Νέο σύστημα παρακολούθησης οφειλετών, κατηγοριοποίηση με βάση την πραγματική δυνατότητα πληρωμής και αυτόματα μέτρα είσπραξης φέρνει το επιχειρησιακό σχέδιο της φορολογικής διοίκησης
Η ΑΑΔΕ αλλάζει πίστα στη διαχείριση των ληξιπρόθεσμων χρεών.
Με ένα νέο ψηφιακό σύστημα παρακολούθησης, αξιολόγησης και αυτόματης ενεργοποίησης μέτρων, η φορολογική διοίκηση επιχειρεί να ξεχωρίσει εκείνους που πραγματικά αδυνατούν να πληρώσουν από εκείνους που μπορούν, αλλά επιλέγουν να μην το κάνουν.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η μεθοδολογία PARE, δηλαδή η αξιολόγηση της ικανότητας πληρωμής, της οικονομικής συμπεριφοράς, της παλαιότητας των οφειλών και των οικονομικών γεγονότων που επηρεάζουν το προφίλ κάθε οφειλέτη.
Με απλά λόγια: η Εφορία δεν θα βλέπει πλέον μόνο το ποσό της οφειλής. Θα βλέπει ποιος χρωστά, γιατί χρωστά, αν μπορεί να πληρώσει και αν αποφεύγει συστηματικά να το κάνει.
Από την απλή ειδοποίηση στις αυτόματες κατασχέσεις
Το νέο σύστημα θα παρακολουθεί σε πραγματικό χρόνο κάθε οφειλή που γίνεται ληξιπρόθεσμη. Από την πρώτη ημέρα καθυστέρησης, ο φορολογούμενος θα μπαίνει σε ψηφιακή επιτήρηση.
Η πλατφόρμα θα κατατάσσει τους οφειλέτες σε κατηγορίες ρίσκου, με βάση το ύψος του χρέους, το ιστορικό πληρωμών και τη συνολική οικονομική συμπεριφορά τους.
Πριν από οποιοδήποτε αναγκαστικό μέτρο, θα αποστέλλονται ηλεκτρονικές ειδοποιήσεις, μέσω email ή Gov.gr Wallet, με ενημέρωση για την εκκρεμότητα και τις διαθέσιμες επιλογές ρύθμισης.
Όμως, αν ο οφειλέτης αγνοεί συστηματικά τις προειδοποιήσεις, τότε το σύστημα θα μπορεί να ενεργοποιεί αυτόματα μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, όπως κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών ή κατασχέσεις εις χείρας τρίτων.
Το κράτος θέλει να ξέρει ποιος δεν μπορεί και ποιος δεν θέλει
Η λογική του νέου μοντέλου είναι σαφής:
να μη χάνονται χρόνος και πόροι σε υποθέσεις που δεν έχουν πραγματική εισπρακτική προοπτική, αλλά και να μη μένουν στο απυρόβλητο όσοι έχουν περιουσία ή εισοδήματα και παρ’ όλα αυτά δεν τακτοποιούν τις υποχρεώσεις τους.
Οι πραγματικά αδύναμοι οφειλέτες θα μπορούν να οδηγούνται σε ρυθμίσεις, όπως η πάγια ρύθμιση ή ο εξωδικαστικός μηχανισμός. Αντίθετα, όσοι απορρίπτουν προτεινόμενες λύσεις χωρίς σοβαρή αιτιολογία θα βρίσκονται αντιμέτωποι με πιο άμεσες και αυτοματοποιημένες διαδικασίες είσπραξης.
Εδώ βρίσκεται και το μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό στοίχημα:
να λειτουργήσει το σύστημα ως εργαλείο δικαιοσύνης και όχι ως ένας ακόμη τυφλός εισπρακτικός μηχανισμός απέναντι στους οικονομικά εξαντλημένους πολίτες.
Τα ληξιπρόθεσμα χρέη έχουν εκτοξευθεί
Η νέα στρατηγική έρχεται σε μια περίοδο όπου τα χρέη προς την Εφορία έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στο δημοσίευμα, μόνο τον Μάρτιο οι απλήρωτοι φόροι έφτασαν τα 840 εκατ. ευρώ, ενώ τα νέα ληξιπρόθεσμα χρέη στο πρώτο τρίμηνο του 2026 ανήλθαν στα 2,819 δισ. ευρώ.
Ο αριθμός των οφειλετών αυξήθηκε κατά 30,31%, φτάνοντας τα 4.797.755 φυσικά και νομικά πρόσωπα, από 3.681.752 τον Φεβρουάριο του 2026.
Πάνω από 2,3 εκατομμύρια φορολογούμενοι βρίσκονται αντιμέτωποι με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, ενώ σε 1.684.592 οφειλέτες έχουν ήδη επιβληθεί τέτοια μέτρα.
Το συνολικό ληξιπρόθεσμο χρέος προς την Εφορία ανέρχεται στα 114,516 δισ. ευρώ, από τα οποία τα 35,264 δισ. ευρώ χαρακτηρίζονται ανεπίδεκτα είσπραξης. Έτσι, το θεωρητικά εισπράξιμο υπόλοιπο διαμορφώνεται στα 79,252 δισ. ευρώ.
Το ερώτημα είναι ποιος θα προστατευθεί και ποιος θα πιεστεί
Η χρήση τεχνητής νοημοσύνης και Big Data μπορεί να κάνει τη φορολογική διοίκηση πιο αποτελεσματική. Μπορεί να μειώσει τη γραφειοκρατία, να εντοπίσει τους στρατηγικούς κακοπληρωτές και να αυξήσει τα δημόσια έσοδα.
Μπορεί, όμως, αν δεν υπάρξουν ισχυρές δικλίδες προστασίας, να μετατραπεί και σε έναν μηχανισμό διαρκούς πίεσης πάνω σε πολίτες και μικρές επιχειρήσεις που βρίσκονται ήδη σε πραγματική οικονομική ασφυξία.
Γιατί άλλο είναι ο έχων που δεν πληρώνει.
Και άλλο ο πολίτης που δεν μπορεί να πληρώσει επειδή έχει ήδη γονατίσει.
Το νέο ψηφιακό σύστημα της ΑΑΔΕ μπορεί να γίνει εργαλείο φορολογικής δικαιοσύνης.
Αλλά μόνο αν χτυπήσει εκείνους που κρύβονται πίσω από περιουσίες, εταιρείες και τεχνάσματα — και όχι εκείνους που απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν μέχρι το τέλος του μήνα.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν το κράτος μπορεί πλέον να βρίσκει ποιος χρωστά.
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν μπορεί επιτέλους να ξεχωρίζει ποιος κοροϊδεύει και ποιος πνίγεται.