Ζούμε ημέρες δεξιάς παράνοιας.
Η διεθνής αυθαιρεσία παρουσιάζεται ως «ευθύνη», η στρατιωτική κλιμάκωση ως «σταθερότητα» και όποιος τολμά να μιλήσει για ειρήνη αντιμετωπίζεται σχεδόν ως ύποπτος.
Αν ο Τραμπ ήταν από χωριό της Ελλάδας, θα έλεγαν απλά πως «έχει κόψει καπίστρι».
Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για έναν γραφικό τύπο. Μιλάμε για έναν πλανητάρχη που παίζει με τη φωτιά, για έναν εγκληματία πολέμου που σπρώχνει την περιοχή στην άβυσσο και για μια ευρωπαϊκή ηγεσία θλιβερή, μικρή και πολιτικά ανίκανη να υπερασπιστεί ακόμη και τις ίδιες τις αρχές που διακηρύσσει.
Η καταστροφή της ανθρωπότητας δεν έρχεται μόνο από την πρώτη παρανομία.
Έρχεται όταν η πρώτη παρανομία γίνεται άλλοθι για μια δεύτερη, μεγαλύτερη, πιο βίαιη, πιο επικίνδυνη.
Έρχεται όταν το Διεθνές Δίκαιο εφαρμόζεται επιλεκτικά.
Όταν η εισβολή καταγγέλλεται μόνο αν δεν τη διαπράττουν οι «σωστοί σύμμαχοι».
Όταν η βαρβαρότητα αποκτά γεωπολιτικό άλλοθι.
Εκεί έχουμε φτάσει.
Στο σημείο όπου όποιος υπερασπίζεται την ειρήνη βαφτίζεται «ακραίος».
Όπου όποιος αντιτίθεται σε παράνομες επιθέσεις κατά ανεξάρτητων κρατών κατηγορείται σχεδόν ως συνοδοιπόρος θεοκρατικών καθεστώτων.
Όπου η προπαγάνδα δεν προσπαθεί καν να πείσει· απαιτεί απλώς υποταγή.
Και μέσα σε αυτό το τοξικό τοπίο, οι ηγέτες της Γηραιάς Ηπείρου αποδεικνύονται νάνοι των περιστάσεων.
Άβουλοι, φοβικοί, χωρίς στρατηγική αυτονομία, χωρίς πολιτικό θάρρος, χωρίς τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να πουν ότι ο νόμος δεν μπορεί να ισχύει μόνο για τους αδύναμους και να αναστέλλεται για τους ισχυρούς.
Έχουν μετακινηθεί τόσο δεξιά, τόσο κυνικά και τόσο υποτελώς, ώστε ένας μετριοπαθής σοσιαλδημοκράτης όπως ο Σάντσεθ να μοιάζει σχεδόν επαναστάτης.
Για την Ελλάδα, όμως, το ζήτημα δεν είναι θεωρητικό.
Είναι εθνικό, θεσμικό και πατριωτικό.
Η χώρα δεν έχει κανένα συμφέρον να χειροκροτεί την αποσταθεροποίηση, να νομιμοποιεί τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου ή να μετατρέπεται σε πρόθυμο εξάρτημα ξένων σχεδιασμών.
Η θέση της Ελλάδας οφείλει να είναι καθαρή: υπεράσπιση της νομιμότητας, προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο, σταθερότητα στην περιοχή, άρνηση της πολεμικής τυφλότητας.
Αυτός είναι ο πραγματικός πατριωτισμός.
Όχι οι κραυγές. Όχι η δουλοπρέπεια. Όχι η υποταγή στα κελεύσματα των ισχυρών.
Πατριωτισμός είναι να υπερασπίζεσαι την ειρήνη όταν γύρω σου θεοποιούν τον πόλεμο.
Και κάτι ακόμη:
οι πανάκριβοι εξοπλισμοί, που διαχρονικά μυρίζουν και μίζα, και ο ελληνικός στρατός υπάρχουν για έναν λόγο: για την άμυνα της χώρας.
Όχι για να φυλάνε τις βάσεις των ιμπεριαλιστών.
Όχι για να υπηρετούν ξένα συμφέροντα.
Όχι για να εμπλέκουν την Ελλάδα σε επικίνδυνα παιχνίδια ισχύος που δεν έχουν καμία σχέση με την ασφάλεια του ελληνικού λαού.
Όταν η ειρήνη στοχοποιείται και ο πόλεμος ξεπλένεται, δεν μιλάμε απλώς για πολιτική υποκρισία.
Μιλάμε για την πλήρη ηθική χρεοκοπία ενός κόσμου που έχει παραδώσει το τιμόνι στους πιο επικίνδυνους.