Πριν διαφημιστεί μια παραλία και προσκληθεί κόσμος να την επισκεφθεί, πρέπει να απαντηθεί ένα απλό ερώτημα: αντέχει αυτή η παραλία αυτό που της φορτώνουμε;
Ο Λυμνιώνας δεν είναι απλώς μια όμορφη παραλία της Εύβοιας. Είναι ένας τόπος που κάθε καλοκαίρι δοκιμάζεται από την ανεξέλεγκτη παρουσία σκηνών, από την έλλειψη βασικών υποδομών και από την ανοχή μιας κατάστασης που όλοι βλέπουν, αλλά λίγοι τολμούν να πουν καθαρά.
Όταν σε έναν χώρο χωρίς επαρκείς υποδομές συγκεντρώνονται δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι, όταν δεν υπάρχουν οι αναγκαίες παροχές νερού, υγιεινής, καθαριότητας και ελέγχου, τότε δεν μιλάμε για τουριστική προβολή. Μιλάμε για εγκατάλειψη.
Η Εύβοια δεν χρειάζεται επισκέπτες που αφήνουν πίσω τους σκουπίδια, ακαθαρσίες και εικόνες ντροπής. Χρειάζεται ανθρώπους που σέβονται τον τόπο. Χρειάζεται κανόνες. Χρειάζεται Δήμο παρόντα. Χρειάζεται ελέγχους. Χρειάζεται προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και των κατοίκων.
Και κυρίως χρειάζεται να σταματήσει αυτή η υποκρισία: από τη μία να διαφημίζονται οι παραλίες ως «παράδεισοι» και από την άλλη να γίνεται πως δεν βλέπει κανείς τι συμβαίνει κάθε Ιούλιο και Αύγουστο.
Αν το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται στη συγκεκριμένη περιοχή, τότε η Πολιτεία, ο Δήμος και οι αρμόδιες υπηρεσίες οφείλουν να εφαρμόσουν τον νόμο. Όχι επιλεκτικά. Όχι μετά τις καταγγελίες. Όχι όταν η παραλία έχει ήδη μετατραπεί σε υπαίθριο χάος.
Ο Λυμνιώνας δεν είναι ξέφραγο αμπέλι.
Δεν είναι χώρος ασυδοσίας.
Δεν είναι δοκιμαστήριο ανοχής για κάθε καλοκαιρινή αυθαιρεσία.
Η Εύβοια θέλει τουρισμό. Αλλά θέλει τουρισμό με σεβασμό. Όχι παραλίες-χαβούζες. Όχι ανεξέλεγκτες σκηνές. Όχι σιωπή από τους αρμοδίους.
Και αν χρειαστεί, οι εικόνες θα μιλήσουν από μόνες τους. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να τελειώσει το παραμύθι της «ανάπτυξης» που αφήνει πίσω της μόνο βρωμιά, αδιαφορία και ντροπή.