Ο βουλευτής Εύβοιας εμφανίζεται συχνά με παρεμβάσεις, ερωτήσεις και δηλώσεις. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι απλό: τι άλλαξε στην καθημερινότητα της Εύβοιας;
Η Εύβοια δεν ζητά άλλες ευχές. Δεν ζητά άλλες παρουσίες σε εκδηλώσεις, άλλες φωτογραφίες, άλλα δελτία Τύπου και άλλες γενικές διαβεβαιώσεις ότι «το θέμα παρακολουθείται». Ζητά καθαρές απαντήσεις.
Ο Θανάσης Ζεμπίλης είναι βουλευτής Εύβοιας της Νέας Δημοκρατίας και, σύμφωνα με τη Βουλή, μετέχει σε επιτροπές όπως η Διαρκής Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, η Ειδική Μόνιμη Επιτροπή για τις αποφάσεις του ΕΔΔΑ και η Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Περιφερειών. Άρα δεν είναι ένας απλός παρατηρητής. Είναι θεσμικός εκπρόσωπος ενός νομού που πνίγεται στα προβλήματα.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό ερώτημα: εκτός από ευχές, τι έχει γίνει;
Ναι, υπάρχουν κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις. Υπάρχει ερώτηση για τις ΑΠΕ, όπου ζητείται ειδική μέριμνα για την Εύβοια ως περιοχή κορεσμένη από την υπερσυγκέντρωση αιολικών, με το ίδιο το κείμενο να αναφέρει ότι πάνω από 20% του δυναμικού ανεμογεννητριών έχει εγκατασταθεί στην Εύβοια, ενώ η περιοχή αντιστοιχεί σε λιγότερο από 3% της γεωγραφικής επικράτειας. Υπάρχει ερώτηση για τα μνημεία της Καρυστίας, με αναφορά σε χρόνια εγκατάλειψη και ανάγκη προστασίας. Υπάρχουν ανακοινώσεις για γιατρούς, για το αιμοδυναμικό, για την παράκαμψη Χαλκίδας – Ψαχνών, για τη δεύτερη σήραγγα στο Βαθροβούνι.
Αυτά, όμως, είναι παρεμβάσεις. Δεν είναι αυτομάτως έργο. Δεν είναι αυτομάτως λύση. Δεν είναι αυτομάτως αποτέλεσμα.
Η Βουλή προβλέπει ότι οι βουλευτές μπορούν να κάνουν ερωτήσεις, αναφορές, αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων και επερωτήσεις· οι υπουργοί οφείλουν να απαντούν μέσα σε συγκεκριμένες προθεσμίες. Αυτό είναι κοινοβουλευτικός έλεγχος. Αλλά ο πολίτης της Εύβοιας δεν ζει από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Ζει από δρόμους, νοσοκομεία, γιατρούς, ασφάλεια, συγκοινωνίες, σχολεία, αντιπλημμυρικά, αποκαταστάσεις και πραγματικές υποδομές.
Εδώ πρέπει να μπει ο λογαριασμός στο τραπέζι.
Πόσα από τα αιτήματα έγιναν πράξη; Πόσα έργα ξεκίνησαν; Πόσα τελείωσαν; Πόσα χρήματα ήρθαν ειδικά για την Εύβοια; Πόσες θέσεις καλύφθηκαν πραγματικά στα νοσοκομεία; Πόσες δομές υγείας λειτουργούν καλύτερα σήμερα; Πόσο προχώρησε ο βόρειος οδικός άξονας; Πού βρίσκεται η ανασυγκρότηση της Βόρειας Εύβοιας; Τι έγινε με τις ανεμογεννήτριες; Τι έγινε με την Κάρυστο; Τι έγινε με τη Χαλκίδα; Τι έγινε με την Κύμη, την Ιστιαία, το Μαντούδι, τη Σκύρο;
Γιατί η πολιτική δεν κρίνεται από το πόσες φορές ένας βουλευτής «ζήτησε». Κρίνεται από το πόσες φορές πέτυχε.
Και αν η απάντηση είναι «έκανα ερωτήσεις», τότε η Εύβοια δικαιούται να απαντήσει: καλά κάνατε. Αλλά αυτό είναι η αρχή της δουλειάς, όχι το τέλος της. Ο βουλευτής δεν εκλέγεται για να περιγράφει το πρόβλημα καλύτερα από τους πολίτες. Εκλέγεται για να πιέζει, να διεκδικεί, να συγκρούεται όταν χρειάζεται και να φέρνει αποτέλεσμα.
Η Εύβοια έχει χορτάσει από «παρακολουθούμε το θέμα». Έχει χορτάσει από «είμαστε σε συνεννόηση με τα αρμόδια υπουργεία». Έχει χορτάσει από ευχές σε γιορτές, από παρουσίες σε κοπές πίτας, από ανακοινώσεις μετά από συναντήσεις και από πολιτική χωρίς μετρήσιμο αποτύπωμα.
Ο Θανάσης Ζεμπίλης οφείλει να δώσει έναν καθαρό δημόσιο απολογισμό: όχι γενικόλογο, όχι επικοινωνιακό, όχι με τίτλους δελτίων Τύπου. Απολογισμό με αριθμούς.
Πόσα ζητήθηκαν. Πόσα εγκρίθηκαν. Πόσα χρηματοδοτήθηκαν. Πόσα υλοποιήθηκαν. Πόσα παραδόθηκαν.
Γιατί η Εύβοια δεν είναι σκηνικό για ευχές. Είναι τόπος με ανθρώπους που πληρώνουν φόρους, ταξιδεύουν σε επικίνδυνους δρόμους, περιμένουν γιατρούς, βλέπουν χωριά να αδειάζουν, ακτές να πιέζονται, βουνά να φορτώνονται ανεμογεννήτριες και δημόσιες υποδομές να καθυστερούν.
Η τελική ερώτηση είναι απλή και πολιτικά αμείλικτη:
Κύριε Ζεμπίλη, εκτός από το να εύχεστε για την Εύβοια, τι ακριβώς παραδώσατε στην Εύβοια;