Τις τελευταίες ώρες κυκλοφορεί έντονη κριτική για τη συνεδρίαση της ΔΕΕΠ Εύβοιας και προσωπικά για τον πρόεδρό της. Η εικόνα που επιχειρείται να περάσει είναι ότι δήθεν πρόκειται για “one man show”, για “κλειστές πόρτες” και για έναν μηχανισμό που λειτουργεί αυθαίρετα. Αυτή η ανάγνωση όμως δεν είναι η μόνη, ούτε κατ’ ανάγκη η πιο ρεαλιστική. Υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση: ότι η ΔΕΕΠ λειτουργεί –ή προσπαθεί να λειτουργήσει– ως θεσμικό κομματικό όργανο, όχι ως ανοιχτή λαϊκή συνέλευση χωρίς διαδικασία, χωρίς πλαίσιο και χωρίς ευθύνη.
1) “Ανοιχτή συνεδρίαση” δεν σημαίνει “όποιος θέλει μπαίνει”
Η βασική παρεξήγηση ξεκινά από τον όρο “ανοιχτή”. Σε κάθε οργανωμένο πολιτικό κόμμα, τα κομματικά όργανα έχουν εκλεγμένη σύνθεση και σαφές δικαίωμα συμμετοχής. “Ανοιχτή” μπορεί να σημαίνει ενημερωτική διάσταση, διεύρυνση επικοινωνίας, παρουσία φίλων/μελών υπό προϋποθέσεις – όχι όμως κατάργηση του καταστατικού ή μετατροπή μιας συνεδρίασης σε ανοιχτό ακροατήριο.
Αν ο πρόεδρος επέμεινε ότι μέσα βρίσκονται οι εκλεγμένοι, αυτό μπορεί να είναι ορθή εφαρμογή διαδικασίας και όχι “πόρτα”.
2) Όταν ένα όργανο έχει περάσει κρίση, πρώτα μπαίνει τάξη – μετά ανοίγει
Η ΔΕΕΠ Εύβοιας βγήκε από μια περίοδο έντασης και συζητήσεων που τραυμάτισαν την εικόνα της. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η διοικητική λογική είναι συγκεκριμένη:
- πρώτα αποκαθιστάς πειθαρχία και κανονικότητα,
- μετά κάνεις μαζικά ανοίγματα.
Το αντίστροφο οδηγεί σε νέους καβγάδες, διαρροές, κακοποίηση της διαδικασίας και μόνιμη αποσταθεροποίηση. Άρα η “σφιχτή” συνεδρίαση δεν είναι απαραίτητα αυταρχισμός. Μπορεί να είναι διαχείριση κινδύνου για να μη ξαναγίνει το όργανο πεδίο εσωτερικής σύγκρουσης.
3) Ο φωτογράφος δεν είναι “λογοκρισία” – είναι έλεγχος επικοινωνίας
Η παρουσία φωτογράφου/εικονολήπτη σε κομματικές συναντήσεις, ειδικά όταν αυτές έχουν ένταση, είναι σύνηθες να γίνεται με συγκεκριμένους όρους. Όχι για να “κρυφτούν” πράγματα, αλλά για να:
- αποφευχθούν διαστρεβλώσεις (π.χ. 10 δευτερόλεπτα από μια ένταση να γίνουν τίτλος),
- μη μετατραπεί μια συνεδρίαση σε τηλεοπτικό ριάλιτι,
- υπάρχει ενιαία γραμμή εικόνας του κόμματος.
Αν κάποιοι θέλουν πλήρη “ελεύθερη κάλυψη”, ας πουν καθαρά ότι ζητούν να είναι τα εσωτερικά του κόμματος μόνιμα σε live μετάδοση. Αυτό όμως δεν είναι λειτουργία οργάνου. Είναι επικοινωνιακή αυτοϋπονόμευση.
4) Οι “θέσεις” δεν είναι ρουσφέτι – είναι εργαλείο οργάνωσης
Η κριτική για “μοίρασμα θέσεων” συχνά ακούγεται πια ως αυτόματη κατηγορία. Όμως σε μια ΔΕΕΠ, οι αρμοδιότητες (τομείς, οργανωτικά, δράσεις) είναι αναγκαίες για να δουλέψει το δίκτυο.
Αν ο πρόεδρος αναθέτει ρόλους, αυτό μπορεί να σημαίνει το αυτονόητο:
- βάζει ανθρώπους σε συγκεκριμένα καθήκοντα,
- μετράει απόδοση,
- ζητά παραδοτέα.
Αλλιώς, η ΔΕΕΠ μένει “σφραγίδα”, χωρίς καμία λειτουργική παραγωγή.
5) Η “ένταση” μεταξύ στελεχών δεν αποδεικνύει ευθύνη του προέδρου
Το ότι δύο άνθρωποι διαφώνησαν ή ήρθαν σε ένταση δεν αποδεικνύει αυτομάτως ότι “φταίει ο πρόεδρος”. Η πολιτική οργάνωση δεν είναι ψυχοθεραπευτική ομάδα. Οι αντιπαλότητες υπάρχουν ήδη, οι φιλοδοξίες επίσης. Αν κάθε φορά που κάποιος τσακώνεται φορτώνεται στον πρόεδρο, τότε κανείς δεν μπορεί να διοικήσει.
6) Για την κριτική “δοκιμάστηκε και κρίθηκε”: η Δημοκρατία δίνει δεύτερες ευκαιρίες
Η ρητορική “ήταν ανύπαρκτος” είναι εύκολη, αλλά δεν είναι επιχείρημα. Σε κάθε πολιτικό χώρο, οι άνθρωποι κρίνονται από την τρέχουσα θητεία και από συγκεκριμένα αποτελέσματα – όχι από χαρακτηρισμούς.
Και, κυρίως, αν υπάρχει εκλογή ή νομιμοποίηση εντός διαδικασιών, τότε αυτό λέγεται πολιτική πραγματικότητα. Όποιος διαφωνεί, έχει δρόμο θεσμικό:
- προτάσεις,
- εναλλακτικές,
- οργανωμένη αντιπολίτευση,
- επόμενη κάλπη.
Όχι “κανιβαλισμό” και προσωπικές ετικέτες.
7) Η ουσία: Η ενότητα δεν χτίζεται με “όλοι μέσα, όλα στον αέρα”
Η ενότητα σε ένα κόμμα δεν χτίζεται με την ψευδαίσθηση ότι δεν υπάρχουν κανόνες. Χτίζεται όταν:
- οι εκλεγμένοι κάνουν τη δουλειά τους,
- οι ρόλοι είναι καθαροί,
- οι αποφάσεις βγαίνουν και εφαρμόζονται,
- η δημόσια εικόνα προστατεύεται από εσωτερικούς εμφυλίους.
Όποιος θεωρεί ότι “ενότητα” σημαίνει να μπορεί οποιοσδήποτε να μπαίνει σε συνεδριάσεις, να τραβάει βίντεο, να κάνει ζωντανές διαρροές και να μετατρέπει το όργανο σε πεδίο προσωπικής δικαίωσης, στην πραγματικότητα ζητά το αντίθετο: μόνιμη διάλυση.
Η ΔΕΕΠ δεν χρειάζεται άλλο θόρυβο. Χρειάζεται δομή, διαδικασία, αρμοδιότητες και πειθαρχία. Αν ο πρόεδρος κινείται προς αυτή την κατεύθυνση, τότε το να τον βαφτίζουμε “σατράπη” δεν είναι πολιτική κριτική. Είναι εσωκομματική εμπάθεια.
Και μια τελευταία παρατήρηση: όταν μια οργάνωση προσπαθεί να σταθεί όρθια, το πιο εύκολο πράγμα είναι να την πυροβολείς καθημερινά. Το δύσκολο είναι να βάλεις πλάτη να λειτουργήσει. Εκεί θα φανεί ποιος θέλει πραγματικά “ενότητα” και ποιος απλώς θέλει να κερδίσει πόντους από τη σύγκρουση.