Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια αθόρυβη, αλλά βαθιά καταστροφική κρίση: όχι πια την οικονομική κατάρρευση των μνημονίων, αλλά την εξάντληση των πολιτών της μέσω μιας φορολογικής πολιτικής που λειτουργεί σαν μηχανισμός αφαίμαξης. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η χώρα κατέγραψε από το 2010 μία από τις μεγαλύτερες αυξήσεις φόρων ως ποσοστό του ΑΕΠ — όχι επειδή παράγει περισσότερο, αλλά επειδή εισπράττει περισσότερα από έναν πληθυσμό που παράγει λιγότερα, κερδίζει λιγότερα και διαθέτει λιγότερα.
Το κράτος δεν φορολογεί ανάπτυξη φορολογεί επιβίωση.
Κι ενώ η ελληνική οικονομία παραμένει καθηλωμένη, το 2025 οι πραγματικοί μισθοί μάς τοποθετούν στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η μεσαία τάξη — κάποτε η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας — έχει αποδεκατιστεί. Η κατώτερη έχει οδηγηθεί στην εξαθλίωση. Ταυτόχρονα, οι έμμεσοι φόροι και ο πληθωρισμός λειτουργούν ως «κρυφός» φόρος φτώχειας, που δεν καταγράφεται σε δελτία Τύπου, αλλά στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.
Το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς οικονομική πίεση. Είναι κοινωνική διάλυση.
Τέσσερα εκατομμύρια πολίτες έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές στο Δημόσιο. Τα σπίτια τους βγαίνουν σε πλειστηριασμούς, περνώντας στα χέρια επενδυτικών σχημάτων. Η χώρα χάνει τον ιδιοκτησιακό της ιστό. Την ίδια στιγμή, το δημόσιο χρέος εκτινάσσεται. Το εξωτερικό χρέος παραμένει δυσθεώρητο. Παρά την υπερφορολόγηση, τίποτα δεν μειώνεται — όλα αυξάνονται, εκτός από το επίπεδο ζωής.
Αν αυτό δεν είναι οικονομικό παράδοξο, είναι πολιτική επιλογή.
Κι όλα αυτά μέσα σε μια χώρα που γερνάει και αδειάζει. Μόλις δύο εργαζόμενοι στηρίζουν έναν συνταξιούχο. Οι νέοι μισθοί δεν επαρκούν ούτε για την αποπληρωμή της καθημερινότητας, πόσο μάλλον για οικογένεια, κατοικία ή αποταμίευση. Το δημογραφικό δεν είναι πρόβλημα του μέλλοντος — είναι ήδη η ταφόπλακα του ασφαλιστικού και της παραγωγικής βάσης της χώρας.
Αν συνεχίσουμε έτσι, δεν θα συζητάμε για ανάπτυξη. Θα συζητάμε για διαδοχή πληθυσμού.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλο φορολογικό ρεκόρ. Χρειάζεται πολιτική αλλαγή προτεραιοτήτων:
- Λιγότερη φορολογία κατανάλωσης που πλήττει τους αδύναμους.
- Αύξηση πραγματικών μισθών, όχι μόνο ονομαστικών.
- Ανάκτηση ιδιοκτησίας και κατοικίας από τους πολίτες.
- Στήριξη των παραγωγικών δυνάμεων, όχι λογιστικών στόχων.
Γιατί στο τέλος, τα δημόσια οικονομικά δεν είναι αριθμοί· είναι άνθρωποι.
Κι αυτή τη στιγμή, οι άνθρωποι εξαντλούνται.
Η Ελλάδα δεν πεθαίνει από έλλειψη πόρων.
Πεθαίνει από έλλειψη προτεραιοτήτων.