Πολλοί πιστεύουν ότι φτώχεια σημαίνει να μην έχεις χρήματα. Υπάρχει όμως μια άλλη φτώχεια, πιο σιωπηλή, πιο αόρατη και πολύ πιο βαθιά: ο φόβος να δείξεις αυτό που νιώθεις.
Να αγαπάς και να μην το λες.
Να νοιάζεσαι και να το κρύβεις.
Να θέλεις να συγχωρέσεις και να σε κρατάει πίσω ο εγωισμός.
Να νιώθεις ευγνωμοσύνη και να την καταπίνεις από φόβο, υπερηφάνεια ή ανασφάλεια.
Η αγάπη, η τρυφερότητα, η συγχώρεση και η ευγνωμοσύνη δεν έχουν αξία όταν μένουν φυλακισμένες μέσα μας. Αξίζουν όταν εκφράζονται. Όταν γίνονται λόγος, πράξη, βλέμμα, αγκαλιά, παρουσία.
Γιατί όταν κρατάμε μέσα μας όσα θα μπορούσαν να ενώσουν, φτωχαίνουμε πρώτα εμείς. Και μετά φτωχαίνουν οι σχέσεις μας.
Ο αληθινός πλούτος δεν μετριέται μόνο με αυτά που έχουμε, αλλά με αυτά που έχουμε το θάρρος να δώσουμε.
Και μια καρδιά που αγαπά και το δείχνει, δεν είναι ποτέ φτωχή.