Υπάρχουν καλλιτέχνες που γράφουν ιστορία με τα τραγούδια τους. Και υπάρχουν καλλιτέχνες που δίνουν μαθήματα ζωής με τις επιλογές τους. Η Χαρούλα Αλεξίου ανήκει και στις δύο κατηγορίες.
Σε πρόσφατη συνέντευξή της, μίλησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την απόφαση να αποχαιρετήσει το τραγούδι. Δεν το έκανε από πίκρα ούτε από κούραση, αλλά από βαθιά αυτογνωσία και σεβασμό προς την τέχνη της και το κοινό της. «Κάποια στιγμή η φωνή μου έπαψε να με υπακούει… Δεν ήθελα να συνεχίσω με μια ‘αναπηρία’. Ήθελα η Αλεξίου να μείνει εκεί που βρίσκεται, να μην ευτελιστεί», είπε.
Λόγια που φανερώνουν έναν σπάνιο συνδυασμό: την ταπεινότητα να παραδεχθεί κανείς ότι χάνει κομμάτι της δύναμής του και την αξιοπρέπεια να επιλέξει να φύγει πριν αλλοιωθεί η εικόνα που ο ίδιος δημιούργησε.
Ο γιος της, Μάνος Θεοφίλου, υπογράμμισε το μέγεθος αυτής της απόφασης: «Θέλει τεράστια εσωτερική δύναμη για να πει κάποιος ‘ώπα, ως εδώ ήταν, παιδιά, αποχωρώ με ψηλά το κεφάλι’». Και πράγματι, δεν είναι απλώς η καριέρα που τερματίζει κανείς· είναι η ίδια του η ζωή, αφού για την Αλεξίου η μουσική ήταν ταυτισμένη με την ύπαρξή της.
Η επιλογή της Χαρούλας Αλεξίου μας θυμίζει ότι ο καλλιτέχνης δεν κρίνεται μόνο από τις επιτυχίες του, αλλά και από τον τρόπο που αποχωρεί. Δεν είναι σύνηθες, ιδίως στη μουσική σκηνή, να βλέπουμε πρόσωπα που ξέρουν να σταματούν στην ώρα τους. Κι όμως, αυτή η απόφαση είναι που αναδεικνύει ακόμα περισσότερο το μέγεθος του καλλιτέχνη: η ικανότητα να πει «ως εδώ», κρατώντας άθικτο το κύρος και την παρακαταθήκη του.
Η Αλεξίου έδωσε αμέτρητα τραγούδια, στιγμές και συγκινήσεις. Και με τον τρόπο που έκλεισε το κεφάλαιο του τραγουδιού, χάρισε ένα ακόμη μάθημα: ότι η αξιοπρέπεια και η αυτογνωσία είναι οι πιο ακριβές νότες στη μελωδία μιας ζωής.
