εναντίον του. Και ύστερα αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά στην Ελλάδα και γιατί εκφυλίστηκαν τόσα. Η ύβρις, όμως, δεν είναι επιχείρημα. Είναι ένδειξη αδυναμίας.
Ο Χριστός δέχτηκε ακάνθινο στεφάνι από τους ανθρώπους —και φωτοστέφανο από την αλήθεια Του.
«Σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν», φώναζαν τότε. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται όταν κάποιος τολμά να πει όσα δεν βολεύουν.
Αγαπώ τον Χριστό.