Το επίσημο ΦΕΚ προβλέπει ότι, εάν καταπέσει η εγγύηση, το κόστος για το Ελληνικό Δημόσιο μπορεί να φτάσει τα 3,145 δισ. ευρώ, πλέον τόκων και επιβαρύνσεων που δεν ήταν δυνατόν να υπολογιστούν
Δεν πρόκειται για φήμη, ανάρτηση ή θεωρία συνωμοσίας. Πρόκειται για επίσημη απόφαση, δημοσιευμένη στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.
Στις 10 Δεκεμβρίου 2021, με την υπ’ αριθμ. 2/114663/0025 απόφαση του τότε αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών Θεόδωρου Σκυλακάκη, το Ελληνικό Δημόσιο παρείχε εγγύηση ύψους 3.145.000.000 ευρώ προς τους ομολογιούχους υψηλής εξοφλητικής προτεραιότητας και υπέρ της ιρλανδικής εταιρείας ειδικού σκοπού Frontier Issuer Designated Activity Company.
Η εγγύηση συνδεόταν με την τιτλοποίηση απαιτήσεων της Εθνικής Τράπεζας και εντασσόταν στο περιβόητο σχέδιο «Ηρακλής» του Ν. 4649/2019.
Εγγύηση μέχρι το 2066
Η πράξη αφορά 31.450 ομολογίες υψηλής προτεραιότητας, συνολικής ονομαστικής αξίας 3,145 δισ. ευρώ, με ημερομηνία λήξης την 24η Οκτωβρίου 2066 και ετήσιο επιτόκιο 0,75%.
Το Ελληνικό Δημόσιο δεσμεύτηκε «άνευ αιρέσεως και ανέκκλητα» ότι, εάν η εταιρεία ειδικού σκοπού δεν καταβάλει οποιοδήποτε οφειλόμενο ποσό, θα το καταβάλει το ίδιο, σε πρώτη ζήτηση, προς τους ομολογιούχους υψηλής εξοφλητικής προτεραιότητας.
Και το ΦΕΚ προχωρά ακόμη περισσότερο:
«Το κόστος που θα βαρύνει το Ελληνικό Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης, ενδέχεται να ανέλθει στο ποσό των 3.145.000.000 ευρώ, πλέον των προβλεπομένων τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος των οποίων δεν μπορεί να υπολογιστεί».
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Δεν σημαίνει ότι το Δημόσιο κατέβαλε ήδη 3,145 δισ. ευρώ. Σημαίνει όμως ότι ανέλαβε μία τεράστια ενδεχόμενη υποχρέωση, η οποία, εφόσον ενεργοποιηθεί, θα επιβαρύνει το κράτος και, τελικά, τον φορολογούμενο.
Για τις εταιρείες εγγυήσεις – Για τους πολίτες πλειστηριασμοί
Εδώ αρχίζουν τα αμείλικτα πολιτικά και θεσμικά ερωτήματα.
Πώς είναι δυνατόν το Ελληνικό Δημόσιο να διαθέτει εγγυήσεις δισεκατομμυρίων για χρηματοπιστωτικές τιτλοποιήσεις, αλλά να δηλώνει ανήμπορο να προστατεύσει αποτελεσματικά την πρώτη κατοικία, τη μικρή επιχείρηση και την περιουσία του πολίτη;
Πώς γίνεται οι ομολογιούχοι υψηλής προτεραιότητας να περιβάλλονται από μία ανέκκλητη κρατική εγγύηση, ενώ ο δανειολήπτης βρίσκεται αντιμέτωπος με funds, εταιρείες διαχείρισης, κατασχέσεις και ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς;
Δεν αρκεί η απάντηση ότι «αυτό προβλέπει ο νόμος». Τους νόμους τούς ψηφίζουν κυβερνήσεις και κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες. Και οι νόμοι οφείλουν να υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον, να σέβονται το Σύνταγμα και να υπόκεινται στον έλεγχο της Δικαιοσύνης.
Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να μένει θεατής
Η Δικαστική Εξουσία δεν βρίσκεται στη συνταγματική αρχιτεκτονική της χώρας για να παρακολουθεί παθητικά τις επιλογές της εκτελεστικής και της νομοθετικής εξουσίας. Υπάρχει για να ελέγχει τη νομιμότητα, τη συνταγματικότητα και την προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη.
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι μόνο ποιος υπέγραψε την εγγύηση. Είναι ποιος ελέγχει:
- Τους όρους με τους οποίους αναλήφθηκε η κρατική υποχρέωση.
- Τους πραγματικούς δικαιούχους της προστασίας.
- Την οικονομική κατάσταση και τη μετοχική σύνθεση των εταιρειών ειδικού σκοπού.
- Τις προμήθειες που καταβάλλονται στο Δημόσιο.
- Τον σημερινό κίνδυνο κατάπτωσης της εγγύησης.
- Τη συμβατότητα ολόκληρου του μηχανισμού με το Σύνταγμα και την αρχή της ισότητας.
Ο πολίτης δεν ζητά συνθήματα. Ζητά διαφάνεια, λογοδοσία και πραγματικό δικαστικό έλεγχο.
Διότι, όταν το κράτος εγγυάται δισεκατομμύρια για τις ομολογίες αλλά αφήνει τον πολίτη μόνο απέναντι στον πλειστηριασμό, τότε ο «Ηρακλής» παύει να μοιάζει με σχέδιο σωτηρίας της οικονομίας και μετατρέπεται σε ένα τεράστιο πολιτικό και κοινωνικό ερώτημα:
Ποιον προστατεύει τελικά το Ελληνικό Δημόσιο;
Πηγή: ΦΕΚ Β΄ 5827/14.12.2021 – Επίσημο έγγραφο της ΑΑΔΕ
Σημείωση τεκμηρίωσης: Ο ισχυρισμός περί μετοχικού κεφαλαίου ενός ευρώ και η αναφορά ότι η εγγύηση διατηρείται ακόμη και σε περίπτωση ακύρωσης ολόκληρου του νόμου δεν προκύπτουν από το συγκεκριμένο τετρασέλιδο ΦΕΚ. Για να δημοσιευθούν ως βεβαιωμένα στοιχεία απαιτείται το εταιρικό έγγραφο και η ακριβής πέμπτη σελίδα που αναφέρεται στο αρχικό υλικό.