Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την «πρόωρη αποπληρωμή» δανείων ύψους 5,29 δισ. ευρώ προς τον μηχανισμό στήριξης του 2010 — τα γνωστά GLF (Greek Loan Facility). Με τον γνώριμο επικοινωνιακό στόμφο, παρουσιάζει την πράξη αυτή ως «σβήσιμο ενός ακόμη κομματιού του μνημονιακού χρέους» και ως απόδειξη «οικονομικής ωριμότητας» της χώρας.
Η πραγματικότητα, όμως, είναι αμείλικτη: κανένα χρέος δεν σβήνεται, απλώς ανακυκλώνεται.
Η κυβέρνηση δανείζεται εκ νέου από τις αγορές με υψηλότερο επιτόκιο, για να αποπληρώσει δάνεια που είχαν χαμηλότερο κόστος. Το μόνο που αλλάζει είναι ο τίτλος του πιστωτή — όχι το βάρος για τον φορολογούμενο.
Από το Euribor +0,5% στο 5%
Τα δάνεια GLF επιβαρύνονταν με επιτόκιο Euribor + 0,5%, δηλαδή περίπου 4,2%.
Τα νέα ομόλογα που εκδίδει το ελληνικό δημόσιο φέρουν επιτόκια κοντά στο 4,7–5%.
Πρόκειται για καθαρά ακριβότερο δανεισμό, που επιβαρύνει τους μελλοντικούς προϋπολογισμούς, χωρίς καμία πραγματική ωφέλεια.
Παρ’ όλα αυτά, ο πολίτης καλείται να πιστέψει πως «εξοφλούμε».
Στην ουσία, ξαναδανειζόμαστε για να φτιάξουμε τίτλους ειδήσεων.
Το χρέος φουσκώνει, τα εισοδήματα βουλιάζουν
Στις 31.12.2024 το δημόσιο χρέος ανήλθε στα 422 δισ. ευρώ, όταν το 2009 –τη χρονιά της χρεοκοπίας– βρισκόταν στα 299 δισ. ευρώ.
Παρά τα πλεονάσματα, τα ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας, τους πλειστηριασμούς και τη φορολογική καταιγίδα, το κράτος χρωστά περισσότερο από ποτέ.
Την ίδια στιγμή, η κοινωνία αιμορραγεί οικονομικά:
- Το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών μειώθηκε κατά 3,3% το πρώτο τρίμηνο του 2025.
- Οι αποταμιεύσεις είναι αρνητικές (-7,2%), όταν στην ΕΕ είναι στο +14,5%.
- Το κόστος στέγασης απορροφά έως 60% του καθαρού μισθού.
- Η σωρευτική ακρίβεια σε βασικά αγαθά ξεπερνά κάθε όριο: μοσχάρι +377%, αρνί +209%, ρεύμα +110%.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της οικονομίας – όχι τα διαφημιστικά δελτία του ΥΠΟΙΚ.
Μια χώρα που «προοδεύει» μόνο στους δείκτες προπαγάνδας
Η Ελλάδα παραμένει η χειρότερη χώρα της ΕΕ σε όρους υποκειμενικής φτώχειας.
Είναι στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως όσον αφορά τα εμπόδια στην ίδρυση και λειτουργία επιχειρήσεων.
Η διαφθορά έχει παγιωθεί, όπως αποδεικνύουν τα σκάνδαλα σε οργανισμούς όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ.
Τα funds ληστεύουν κατοικίες με την ανοχή του κράτους.
Και η ΑΑΔΕ ή ο ΕΦΚΑ λειτουργούν όχι ως δημόσιες υπηρεσίες, αλλά ως εισπρακτικοί βραχίονες μιας κυβέρνησης που έχει εξαντλήσει τη φοροδοτική ικανότητα της κοινωνίας.
Το τέλος της αυταπάτης
Η κυβέρνηση μπορεί να αλλάζει λογιστικές στήλες και να μοιράζει δελτία τύπου, αλλά δεν μπορεί να αλλάξει τη ζωή των πολιτών με επικοινωνιακά τρικ.
Η χώρα δεν χρειάζεται «συμβολικές εξοφλήσεις» – χρειάζεται παραγωγική ανασυγκρότηση, φορολογική δικαιοσύνη και ανάκτηση της αγοραστικής δύναμης.
Όσο το δημόσιο χρέος φουσκώνει, οι τιμές ανεβαίνουν και η φτώχεια βαθαίνει, η κοινωνία θα κινείται στα όρια της αντοχής της.
Και κάποια στιγμή, όπως πάντα, θα ειπωθεί συλλογικά το «δεν πάει άλλο».
Η ιστορία μάς διδάσκει τι ακολουθεί μετά — εκεί όπου οι κυβερνήσεις αρνούνται να διδαχθούν.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους τίτλους θριάμβου. Χρειάζεται αλήθεια, ευθύνη και δικαιοσύνη.