Υπάρχει ένα όριο στο πολιτικό θράσος. Και η τελευταία ανάρτηση της δημάρχου Χαλκιδέων για τον χώρο του ΟΣΕ δείχνει ότι αυτό το όριο έχει давно ξεπεραστεί. Γιατί χρειάζεται πραγματικά μεγάλο επικοινωνιακό θράσος για να παρουσιάζεις ως επιτυχία ένα έργο που ακόμη δεν υπάρχει.
Η πόλη βλέπει εγκατάλειψη, καθυστέρηση και εικόνα ντροπής. Η δημοτική αρχή βλέπει «παγκόσμια διαφήμιση». Η πόλη περιμένει αποτέλεσμα. Η δήμαρχος μοιράζει δικαιολογίες, μελέτες, “εντάξεις”, “εγκρίσεις” και μελλοντικούς χρόνους. Δηλαδή τίποτα χειροπιαστό.
Πουλάει success story εκεί που υπάρχει μόνο καθυστέρηση
Η ανάρτηση είναι αποκαλυπτική. Όχι για όσα υποτίθεται ότι έγιναν, αλλά για όσα δεν έγιναν.
Μας λέει ότι το κτίριο δεν ανήκει στον Δήμο.
Μας λέει ότι ο περιβάλλων χώρος στρώθηκε με αδρανή υλικά.
Μας λέει ότι υπάρχουν μελέτες.
Μας λέει ότι το έργο εντάχθηκε προς χρηματοδότηση.
Μας λέει ότι όταν έρθουν τα λεφτά, θα δημοπρατηθεί.
Δηλαδή τι ακριβώς πανηγυρίζει;
Ότι μετά από τόσα χρόνια δεν έχει παραδοθεί τίποτα;
Ότι η αποθήκη παραμένει αποθήκη υποσχέσεων;
Ότι η δημοτική αρχή ζητά χειροκρότημα όχι για έργο, αλλά για χαρτιά;
Αυτό δεν είναι απολογισμός διοίκησης. Είναι μνημείο πολιτικής γύμνιας.
Η πόλη δεν χρειάζεται άλλες αναρτήσεις. Χρειάζεται ντροπή και έργο
Η Χαλκίδα έχει κουραστεί να ακούει την ίδια κασέτα.
Κάθε φορά που αναδεικνύεται ένα πρόβλημα, η απάντηση είναι μία: φταίνε οι συνθήκες, φταίνε οι διαδικασίες, φταίνε οι εγκρίσεις, φταίει ο ένας, φταίει ο άλλος — ποτέ η ίδια η διοίκηση.
Μόνο που ο κόσμος δεν ψήφισε μια δημοτική αρχή για να ακούει εξηγήσεις.
Την ψήφισε για να λύνει προβλήματα.
Για να τρέχει έργα.
Για να αλλάζει την εικόνα της πόλης.
Για να παραδίδει αποτέλεσμα.
Και εδώ το αποτέλεσμα είναι μπροστά στα μάτια όλων:
ένας χώρος που αντί να αποτελεί στολίδι, παραμένει σύμβολο αδράνειας, καθυστέρησης και δημοτικής ανεπάρκειας.
Το πιο προκλητικό δεν είναι η αποτυχία. Είναι η προσπάθεια να βαφτιστεί επιτυχία
Αν η δήμαρχος έβγαινε και έλεγε:
«Ναι, καθυστερήσαμε. Ναι, η εικόνα δεν τιμά την πόλη. Ναι, έχουμε δρόμο ακόμη»,
θα υπήρχε τουλάχιστον ένα ίχνος ειλικρίνειας.
Αντί γι’ αυτό, επιλέγει το γνωστό μοντέλο της αυτάρεσκης προπαγάνδας:
παίρνει μια ανολοκλήρωτη υπόθεση, τη στολίζει με διοικητικές λέξεις και την παρουσιάζει σαν μεγάλο βήμα προόδου.
Μόνο που η κοινωνία δεν είναι αφελής.
Ξέρει να ξεχωρίζει το έργο από το περιτύλιγμα.
Ξέρει να ξεχωρίζει την πραγματικότητα από το Facebook.
Και ξέρει πολύ καλά ότι η «παγκόσμια διαφήμιση» μιας πόλης δεν περνά μέσα από εγκαταλελειμμένους χώρους, πρόχειρες παρεμβάσεις και υποσχέσεις για αργότερα.
ΟΣΕ Χαλκίδας: πολλά λόγια, μηδέν τελικό αποτέλεσμα
- Ιούλιος 2022: Συμβασιοποιείται το έργο αξιοποίησης.
- Μετά: Έρχεται η πυρκαγιά και γίνεται το μόνιμο άλλοθι για τα πάντα.
- 2023–2025: Η πόλη δεν βλέπει το έργο που της είχαν υποσχεθεί.
- Νοέμβριος 2025: Γίνεται, όπως λέει η δήμαρχος, νέα στρώση με αδρανή υλικά στον χώρο.
- Μάρτιος 2026: Το έργο εντάσσεται προς χρηματοδότηση.
- Σήμερα: Καμία αποκατάσταση, καμία ουσιαστική αξιοποίηση, καμία πολιτιστική λειτουργία. Μόνο νέα ανάρτηση.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι δεν έκαναν το έργο.
Το πρόβλημα είναι ότι νομίζουν πως μπορούν να κοροϊδεύουν μια ολόκληρη πόλη παρουσιάζοντας την καθυστέρηση ως επίτευγμα.
Η Χαλκίδα όμως δεν ζει από αναρτήσεις.
Ζει — ή βουλιάζει — από το αποτέλεσμα.
Και εδώ το αποτέλεσμα φωνάζει: πολλά λόγια, λίγη ντροπή, καθόλου έργο.