Στη Βουλή τέθηκε ένα ερώτημα απλό, καθαρό και απολύτως πολιτικό προς τον κ. Θεοδωρικάκο: ως πότε ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης θα αντιμετωπίζεται σαν ιερό ευαγγέλιο; Ως πότε θα θεωρείται απαγορευμένη ζώνη ένας φόρος που συνθλίβει την κοινωνία, στραγγαλίζει την αγορά και βαθαίνει την ακρίβεια;
Η απάντηση δεν ήρθε ποτέ. Και δεν ήρθε γιατί η αλήθεια είναι αβάσταχτη για την κυβέρνηση: δεν έχει κανένα σχέδιο παραγωγής νέου πλούτου, κανένα σχέδιο αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, κανένα σχέδιο σοβαρής αναπτυξιακής ανασυγκρότησης. Έχει μόνο έναν εθισμό: να αδειάζει τις τσέπες των πολιτών και να πουλάει τη λεηλασία ως “σταθερότητα”.
Ο φόρος-τοτέμ που δεν τολμούν να αγγίξουν
Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης δεν είναι απλώς ένας φόρος.
Είναι το τοτέμ μιας χρεοκοπημένης πολιτικής αντίληψης.
Μιας αντίληψης που λέει πως, ό,τι κι αν συμβεί,
όσο κι αν γονατίσει η κοινωνία,
όσο κι αν στενάζουν τα νοικοκυριά,
όσο κι αν παραλύει η μικρομεσαία οικονομία,
υπάρχουν κάποιοι φόροι που δεν αγγίζονται.
Γιατί;
Επειδή βολεύουν ένα κράτος ανίκανο να παράξει πολιτική.
Επειδή τρέφουν μια εξουσία που ξέρει να εισπράττει, αλλά δεν ξέρει να σχεδιάζει.
Επειδή είναι πιο εύκολο να ληστεύεις φορολογικά τον πολίτη, παρά να κάνεις τη δουλειά σου.
Το πιο άθλιο κυβερνητικό άλλοθι: “από πού θα βρούμε τα λεφτά;”
Κάθε φορά που ανοίγει η κουβέντα για μείωση ή κατάργηση του ΕΦΚ σε περιόδους κρίσης, εμφανίζεται το ίδιο άθλιο, κουρασμένο και βολικό επιχείρημα:
“Από πού θα καλυφθεί το κενό στα έσοδα;”
Δηλαδή τι ακριβώς ομολογούν;
Ότι η Ελλάδα του 2026 δεν μπορεί να βρει ούτε ένα ευρώ αλλού, πέρα από το να ξεζουμίζει τον πολίτη στην κατανάλωση;
Ότι το μόνο μοντέλο δημοσιονομικής επιβίωσης είναι ο μόνιμος στραγγαλισμός της κοινωνίας;
Ότι το κράτος είναι τόσο ανίκανο, τόσο τεμπέλικο και τόσο παρασιτικό, που η μοναδική του “μεταρρύθμιση” είναι το διαρκές χαράτσι;
Αυτό δεν είναι δικαιολογία.
Είναι ομολογία κρατικής και πολιτικής αποτυχίας.
27.000 ακίνητα σαπίζουν και αυτοί ψάχνουν πάλι την τσέπη του λαού
Μόνο στη Δωδεκάνησο υπάρχουν 27.000 ανεκμετάλλευτα ακίνητα του Δημοσίου.
Είκοσι επτά χιλιάδες ακίνητα.
Είκοσι επτά χιλιάδες πηγές δυνητικών εσόδων.
Είκοσι επτά χιλιάδες ευκαιρίες για επενδύσεις, τοπική ανάπτυξη, παραγωγή πλούτου, τόνωση της οικονομίας και ενίσχυση της περιφέρειας.
Και τι κάνει το κράτος;
Τα αφήνει να ρημάζουν.
Τα αφήνει να σαπίζουν.
Τα αφήνει ανενεργά, νεκρά, άχρηστα.
Και μετά, με απίστευτο πολιτικό θράσος, έρχεται να πει στον πολίτη ότι “δεν υπάρχουν λεφτά” αν πειραχτεί ο ΕΦΚ.
Λεφτά δεν υπάρχουν επειδή δεν ξέρουν, δεν θέλουν ή δεν τολμούν να κυβερνήσουν.
Και επειδή δεν μπορούν να παράξουν πλούτο, επιλέγουν να αρπάζουν από εκείνους που ήδη πληρώνουν τα πάντα.
Το χρονικό μιας προκλητικής πολιτικής απάτης
- Στη Βουλή τίθεται ευθέως το ερώτημα: ως πότε ο ΕΦΚ θα παραμένει άθικτος;
- Η κυβέρνηση δεν απαντά, γιατί δεν διαθέτει πειστική εξήγηση.
- Στις τηλεοπτικές συζητήσεις όλοι παραδέχονται ότι σε περίοδο κρίσης ο φόρος αυτός πρέπει να επανεξεταστεί.
- Αμέσως μετά, επιστρατεύεται η καραμέλα του “δημοσιονομικού κενού”.
- Την ίδια ώρα, τεράστια δημόσια περιουσία μένει θαμμένη και ανεκμετάλλευτη.
- Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια χώρα που δεν εξαντλεί τη δημιουργική της δύναμη, αλλά εξαντλεί την κοινωνία της φορολογικά.
Η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα.
Κακοδιοικούμενη χώρα είναι.
Δεν της λείπουν οι δυνατότητες.
Της λείπουν άνθρωποι με βούληση να τις ενεργοποιήσουν.
Δεν της λείπουν τα περιουσιακά εργαλεία.
Της λείπει μια εξουσία που να θέλει να παράξει πλούτο αντί να κάνει πλιάτσικο στην κοινωνία.
Ο ΕΦΚ δεν είναι πια απλώς ένας φόρος.
Είναι το σύμβολο μιας άρρωστης πολιτικής λογικής:
όταν δεν μπορείς να κυβερνήσεις, φορολογείς.
όταν δεν μπορείς να σχεδιάσεις, χαρατσώνεις.
όταν δεν μπορείς να δημιουργήσεις, λεηλατείς.
Και αυτή η κυβέρνηση δεν κυβερνά. Εισπράττει.
Δεν αναπτύσσει τη χώρα. Την απομυζά.
Δεν παράγει πλούτο. Παράγει λογαριασμούς, αδιέξοδα και οργή.